Είπαμε, η υποκρισία περισσεύει…

Επανέρχομαι σε ένα από τα προσφιλή μου θέματα, αυτό του λαϊκισμού, με αφορμή τα αλλεπάλληλα δημοσιεύματα για την απόφαση του υφυπουργού Αθλητισμού, κ. Γιάννη Ιωαννίδη να μεταβούν με ναυλωμένα τσάρτερ στην Αυστρία αντιπροσωπείες Ελλήνων βουλευτών.

Δε θα εστιάσω στην ουσία της υπόθεσης, κατά πόσον προκλητική είναι η ενέργεια αυτή απέναντι στο δημόσιο αίσθημα ούτε θα επιβεβαιώσω κι εγώ ότι είναι μια συνηθέστατη πρακτική που ακολουθείται(αυτό άλλωστε δεν «νομιμοποιεί» την ενέργεια), ούτε θα πω κι εγώ ότι επρόκειτο για δαπάνη της ΟΠΑΠ ΑΕ, η οποία έχει κέρδη από την όλη ιστορία.

Θα μείνω σε δυο μόνο πράγματα. Κατ’ αρχήν, στην υποκρισία του ΠΑΣΟΚ που προσποιείται κατόπιν εορτής ότι ουδέν είδε και ότι ουδέν γνωρίζει. Και δεύτερο και πιο κύριο, στις επιθέσεις λάσπης που δέχεται ο υφυπουργός. Διότι, το να ρίχνουμε λάσπη και να απαξιώνουμε τους πάντες, συνδέοντας ζητήματα που άπτονται της πολιτικής τους κρίσης με την προσωπική τους ηθική (!) είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Όπως άλλωστε έχω τονίσει πολλές φορές στο παρελθόν, η διάχυση ευθυνών και η ρήψη λάσπης σε όλες τις κατευθύνσεις είναι η καλύτερη προστασία για τους πραγματικά υπεύθυνους. Με απλά λόγια. Ο κ. Ιωαννίδης είναι όπως αποδεικνύει η πορεία του ένας έντιμος άνθρωπος και πολιτικός. Μπορούμε όλοι να αξιολογήσουμε την πολιτική του αυτή πρωτοβουλία είτε θετικά είτε αρνητικά, αλλά όλα τα υπόλοιπα είναι λαϊκισμοί του χειρίστου είδους, που εκπορεύονται ένθεν κακείθεν. Ας μη γελιόμαστε. Η Ελλάδα είναι μικρός τόπος και οι βίοι του καθενός είναι λίγο-πολύ γνωστοί. Ας μην συγχέουμε λοιπόν, την ήρα και το στάρι...

Βαρόμετρο της Public Issue για την Καθημερινή & τον ΣΚΑΙ- SOS

Έχω κατ’ επανάληψη τονίσει την κρίσιμη καμπή στην οποία ευρίσκεται το πολιτικό σύστημα. Και έρχεται το βαρόμετρο της Public Issue για να επιβεβαιώσει δύο πολύ βασικά πράγματα, τα οποία απομονώνω εδώ.

Κατ’ αρχήν η διάχυτη απογοήτευση (που εκφράζεται με τα υψηλά ποσοστά του «κανένας») του ελληνικού λαού οδηγεί στη συντηρητικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, η οποία είναι πλέον επιρρεπής στο λαϊκισμό (καταδεικνύεται από τα υψηλά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ). Τα αποτελέσματα αυτής της στροφής είναι πολύ επικίνδυνα, όχι μόνο για το πολιτικό σύστημα, αλλά για την χώρα.

Δεύτερον. Καταγράφεται διογκούμενη αύξηση της κεντροαριστεράς, άσχετα αν μένουν ορισμένοι στην πρώτη ανάγνωση της αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας ΠΑΣΟΚ- ΣΥΡΙΖΑ. Η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί πλέον να κωφεύει στα μηνύματα ανησυχίας που της στέλνει η κοινωνία. Ο ελληνικός λαός απαιτεί πλέον αποτελεσματικότητα. Αν θέλει η κεντροδεξιά να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα, επ’ ωφελία του τόπου και των πολιτών, οφείλει τώρα να αφυπνιστεί και να πάψει να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου στους θώκους της εξουσίας. Οι εποχές αλλάζουν, είτε το θέλουμε είτε όχι.



ps. βλέπε αναλυτικά στην "Καθημερινή"

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_10/06/2008_273365

Ανθρωποκεντρικά Ταμεία Αρωγής

Η νέα καταστροφή που έπληξε τη βορειοδυτική Πελοπόννησο ξεσπίτωσε τους ανθρώπους που μόλις είχαν αρχίσει να συνέρχονται από τις φωτιές του περασμένου καλοκαιριού. Αυτή τη φορά το κράτος κινήθηκε πιο γρήγορα, αλλά ακολουθείται η παλιά συνταγή της βιαστικής επιδοματικής πολιτικής.

Ο τέλειος τρόπος να βοηθά ένα κράτος στην ανακούφιση αυτών που έχουν πληγεί από μια μαζική καταστροφή δεν έχει βρεθεί ακόμη. Ωστόσο, είναι καλό να μαθαίνει κανείς από τα λάθη του, αλλά και από τα επιτυχημένα παραδείγματα των άλλων. Πριν από λίγες μέρες, δόθηκε στη δημοσιότητα ο απολογισμός ενός από τα Ταμεία που είχαν συσταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη στήριξη των θυμάτων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Πρόκειται για το Ταμείο των Επιζώντων, που είχε συσταθεί για να βοηθήσει αυτούς που είχαν χάσει τους οικείους τους ή είχαν τραυματιστεί οι ίδιοι από την πτώση της πτήσης 77 των Αμερικανικών Αερογραμμών στο Πεντάγωνο. Δεν ήταν το μεγαλύτερο Ταμείο σε οικονομικούς πόρους, αλλά αυτή τη στιγμή θεωρείται το πιο αποτελεσματικό και επιτυχημένο διεθνώς. Ποιό ήταν το μυστικό του;....

