ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ ΤΟΝ ΤΟΠΟ

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Θυμόμαστε όλοι καλά ότι είναι πάγια τακτική των κομμάτων στην Ελλάδα να μη συζητούν σε βάθος όταν έχουν να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις. Αν εξαιρέσει κανείς το 1996, οπότε η σύγκρουση μεταξύ της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και του παλαιοπασοκισμού της 3ης Σεπτεμβρίου, επέτρεψε στην ελληνική σοσιαλδημοκρατία να χαράξει νέα ιδεολογική ρότα, καμία ανάλογη προσπάθεια δεν επιχειρήθηκε από κανέναν άλλο τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ο κ. Παπανδρέου το 2004 δεν διεκδίκησε την ηγεσία του κόμματός του καταθέτοντας κάποια συγκεκριμένη ατζέντα, κάποια ιδεολογική πλατφόρμα προς συζήτηση, εκείνες τις βασικές συνιστάμενες που θα χρησίμευαν ως πυξίδα όταν θα καλούταν να διαχειριστεί την τύχη της χώρας και να την οδηγήσει στο μέλλον.

Αρκεί να εντρυφήσει κανείς στις ομιλίες εκείνης της εποχής, για να καταλάβει το αυτονόητο. Το 2004 ο κ. Παπανδρέου εξελέγη πανηγυρικά, ως ο μοναδικός φορέας του υψηλού και ηχηρού ονόματος του ιδρυτή του κινήματος. Ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ του επέτρεψαν να κόψει πρώτος το νήμα σε έναν αγώνα που ο διεκδικητής του τίτλου έτρεχε μόνος του. Βέβαια, αυτό δεν σήμαινε σε καμία περίπτωση ότι επιβραβεύθηκαν με κάποιο τρόπο οι προοδευτικές απόψεις που είχε ο τελευταίος κατ’ επανάληψη στο παρελθόν εκφράσει(από τις σχέσεις της εκκλησίας με το κράτος έως την ελληνοτουρκική προσέγγιση). Ούτε και πιθανόν επιτυχίες στο υπουργικό του χαρτοφυλάκιο. Ούτε ασφαλώς και το όραμα που δεν είχε (ή αν είχε δεν ομολόγησε ποτέ) για την χώρα.

Ο κ. Παπανδρέου εξελέγη το 2004 με μια και μόνο ατζέντα: Να κερδίσει τις εκλογές. Να κερδίσει τις θέσεις εξουσίας που κινδύνευαν να χάσουν οι λίγοι και εκλεκτοί του συστήματος. Να κερδίσει το έπαθλο του Κράτους.

Ο κ. Παπανδρέου το 2004 δεν εξελέγη ως ο πιο ικανός για την διακυβέρνηση της χώρας. Εξελέγη ως φέρων το όνομα που θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί στον φέροντα το έτερο όνομα της ελληνικής μεταπολίτευσης.

Ο κ. Παπανδρέου το 2004 δεν εξελέγη προασπιζόμενος το εκσυγχρονιστικό παρελθόν του κόμματός του, αναπόσπαστο κομμάτι του οποίου υπήρξε και ο ίδιος, αλλά ως κατ’ όνομα διάδοχος του παλαιοπασοκισμού του κινήματος.

Τέσσερα χρόνια μετά

Ο κ. Παπανδρέου του 2008 διαθέτει την ίδια ακριβώς ατζέντα, όπως αυτή καθορίστηκε από τη σημερινή συνέντευξη του στη Θεσσαλονίκη: Πώς θα κερδίσει τις εκλογές. Εξ ου και η αριστερίστικη ρητορεία. Εξ ου και ο καταγγελτικός λόγος. Εξ ου και η λαϊκίστικη προσέγγιση των μεγάλων προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο τόπος. Εξ ου και η παντελής έλλειψη συγκεκριμένων προτάσεων που θα βγάλουν τον τόπο από τα σημερινά αδιέξοδα.