Το Ταμείο συγκέντρωσε 24 εκατομμύρια δολλάρια από 12.000 δωρητές, με ποσά που κυμαίνονταν από 1,47 δολλάρια που έδωσαν κάποιοι μικροί μαθητές από το χαρτζηλίκι τους μέχρι 5 εκατομμύρια δολλάρια, δωρεά εταιρείας. Βοήθησε 1051 άτομα σε 517 οικογένειες και αυτό που εκτιμήθηκε ιδιαιτέρως είναι ότι, εκτός από την οικονομική βοήθεια, το Ταμείο προσέφερε προσωπική στήριξη στους πληγέντες, με μικρά εξατομικευμένα προγράμματα που ελάμβαναν υπόψη τις ιδιαίτερες και μακροπρόθεσμες ανάγκες της κάθε οικογένειας: πιο προσεγμένη ιατρική περίθαλψη, την ανόρθωση μιας μικρής επιχείρησης, τις σπουδές των παιδιών, την εύρεση μιας θέσης εργασίας. Οι κοινωνικοί λειτουργοί και τα άλλα στελέχη του Ταμείου προσέγγισαν προσωπικά τους πληγωμένους στην ψυχή και στο σώμα ανθρώπους, σε μια περίοδο που ένοιωθαν ιδιαίτερα αδύναμοι και ευάλωτοι.

Από την αρχή, το Ταμείο έθεσε σαν στόχο του όχι μια απλή επιδοματική πολιτική, αλλά μια ξεκάθαρα πιο ανθρωποκεντρική προσέγγιση. Πέτυχαν. Το Ταμείο έκλεισε πριν από ένα μήνα, αλλά κατά τον απολογισμό του προέκυψε ότι το 71% αυτών που είχαν δοσοληψίες μαζί του είπαν ότι η ζωή τους θα ήταν χειρότερη χωρίς αυτό, ενώ τα τρία τέταρτα από αυτούς που βοηθήθηκαν από το μεγαλύτερο « Ταμείο Αποζημίωσης των Θυμάτων», το οποίο διένειμε 12 δις δολλάρια, είπαν ότι προτιμούσαν την ολιστική προσέγγιση του μικρότερου Ταμείου από το να πάρουν απλώς κάποια χρήματα στο χέρι.

«Εκείνη την εποχή», γράφει ο πρόεδρός του Ντάνιελ Μάγιερς, «δεν υπήρχε μηχανισμός για τη δημιουργία ενός τέτοιου ταμείου. Δεν γνωρίζαμε πόσους ανθρώπους θα καλούμασταν να εξυπηρετήσουμε ή ποιές θα ήταν οι συναισθηματικές και οικονομικές τους ανάγκες. Αυτό που γνωρίζαμε ήταν ότι πιστεύαμε στην ανάγκη ενός επιτόπιου Ταμείου, που θα ακολουθούσε ένα πρότυπο διαχείρισης επιμέρους περιπτώσεων». Και προφανώς δεν εννοούσε εκείνες τις θλιβερές εικόνες των ατελείωτων ουρών των πληγέντων από τις πυρκαγιές συμπολιτών μας που στοιβάζονταν μπροστά στις τράπεζες για το επίδομα των 3000 ευρώ.
Γνωρίζω το μέγεθος της καταστροφής εκ των έσω. Η πατρίδα μου η Αρκαδία επλήγη από τις φωτιές και ταρακουνήθηκε τώρα και από το σεισμό. Οι άνθρωποι νοιώθουν μόνοι και αδύναμοι. Χρειάζονται ένα κράτος πιο αποτελεσματικό αλλά και πιο ανθρώπινο, πιο κοντινό τους. Αν μπόρεσαν να το πετύχουν οι Αμερικανοί, μπορούμε κι εμείς. Αρκεί να κατανοήσουμε τον πόνο των συμπολιτών μας, που πρώτα είδαν τις φωτιές να τους κυκλώνουν και μόλις κατάφεραν κάπως να ξεχάσουν, ένοιωσαν τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια τους.


Ps. Σε σχέση με τις επιδοματικές πολιτικές, θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε πάλι. Τρεις μόλις μήνες απέχει το φθινόπωρο, και τότε μετά βεβαιότητας θα τεθεί εκ νέου το θέμα της επιδότησης του πετρελαίου. Μόνο μια παρατήρηση, αφορμή για συζήτηση. Οι υψηλές τιμές ενός προϊόντος αντανακλούν συν τοις άλλοις και τη σπανιότητα του. Η πολιτεία – αλλά και καταναλωτές- οφείλουν να καταλάβουν ότι σταδιακά πρέπει να αρχίσουν να σκέπτονται την υποκατάστασή του από άλλα προϊόντα. Το να δώσει μια κυβέρνηση (εν είδει ελεημοσύνης) επίδομα θέρμανσης (με όλα τα συμπαρομαρτούντα που είδαμε πέρυσι), προφανώς δεν είναι η λύση, αλλά μια μετάθεση της επίλυσης στο μέλλον. Προτείνω από τώρα να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε την χορήγηση επιδοτήσεων σε άλλη κατεύθυνση (εξοικονόμηση ενέργειας) που μακροπρόθεσμα θα ανακουφίσει όλους τους πολίτες οριστικά και ουσιαστικά, όπως η χρηματοδότηση για αλλαγή καυστήρων, οι μονώσεις κατοικιών κα. Διότι, αν το πετρέλαιο συνεχίσει να ανεβαίνει, τι θα κάνουμε το χειμώνα που έρχεται; Ή τον μεθεπόμενο;

Περί Παιδείας...

"Το πρόβλημα είναι το Δημόσιο Πανεπιστήμιο και η βελτίωση του. Οι υπόλοιπες συζητήσεις με τις παρούσες συνθήκες (συνταγματική απαγόρευση, πολλά δομικά προβλήματα του συστήματος) γίνονται για ψυχολογικούς λόγους".

Κάποιες πρώτες απόψεις για τα πανεπιστήμια, μιλώντας σήμερα στην εκπομπή «ραδιο-φονικά» με τους Γιώργο Κύρτσο και Κάτια Μακρή...

«Σαφέστατα θα πρέπει να συμμετέχουν και οι φοιτητές στην πανεπιστημιακή κοινότητα και στα δρώμενα της πανεπιστημιακής κοινότητας, αλλά είναι αυτονόητο όμως ότι η λειτουργία του νόμου, η υπεράσπιση του νόμου και η λειτουργία των ίδιων των ιδρυμάτων αποτελούν τον σημαντικότερο παράγοντα για την ίδια τους την ανανέωση και την ίδια τους την αναγέννηση.
Πρέπει να γίνει μια θεσμική υπέρβαση. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι ο έντονος κομματισμός που διέκρινε τον τόπο μας και την κοινωνία μας όλες αυτές τις δεκαετίες πλέον είναι άκαιρος, ατελέσφορος και δεν συμβάλλει ουσιαστικά στο ζητούμενο και το ζητούμενο είναι πως μπορεί να γίνει πράξη η πολιτική που κατά καιρούς εγκαινιάζεται συνεχώς ότι η Παιδεία θα πρέπει να αποτελεί το πρώτο μέλημα μας. Ασφαλώς όμως οι φοιτητές θα πρέπει να έχουν συμμετοχή και στο πρόγραμμα των σπουδών τους και βέβαια σε όλα τα προβλήματα που απασχολούν τον πολιτισμό και τις κοινωνικές δράσεις ενός σύγχρονου πανεπιστημίου που πρέπει να είναι κατά τα πρότυπα του Campus».

Ποιοι προκαλούν τα επεισόδια;

«Έχουν να κάνουν με μεγάλες παθογένειες της ελληνικής σύγχρονης κοινωνίας. Η μια παθογένεια είναι η κομματική τοποθέτηση των φοιτητών, οι κομματικές παρατάξεις, οι σπουδαστικές κομματικές παρατάξεις οι οποίες δεν συμβάλλουν στην επίτευξη αυτού του ανοιχτού και εποικοδομητικού και δημιουργικού διαλόγου που πρέπει να έχει μια πανεπιστημιακή κοινότητα. Από την άλλη μεριά φταίει το θεσμικό πλαίσιο και πρωτίστως θεωρώ ότι πάντοτε οι ευθύνες είναι σε πολιτικό επίπεδο γιατί ποτέ δεν έχουμε αποφασίσει σε αυτό τον τόπο ποιο θα πρέπει να είναι το πολιτικό μοντέλο για την αναβάθμιση της Παιδείας μας».

Για την συζήτηση για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια

«Αυτό δεν αποτελεί το πρώτο ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε στο θέμα της Παιδείας. Το μεγάλο ζήτημα που πρέπει να αποτελεί το κυρίαρχο θέμα της ατζέντας για την Παιδεία είναι το πως θα αναβαθμιστούν οι σπουδές στην Ελλάδα. Το πώς θα δρομολογήσουμε ένα τέτοιο επίπεδο σπουδών στην Ελλάδα ώστε πραγματικά η χώρα μας να είναι μια σύγχρονη χώρα. Αυτό θέλει δύο προϋποθέσεις, θέλει ωριμότητα, καθαρότητα στη σκέψη, πίστη σε αυτό το όραμα που έχεις για την Παιδεία γιατί αν δεν το πιστεύεις δεν πρόκειται ποτέ να κάνεις τίποτα, και θέλει οικονομική χρηματοδότηση. Αν δεν χρηματοδοτηθεί η Παιδεία, αν δεν καταλάβουμε όλοι μας ότι το μέλλον μας είναι η χρηματοδότηση της Παιδείας, δεν πρόκειται ποτέ να δημιουργήσουμε τέτοιες πολιτικές δράσεις που θα αναβαθμίσουν την Παιδεία».
Το κυρίαρχο πρόβλημα είναι πως θα βελτιώσουμε τη δημόσια Παιδεία , ιδιαίτερα το δημόσιο πανεπιστήμιο. Από την άλλη θεωρώ ότι η κουβέντα που γίνεται για τη δημιουργία μη κρατικών μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων και αυτό θα πρέπει να είναι ένα κομμάτι στην ατζέντα μας, κυρίως όμως για ψυχολογικούς λόγους παρά επί της ουσίας, γνωρίζοντας ότι αυτά τα μη κρατικά πανεπιστήμια σε όλες τις σύγχρονες χώρες δεν έχουν πάνω από το 4% των φοιτητών.
«Είμαστε μια χώρα που έχει 23 πανεπιστήμια. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα πως θα πάμε, πως θα δημιουργηθεί ένας ανταγωνισμός στο πανεπιστήμιο; Εμείς πεπεισμένος ότι πρέπει να υπάρχει αυτονομία στα πανεπιστήμια από το επίπεδο σπουδών μέχρι την τελευταία τους οργανωτική πολιτιστική υπόσταση, γιατί αν δεν δημιουργήσουμε αυτό το ανταγωνιστικό περιβάλλον, είναι σίγουρο ότι τίποτα δεν μπορούμε να πετύχουμε σε αυτό τον τόπο».

Για την υπόθεση Κεφαλογιάννη:Ζητήσατε την παραίτηση Κεφαλογιάννη, εμμένετε σε αυτή σας την πρόταση;

«Θεώρησα καλό ότι είναι ένα κρίσιμο πολιτικό ζήτημα και παρέθεσα όλα αυτά τα αντικειμενικά στοιχεία που ισχυροποιούν την πολιτική μου θέση. Σέβομαι τον κ. Κεφαλογιάννη, όπως και όλους τους πολίτες αυτής της χώρας, ιδιαίτερα δε τους συναδέλφους και είπα την δική μου πολιτική άποψη έχοντας κατά νου όμως ότι μια ευνομούμενη κοινωνία δεν μπορεί να έχει έναν διπλό, τριπλό, τετραπλό τρόπο συμπεριφοράς. Η συμπεριφορά στα πολιτικά θέματα πρέπει να είναι ξεκάθαρη και αυτό νομίζω ότι το στηρίζω με όλες μου τις δυνάμεις».