Ο κ. Παπανδρέου του 2008 θεωρεί ότι το δόγμα που για δεκαετίες όριζε τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα «πρώτα χάνει η κυβέρνηση, και μετά κερδίζει η αντιπολίτευση», ήλθε επιτέλους να ισχύσει και στην δική του περίπτωση. Κι αυτό διότι, όπως επισημαίνει παραδοσιακά φιλοσοσιαλιστική εφημερίδα «Το ΠΑΣΟΚ έπειτα από πολύ καιρό, ξαναμπαίνει στο πολιτικό... ζάπινγκ της ευρύτερης κοινής γνώμης, που είχε χάσει, όχι γιατί έκανε μέχρι στιγμής κάτι εξαιρετικό, αλλά γιατί …ο κόσμος χάνει την εμπιστοσύνη του προς την κυβέρνηση»*.

Ο κ. Παπανδρέου του 2008 είναι σαφές ότι θεωρεί εαυτόν έναν ακόμη πρίγκιπα. Λες κι η Ιστορία του χρωστάει. Λες και η Ελλάς έχει ακόμη να πληρώνει πολλά στο ταμείο της οικογενειοκρατίας και του φαβοριτισμού που μονοπώλησε μεταπολιτευτικά την κεντρική πολιτική σκηνή.


Τα λάθος προβλήματα του ΠΑΣΟΚ: Από το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη στο ΠΑΣΟΚ του «Αλαβάνου»

Πάει καιρός που στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης διαγκωνίζονται όλοι σε πιστοποιητικά αριστεροφροσύνης. «Δέσμευσή μας, η ανθρώπινη κοινωνία, που διασφαλίζει την αξιοπρέπεια, τον σεβασμό στον πολίτη, τον σεβασμό στον μόχθο του. Που συμβάλλει στην ανάπτυξη, που δίνει ευκαιρίες, που δημιουργεί θέσεις εργασίας, που σέβεται τα δικαιώματά του στην υγεία, στην παιδεία, σε ένα σωστό ασφαλιστικό σύστημα. Ο συνταξιούχος, ο νέος, ο επιχειρηματίας, ο εργαζόμενος χρειάζονται σεβασμό και αξιοπρέπεια. Και αυτό εμείς δεσμευόμαστε να κάνουμε», δήλωνε ανήμερα 3ης Σεπτεμβρίου ο κ. Παπανδρέου και αυτά επανέλαβε με διαφορετικά και με ίδια λόγια και σήμερα.


Παρέλειψε ωστόσο ο κ. Παπανδρέου να μας πει πώς θα επιτύχει στα μεγάλα του οράματα. Διότι μπορεί σε επίπεδο ιδεών να έχει καταθέσει επανειλημμένως τον προοδευτισμό του, πλην όμως από το παλιό, το διεφθαρμένο και το άκρως συντηρητικό, τίποτε νέο και ελπιδοφόρο δεν μπορεί να γεννηθεί. Το τοπίο στο όραμα του κ. Παπανδρέου είναι βαθύτατα θολό. Πώς θα βρει το 1 δισεκατομμύριο ευρώ παραπάνω για την παιδεία ο κ. Παπανδρέου από την πρώτη ημέρα; Πώς θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας; Θα επανακρατικοποιήσει τον ΟΤΕ ίσως (!); Ποια είναι η μεταρρύθμιση που προτείνει για το ασφαλιστικό, προκειμένου να κάνει πράξη τη βαθύτατή του μέριμνα για τους συνταξιούχους; Τι θα μας πει σήμερα για το περιβόητο άρθρο 16; Τι μας λέει σήμερα για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, το άσυλο, τη δημόσια εκπαίδευση; Τι μας λέει για τις κοινωνικές δαπάνες και το κράτος πρόνοιας; Τι μας λέει για την Ολυμπιακή, τον ΟΣΕ, τις ΔΕΚΟ; Τι μας λέει για το οικονομικό μοντέλο που θα ακολουθήσει η χώρα και πού το είδε να εφαρμόζεται με επιτυχία, σε ποια εξελιγμένη δυτική κοινωνία; Πώς θα έλθει η ανάπτυξη; Πότε θα ξεκινήσει να εφαρμόζει ο ίδιος κατ’ αρχήν όλες αυτές τις εξαιρετικά λαμπρές ιδέες του για δημοσιοποίηση όλων των δημοσίων δεδομένων στους πολίτες; Δεν έχει δεσμευτεί στο παρελθόν ότι θα δημιουργήσει έναν κόμβο, όπου θα δημοσιοποιούνται όλα τα οικονομικά στοιχεία του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να εξυπηρετηθεί η διαφάνεια; Πώς θα περικόψει τις δημόσιες δαπάνες –όπως δήλωσε σήμερα-, προκειμένου να προβεί σε φοροελαφρύνσεις του μέσου Έλληνα που υποφέρει;