Διεθνής Ημέρα Περιβάλλοντος, όπως λέμε τηλεοπτικός θρήνος, πολιτικά μηνύματα και μπόλικη….επαναστατική γυμναστική!

Ημέρα Περιβάλλοντος η σημερινή και μέσα στα πολυσέλιδα αφιερώματα των εφημερίδων, των πολιτικών μηνυμάτων και των διαφόρων πρωτοβουλιών μία μόνο αλήθεια βρήκα προσωπικά. Σήμερα είναι ακόμη μια ημέρα! Όσο για την ημέρα περιβάλλοντος; Δεν το νομίζω.

Για να μπούμε κατευθείαν στο θέμα. Πολύ κουβέντα για το τίποτε. Φταίνε οι πολιτικές μας; Κυρίως. Οι πολίτες; Κι αυτοί. Η διεθνής πραγματικότητα; Όχι.

Και πιο συγκεκριμένα; Φταίει το γεγονός ότι παρά την δήθεν ευαισθησία μας δεν έχουμε ακόμη υπουργείο περιβάλλοντος και μένουμε ακόμη κολλημένοι στα «δημόσια» έργα; Κυρίως. Φταίνε οι πολίτες που περίμεναν το μέτρο για την υποκατάσταση της πλαστικής σακούλας από την πάνινη οικολογική, λες και δεν μπορούσαν να πράξουν προς αυτήν την κατεύθυνση μόνοι τους; Κι αυτοί. Φταίει η παγκοσμιοποίηση και η ανάπτυξη; Θα το δούμε παρακάτω.

Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου.

Α)Η κατάσταση στην Ελλάδα δεν είναι η καλύτερη. Στην πραγματικότητα είναι άσχημη. Για πολλοστή φορά όμως θεωρώ ότι προσπαθούμε να λύσουμε το λάθος πρόβλημα. Και μάλιστα με λάθος τρόπους.

Β) Στην Ελλάδα παρά τα όσα ευαγγελιζόμαστε, δεν έχουμε οικολογική συνείδηση. Ή έχουμε και είναι του συρμού.

Γ) Τα όποια προβλήματά της παγκοσμιοποίησης – και οι όσες αναμφίβολες συνέπειες της στο περιβάλλον- , δε λύνονται παρά μόνο με περισσότερη παγκοσμιοποίηση. Και κυρίως με την παγκοσμιοποίηση της πολιτικής. Την ίδια στιγμή, η καπιταλιστική ανάπτυξη έχει αποδειχθεί ότι είναι η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει τους πόρους εκείνους που απαιτούνται για την ευόδωση των περιβαλλοντικών επιλογών. Τα μεγαλύτερα περιβαλλοντικά εγκλήματα καταγράφονται στις χώρες του λιγότερο αναπτυγμένου κόσμου, ενώ ότι το μόνο πείραμα της αναδιανεμητικής κοινωνίας που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα, το Σοβιετικό, άφησε πίσω του τις μεγαλύτερες οικολογικές πληγές στη γη.


Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα εν τάχει να επικεντρωθώ σε ορισμένα από τα ζητήματα που επιζητούν άμεση επίλυση.

1ον) Αξίζει να σημειωθεί ότι οι μεγαλύτεροι θερμοηλεκτρικοί σταθμοί της χώρας, ο ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου και ο ΑΗΣ Καρδιάς, ...είναι πανευρωπαϊκοί πρωταθλητές ρύπανσης. Παράλληλα, παρατηρείται μεγάλη καθυστέρηση στη χώρα μας σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Τα στοιχεία των εκθέσεων είναι ακόμη ένα σήμα κινδύνου για την καταστροφή του περιβάλλοντος στην Ελλάδα.
Χωρίς να έχουμε ισχυρή βιομηχανία, καταλήγουμε να είμαστε πρωταθλητές της ατμοσφαιρικής ρύπανσης εξαιτίας της αδυναμίας χάραξης ολοκληρωμένης στρατηγικής προστασίας του περιβάλλοντος.
Η ΔΕΗ βρίσκεται σε αρκετά δύσκολη οικονομική θέση και δεν έχει τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσει τον άμεσο εκσυγχρονισμό παραγωγικών μονάδων της και τη στροφή στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Η υπερβολική εξάρτηση από το εισαγόμενο πετρέλαιο συμπληρώνει την αρνητική για την Ελλάδα εικόνα.
Και στο θέμα αυτό δεν μας επιτρέπεται πλέον να εφησυχάσουμε με ημίμετρα. Η Ελλάδα συνεχίζει να εξαρτάται σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό από τα ρυπογόνα ορυκτά καύσιμα. Όταν λοιπόν εμείς, δεν αμφισβητούμε τον μελλοντικά κυρίαρχο ρόλο τους, αλλά επιλέγουμε να εισάγουμε ένα επιπλέον ρυπογόνο καύσιμο, τον λιθάνθρακα, δίνοντας του μάλιστα ένα μερίδιο της τάξης του 21%στην ηλεκτροπαραγωγή, πώς είναι δυνατόν να μειωθούν οι εκπομπές και η ενεργειακή εξάρτηση. Σε αυτό το κρίσιμο και επίκαιρο σημείο δηλώνω δημόσια την κάθετη αντίθεσή μου.

2ον) Σήμερα βλέπουμε τα αδιέξοδα της πολιτικής των χωματερών, οι οποίες μόνο επί τω ευγενέστερω ονομάζονται χώροι υγειονομικής ταφής (ΧΥΤΑ). Η ταφή των απορριμμάτων σε χωματερές παρουσιάζεται ως η μόνη και καθολική διαχειριστική μέθοδος της χώρας, με καύση των απορριμμάτων σε ανοιχτές χωματερές - έχοντας μεν το μικρότερο κόστος διαχείρισης αλλά τη μεγαλύτερη ρύπανση του αέρα και του εδάφους (μόλυνση της ποιότητας των υδάτινων πόρων με βαρέα μέταλλα). Ούτε όμως και η ανακύκλωση και κομποστοποίηση ως τεχνολογία επεξεργασίας απορριμμάτων έχει λειτουργήσει σωστά στη χώρα μας. Και επιπλέον δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν είναι πανάκεια. Έχουν κόστη, καταναλώνουν πολύτιμη ηλεκτρική ενέργεια, ρυπαίνουν τον περιβάλλοντα χώρο, ενώ το προϊόν της κομποστοποίησης έχει πρόβλημα διάθεσης, ειδικά όταν η διαδικασία της κομποστοποίησης είναι μέτρια από τεχνολογικής άποψης. Η ειρωνεία με τη διαχείριση των αποβλήτων είναι ότι τα σκουπίδια – κατά γενική και τεκμηριωμένη επιστημονικώς μαρτυρία- αποτελούν πηγή ενέργειας, και μάλιστα Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, εάν και εφόσον αξιοποιηθούν με σύγχρονες μεθόδους και τεχνολογίες. Αυτό συμβαίνει στα περισσότερα κράτη- Μέλη της ΕΕ. Οι μονάδες λειτουργούν ακόμη και μέσα στα κέντρα των Μεγαλουπόλεων, δίχως να προκαλείται κοινωνική αντίδραση. Η Ελλάδα σήμερα είναι ουραγός. Κατέχει την τελευταία θέση και αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα.
3ον) Και στο ζήτημα όμως της ενεργειακής πολιτικής είμαστε δυστυχώς πίσω. Η υιοθέτηση των ήπιων εναλλακτικών μορφών ενέργειας γίνεται με αργά βήματα, με αποτέλεσμα οι ίδιες οι εξελίξεις να μας ξεπερνούν. Για του λόγου το αληθές, την ίδια στιγμή που η χρήση του φυσικού αερίου εξιδανικεύεται στην Ελλάδα και γίνονται προσπάθειες για την περαιτέρω διείσδυση του στο ενεργειακό ισοζύγιο, στη Γερμανία επί παραδείγματι παρουσιάζονται οι πρώτες εκθέσεις που θεωρούν ρεαλιστική την υποκατάσταση του φυσικού αερίου από το βιοαέριο και άλλες ΑΠΕ έως το 2020. Και καταλήγω: όχι άνθρακας, όχι πετρέλαιο και όχι αποκλειστικά φυσικό αέριο.

Για να κατανοήσουμε ωστόσο καλύτερα το πρόβλημα πρέπει να ανατρέξουμε στη ρίζα του «κακού». Ακούγεται πολύ έντονα και ειδικότερα τα τελευταία χρόνια ότι για όλα τα δεινά φταίει η σύγχρονη βιομηχανική κοινωνία με τους άκρατους και ανεξέλεγκτους ρυθμούς ανάπτυξης. Έχουν τεθεί επί τάπητος ακόμη και προτάσεις για περιορισμό της ανάπτυξης και δη για από-ανάπτυξη (εγκατάλειψη των περιβαλλοντικά ακατάλληλων μορφών παραγωγής) στο πλαίσιο μιας αναδιανεμητικής κοινωνίας.

Ας είμαστε ρεαλιστές: το μόνο πείραμα της αναδιανεμητικής κοινωνίας που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα, το Σοβιετικό, άφησε πίσω απέραντες μολυσμένες εκτάσεις, και το χειρότερο πυρηνικό ατύχημα της ιστορίας.
Στη Δύση αντιλαμβανόμαστε το οικολογικό πρόβλημα και γίνονται σοβαρές προσπάθειες περιορισμού του. Αργά, αλλά σταθερά εγκαταλείπουμε τις περιβαλλοντικά ακατάλληλες μορφές παραγωγής. Αυτό ωστόσο δεν μπορούμε να το ζητήσουμε προφανώς από τις χώρες που τώρα χτίζουν τη δική τους ανάπτυξη, τη δική τους έξοδο από την φτώχεια και την ανέχεια.

Γιατί όμως η από- ανάπτυξη δεν είναι λύση; Ο συλλογισμός μου είναι απλός. Για να ξεφύγουμε από τη λογική των ορυκτών καυσίμων πρέπει άλλες μορφές εναλλακτικές να γίνουν οικονομικά συμφέρουσες. Για να συμβεί αυτό όμως πρέπει να τελειοποιηθούν και για να τελειοποιηθούν χρειάζεται έρευνα, δηλαδή πολλά χρήματα. Με άλλα λόγια χρειαζόμαστε ανάπτυξη και όχι απο-ανάπτυξη.
Εξάλλου η αντιοικολογική οικονομική δραστηριότητα καταγράφεται στο στάδιο της πρωταρχικής συσσώρευσης (πχ. Ινδία ) και όχι αργότερα, που οι πληθυσμοί, αφού ικανοποιούν τις πρώτες ζωτικές ανάγκες, μετά στοχεύουν στην πραγματική ευημερία, κομμάτι της οποίας είναι το ανθρώπινο περιβάλλον. Είναι χαρακτηριστικό ότι στους «Δείκτες Διατήρησης του Περιβάλλοντος» (Environmental Sustainability Index) οι ανεπτυγμένες χώρες του ΟΟΣΑ εμφανίζουν τα καλύτερα αποτελέσματα ενώ οι ανελεύθερες χώρες (Β. Κορέα, Ταϊβάν, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν) βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις.

Είναι λοιπόν καιρός, και αυτό το αντιλαμβανόμαστε όλοι, να προσεγγίσουμε την κατάσταση ρεαλιστικά. Χωρίς σκοταδισμούς, χωρίς δαιμονοποιήσεις, χωρίς στερεότυπα. Το ζητούμενο είναι να αποστραφούμε του συντηρητισμού που μας κράτησε πίσω για μια μακρά κρίσιμη χρονική περίοδο. Και όπως έχω επαναλάβει πλειστάκις, ο συντηρητισμός, δεν έχει χρώματα, δεν είναι ούτε μπλε, ούτε πράσινος, ούτε κόκκινος. Είναι η φιλοσοφία εκείνη που επιλέγει την δύναμη της αδράνειας απέναντι στη δύναμη της ώθησης. Βραχυπρόθεσμα, αυτή η πορεία βολεύει, διότι οι αλλαγές πάντοτε απαιτούν τόλμη, που λίγοι διαθέτουν.


Ο συντηρητισμός με δυο λόγια είναι η ανελεύθερη επιλογή. Εμείς πρέπει επιτέλους να επιδείξουμε την ωριμότητα που απαιτείται και να προχωρήσουμε με γοργά βήματα στη χάραξη μιας «ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ».

Ενδελεχώς περιγράφει το φαινόμενο ο Πάσχος Μανδραβέλης. Πρόκειται για μια εξαιρετικά νέα ιδέα βασισμένη σε μια παλαιότερη που εδώ και χρόνια κυριαρχεί στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Σημαίνει κατ’ αρχήν την υπέρβαση της λεγόμενης «επιστημονικής οικολογίας» και τη μετάβαση στην νέα εποχή της «πολιτικής οικολογίας». Κι αυτό, διότι για να φθάσει μια ιδέα από τα κλειστά επιστημονικά φόρα και τα τεχνοκρατικά think tanks στην ίδια την κοινωνία πρέπει να εκφραστεί με όρους ιδεολογίας, προκειμένου να γίνει συνείδηση.
Η «πολιτική οικολογία» δεν γεννιέται ούτε από την Αριστερά, ούτε από τη Δεξιά. Αναδύεται αναζητώντας τις δικές της ρίζες, βασιζόμενη σε ένα σύνολο ιδεών οι οποίες συνθέτουν διαφορετικές κουλτούρες, που συχνά δύσκολα αρθρώνονται. Σε αυτό εδώ ακριβώς το σημείο ένα νέο στοιχείο έρχεται σήμερα να προστεθεί ως καταλύτης. Το πρόβλημα δεν είναι αν θα αντιμετωπίσουμε το μέλλον του πλανήτη με ιδέες που έρχονται από δεξιά ή από αριστερά. Το ζητούμενο είναι να κινηθούμε απλώς ορθολογικά. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος στα καθ ημάς, οι Έλληνες οφείλουμε στην αναπτυξιακή μας πολιτική μια παράλληλη πολιτική προστασίας για το περιβάλλον. Και αυτό, γιατί το περιβάλλον είναι το πλέον δυνατό αναπτυξιακό χαρτί της χώρας μας σε ένα περιβάλλον που είναι (το θέλουμε ή όχι) παγκοσμιοποιημένο.
Την ίδια στιγμή, η παγκοσμιοποίηση ήρθε για να μείνει επειδή είναι απότοκος της τεχνολογικής έκρηξης του 20ού αιώνα. Ανατρέπει κοινωνικές σχέσεις που είχαν σμιλευτεί επί αιώνες. Τα προβλήματά της όμως – και οι όσες αναμφίβολες συνέπειες της στο περιβάλλον- , δε λύνονται παρά μόνο με περισσότερη παγκοσμιοποίηση. Και κυρίως με την παγκοσμιοποίηση της πολιτικής. Χωρίς στρουθοκαμηλισμούς, πρέπει κι εμείς να γίνουμε μέτοχοι μιας «παγκοσμιοποιημένης ελεύθερης πολιτικής για την οικολογία».
Και εδώ, θα αναφέρω ένα παράδειγμα, μια συντονισμένη δράση που πρέπει να αναπτυχθεί. Αυτή τη φορά προκειμένου να αποτρέψει οδυνηρές ενδεχομένως καταστάσεις. Αυτή την περίοδο ακόμη και η Διεθνής Επιτροπή Ενέργειας (ΙΕΑ) προτείνει στην ετήσια έκθεσή της την ανέγερση 200 νέων πυρηνικών σταθμών τα επόμενα 25 χρόνια για να επιλυθούν τα τεράστια περιβαλλοντικά προβλήματα του πλανήτη. Ενώ το πρόσφατο ατύχημα που έγινε σε αντιδραστήρα της Σουηδίας το καλοκαίρι ξεχάστηκε, το διεθνές πολιτικό κλίμα είναι ευνοϊκό. Ποιος θέλει εξάρτηση από τα πετρέλαια του Κόλπου μεσούσης της αντιτρομοκρατικής υστερίας; Το διεθνές πυρηνικό λόμπι βρίσκεται σε κατάσταση ευφορίας. Συνάπτει συμμαχίες και κλείνει συνεργασίες: * Μόνο στις ΗΠΑ οι 19 σταθμοί που θα κατασκευαστούν συνοδεύτηκαν με επιχορηγήσεις 13 δισ. δολαρίων, φοροαπαλλαγές και άλλες ελαφρύνεις στην πυρηνική βιομηχανία που πρόσφερε ο Τζορτζ Μπους.* Σήμερα λειτουργούν ήδη 435 αντιδραστήρες σε 31 χώρες. Αλλες 28 βρίσκονται στο στάδιο της κατασκευής και άλλες 222 στο στάδιο του σχεδιασμού.* Μεταξύ αυτών υπάρχουν πολλές πυρηνικές μονάδες, κυρίως στην Ευρώπη (Τσεχία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Σλοβενία, Ρουμανία, Βουλγαρία) που δεν πληρούν τους βασικούς όρους ασφαλείας.

Προσωπικά, έχω την άποψη ότι πρέπει άμεσα να συγκροτήσουμε ένα κίνημα – βρίσκοντας συμμάχους και σε άλλες γειτονικές μας χώρες – προκειμένου να αποτρέψουμε αυτό το ενδεχόμενο σε ό,τι τουλάχιστον αφορά τη λεκάνη της Μεσογείου. Εμείς, δεν πρέπει να έχουμε σύντομη μνήμη…
Στην Ελλάδα, ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς. Πράγματι, αρχίζει να γίνεται συνείδηση ότι τα όσα περιγράφονται στις πολυσέλιδες επιστημονικές έρευνες σε σχέση με το περιβάλλον επηρεάζουν την καθημερινότητά μας. Η κοινωνία των πολιτών αρχίζει ως εκ τούτου να κινητοποιείται. Μένει σε εμάς τους πολιτικούς – μπλε, πράσινους, κόκκινους , κίτρινους – να αποβάλουμε το συντηρητισμό μας και να ανοίξουμε έναν ουσιαστικό διάλογο, γνωρίζοντας καλά ότι στα θέματα περιβαλλοντικής προστασίας τίποτε απολύτως δεν μας χωρίζει.
Στο διάλογο πρέπει να προσέλθουν όλοι. Ακόμη και εκείνοι που μας έχουν συνηθίσει στην λεγόμενη επαναστατική γυμναστική, που στην ουσία της όμως είναι απλώς αποχή. Με ορθολογισμό και νηφαλιότητα – έχοντας πλήρη συνείδηση του διεθνούς περιβάλλοντος- θα καταφέρουμε να ανακαλύψουμε τις παράλληλες τροχιές που μπορούν να διαγράψουν αφενός η πολιτική ανάπτυξης και αφετέρου η περιβαλλοντική πολιτική. Ας μην μας διαφεύγει ότι στην Ελλάδα, η εφαρμογή επί παραδείγματι σύγχρονων υποδομών διαχείρισης αποβλήτων μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση του ΑΕΠ 1 έως 1,5%. Οι ήπιες εναλλακτικές μορφές ενέργειας αποτελούν μια μεγάλη επενδυτική πρόκληση και η σωστή τους αξιοποίηση είναι δυνατόν να συνεισφέρει στο ΑΕΠ αύξηση 2 έως 3 %.
Και τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι για την αποκατάσταση των ζημιογόνων πολιτικών μας για το περιβάλλον θα χρειαστεί αργά ή γρήγορα να προβούμε σε δαπάνες της τάξης του 3 έως 5% του ΑΕΠ. Συνεπώς, αντιλαμβάνεται κανείς ότι η εξορθολογισμένη ανάπτυξη θα φέρει μεγαλύτερη ευημερία, και τότε μόνο οι κοινωνικές παροχές θα είναι και ουσιαστικές.
Τα οικολογικά προβλήματα δεν λύνονται με το πάγωμα της ζωής. Αντιθέτως , η ανάπτυξη δημιουργεί το οικονομικό πλεόνασμα που απαιτείται και για την ορθή διαχείριση του περιβάλλοντος. Αυτό είναι το περιεχόμενο της «ελεύθερης πολιτικής για την οικολογία». Αυτό είναι το στοίχημα για τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Αυτή είναι η νέα οικολογική συνείδηση.
Τα υπόλοιπα γεμίζουν με λίγο ακόμη τηλεοπτικό θρήνο τα βράδια μας μπροστά στην tv…

Σύνταγμα - Λάστιχο;

Διάβασα το ομότιτλο άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή της Κυριακής.

http://www.medium.gr/articles/121235216656879.shtml

"Η ελαστικοποίηση του Συντάγματος δεν πρόκειται να περάσει. Η χώρα έχει πολλές δημοκρατικές αντιστάσεις σε κάθε τέτοιο τυχοδιωκτισμό. Αλλά αυτή καθαυτή η συζήτηση περί ελαστικοποίησης του Συντάγματος προσβάλλει το δημοκρατικό πολίτευμα. Βάζει νάρκες στη νομιμότητα, που ούτως ή άλλως λείπει αλλά τη χρειάζεται αυτός ο τόπος", Π. Μανδραβέλης.

Προσυπογράφω. Εξαιρετική αφορμή για ουσιαστική συζήτηση.

Η υποκρισία σε αυτόν τον τόπο περισσεύει….

Η ιστορία νομίζω ότι είναι γνωστή, αλλά την παραθέτω για χάριν γούστου…

Ο διορισμός

«Τιμώντας τη μακρά πολιτική προσφορά και την κοινοβουλευτική εμπειρία του, ειδικός σύμβουλος παρά τω πρωθυπουργώ αναλαμβάνει ο κ. Ιωάννης Κεφαλογιάννης», Θεόδωρος Ρουσόπουλος, Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, 14/02/06 (ανακοίνωση ανασχηματισμού)

Η εξουσία/ Οι υποδείξεις

«Συνέβαλαν σ' αυτό και οι δηλώσεις, ...σε δημοσιογραφικά “πηγαδάκια”, του πρωθυπουργικού συμβούλου Γιάννη Κεφαλογιάννη ότι “ο Γ. Σουφλιάς πρέπει να παραιτηθεί”», Ελευθεροτυπία, 18/12/06 (αναφερόμενος στην θέση του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ για τον ΟΤΕ)

«Από τη στιγμή που ο Τατούλης ακολουθεί αυτό το δρόμο, εγώ θα τον είχα διαγράψει. Να καταθέσει την έδρα του στη ΝΔ και μετά να λέει ό,τι θέλει. Αυτό είναι μια ανέντιμη συμπεριφορά, που βλάπτει την παράταξη και την κυβέρνηση. Να παραιτηθεί τώρα», Ιω. Κεφαλογιάννης, Πρωθυπουργικός Σύμβουλος, 22/04/08 (σχολιάζοντας τις δηλώσεις Τατούλη περί διαφθοράς στην Κεντρική Επιτροπή της Ν.Δ.)

Η υπόθεση

«Στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ρεθύμνου παραπέμπεται να δικαστεί στις 22 Σεπτεμβρίου, με απευθείας κλήση, ο πρώην βουλευτής της Ν.Δ. κ. Γιάννης Κεφαλογιάννης. Εναντίον του ασκήθηκε ποινική δίωξη για δύο πλημμελήματα. «Πρόκληση σε τέλεση πλημμελήματος» και «απόπειρα υπόθαλψης εγκληματία», που αφορούν σε πιέσεις που φέρεται ότι είχε ασκήσει σε αστυνομικούς, προκειμένου να μην καταθέσουν σε βάρος κατηγορουμένου για καλλιέργεια 1.500 δενδρυλλίων χασίς, ο οποίος είχε συλληφθεί το 2005», Ελεύθερος Τύπος, 31/05/08

Η δήλωση

«Στην μακρά μου παρουσία στο δημόσιο βίο υπερασπίστηκα το Σύνταγμα και τους Νόμους με τον πολιτικό μου λόγο και το πολιτικό μου έργο. Η προσπάθεια σπίλωσής μου, με βάση ουσιαστικά αστήρικτες κατηγορίες, θα καταρρεύσει ενώπιον της Ελληνικής Δικαιοσύνης και οι υπαίτιοι της σκευωρίας αυτής θα κληθούν να λογοδοτήσουν. Όσοι από πολιτικά κίνητρα πιστεύουν ότι θα με πλήξουν απλώς τους υπενθυμίζω την παροιμία: Καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται», Ιωάννης Κεφαλογιάννης, Ειδικός Σύμβουλος Πρωθυπουργού, 30/05/08 (απαντώντας στις κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν από τη δικαιοσύνη).

Η επίσημη κάλυψη

«Δεν πρέπει να σπεύδει κανείς να βγάζει συμπεράσματα για έναν άνθρωπο ο οποίος σε ολόκληρη την πολιτική σταδιοδρομία του σεβάστηκε το Σύνταγμα και τους νόμους. Λόγω της μακράς εμπειρίας του στην πολιτική, από το 2006 είναι άτυπος και άμισθος σύμβουλος του πρωθυπουργού. Από πού να παραιτηθεί λοιπόν;», Ευάγγελος Αντώναρος, Αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Τύπου, 30/05/08

Οι ανεπίσημες…διαρροές

«Ο κ. Καραμανλής, όπως αναφέρουν στελέχη που γνωρίζουν, είναι έξαλλος λόγω της υπόθεσης. Όχι τόσο για την παραπομπή σε δίωξη, καθώς όπως λένε η υπόθεση θα κριθεί στο δικαστήριο, όσο για το ηθικό σκέλος. Η ενόχληση του Πρωθυπουργού είναι για το γεγονός ότι το έμαθε καθυστερημένα, τόσο αυτός όσο και οι συνεργάτες του», Ημερησία, 31/ 05/08


«Με βάση αυτές κυβερνητικά στελέχη προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν το ζήτημα, ενώ σημείωναν ότι αφενός ο συγκεκριμένος καλλιεργητής είχε δικαστεί και καταδικαστεί και αφετέρου ότι η παρέμβαση του κ. Κεφαλογιάννη έγινε από ανθρώπινο ενδιαφέρον και ύστερα από αίτημα του συγγενικού περιβάλλοντός του. Κομματικά στελέχη, μάλιστα, λένε ότι λόγω της πορείας και της προσφοράς του κ. Κεφαλογιάννη ο πρωθυπουργός “δεν θα συμβάλλει στον διασυρμό του, τον οποίο πιθανόν επιθυμούν πολιτικοί και εσωκομματικοί του αντίπαλοι”. Ωστόσο οι ίδιοι κομματικοί παράγοντες σημειώνουν ότι “ο κ. Καραμανλής θα τον καλύψει μέχρι ένα ορισμένο σημείο”», Το Βήμα, 31/05/08


O επίλογος/ Τα ερωτηματικά

Ασφαλώς και δεν μπορεί κανείς να προεξοφλήσει πού θα οδηγήσει αυτή η υπόθεση και πράγματι η δικαιοσύνη είναι εκείνη που πρέπει να αποφανθεί. Τα ερωτήματα ωστόσο για το είδος της Δημοκρατίας που έχουμε επιλέξει ως χώρα και ως πολιτικό σύστημα είναι πολλά. Θέλουμε μια Δημοκρατία δύο μέτρων και δυο σταθμών, όπου ο έχων πολιτικό μέσο θα αντιμετωπίζεται διαφορετικά από την μη έχοντα «μπάρμπα στην Κορώνη»; Θέλουμε μια Δημοκρατία όπου ο «μπάρμπας στην Κορώνη» θα παρεμβαίνει σε δικαστικές υποθέσεις, έστω και από «ανθρώπινο ενδιαφέρον»; Θέλουμε μια Δημοκρατία, που αξιολογεί τους πολίτες της, όχι με βάση το δημόσιο βίο τους, αλλά με βάση τα πιστοποιητικά κομματικής νομιμοφροσύνης που καλούνται να καταθέσουν κάθε τόσο στους Καισαρίσκους της κάθε παράταξης; Θέλουμε μια σύγχρονη Δημοκρατία, όπου οι νόμοι εφαρμόζονται για όλους εξίσου, ή μια κατ’ επίφαση Δημοκρατία όπου οι νόμοι ισχύουν για τους ανίσχυρους και τους εκτός συστήματος;

Ναι, η δικαιοσύνη πρέπει να αποφανθεί. Μέχρι τότε όμως, τι γίνεται; Θεωρώ ότι είναι πλέον ώρα να ισχύσει το τεκμήριο πολιτικής ενοχής. Όπως συμβαίνει σε όλον τον πολιτισμένο πολιτικά κόσμο της Δύσης. Ο πολιτικός / δημόσιος λειτουργός πρέπει να είναι ένοχος μέχρις αποδείξεως του εναντίου. Και μέχρι τότε πρέπει να παραιτείται ή να απομακρύνεται από τα αξιώματά του. Κι αυτό διότι η Δικαιοσύνη πρέπει να προστατεύεται από το ηχηρό του όνομα και τις αναμφίλεκτες υψηλές του διασυνδέσεις.

Όποια άλλη λογική, διαφορετική από την παραπάνω, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να γελοιοποιεί περαιτέρω το πολιτικό μας σύστημα, να διογκώνει το αίσθημα μοναξιάς / αδικίας/ ανισότητας των πολιτών στη δύσκολη καθημερινότητα τους και να εκθέτει όλους εμάς τους πολιτικούς ανεπανόρθωτα.

…Και ασφαλώς, η πολιτική αντίδραση σε κάθε τέτοια περίπτωση πρέπει να είναι σαφής, ρητή, ξεκάθαρη και ανυποχώρητη. Διαρροές του συναισθηματικού μας κόσμου (τύπου οργή, θλίψη, αμηχανία κτλ) δεν πείθουν κανέναν και μας καθιστούν συνένοχους στο πρόβλημα. Μόνο έτσι θα ισχύσει επί της ουσίας "μηδενική ανοχή"...