Ο κ. Παπανδρέου- παρά τους ευαγείς του στόχους- εγκλωβίστηκε στην εύκολη ψευδοαριστερή ρητορεία (τόσο ξένη προς το δικό του προσωπικό παρελθόν), την ίδια στιγμή που συνέτεινε στην βαθιά ποινικοποίηση του εκσυγχρονισμού (αν και άρρηκτα συνυφασμένος με την δική του προσωπική διαδρομή). Το αποτέλεσμα; Να προσπαθεί κι εκείνος να δώσει λάθος λύσεις σε λάθος προβλήματα! Ας πάρουμε ενδεικτικά τις κοινωνικές δαπάνες, στις οποίες ενέμεινε σήμερα πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σε προκλητικά λαϊκίστικο βαθμό. Το έχω επαναλάβει πολλές φορές στο παρελθόν. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δίνουμε λιγότερα από ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας. Το πρόβλημα είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζομαστε τα κονδύλια αυτά είναι αποδεδειγμένα ανορθολογικός, με αποτέλεσμα ο τελικός παραλήπτης να μην είναι ο Έλληνας πολίτης, αλλά η χαβούζα της ελληνικής γραφειοκρατίας και αδιαφάνειας.


Ο κ. Παπανδρέου απέδειξε σήμερα ότι αρνείται να συνειδητοποιήσει τους λόγους για τους οποίους το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε εκτός εξουσίας το 2004 και έκτοτε δεν κατορθώνει να βρει το βηματισμό του. Αρνείται να αντιληφθεί ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχασε ως δεξιό (όπως ορισμένοι του παλαιοπασοκικού μπλοκ εμμένουν να χαρακτηρίζουν τον εκσυγχρονισμό του κ. Σημίτη). Ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχασε ούτε ως αριστερό. Ότι το ΠΑΣΟΚ έχασε επειδή το όραμα του για τη χώρα είτε απουσίαζε είτε ήταν θολό. Ο κ. Παπανδρέου αρνείται να αντιληφθεί ότι η χώρα δεν χρειάζεται και δεύτερο Αλαβάνο , διότι αν ήταν έτσι γιατί να μην ψηφίσει καλύτερα τον πρώτο και αυθεντικό; Ότι η χώρα δεν κυβερνιέται με επικοινωνισμούς και αυτό πλέον αποδεικνύεται από την οδυνηρή εξέλιξη των πραγμάτων και την κακή τύχη που επιφυλάσσει μέλλον και ιστορία στους λάτρεις των επικοινωνιακών «μαγικών»…

Τα λάθος φαντάσματα του ΠΑΣΟΚ : Από τον ορθολογισμό στη συνωμοσιολογία

Εκτός από λάθος προβλήματα, ο κ. Παπανδρέου εφευρίσκει και λάθος , ή μάλλον σωστότερα ανύπαρκτους εχθρούς. Είναι γνωστή και δοκιμασμένη η τακτική: όταν κάπου αποτύχεις, δημιούργησε έναν φανταστικό εχθρό, ρίξε πάνω του το φταίξιμο και μετά προσπάθησε να βγεις ο ίδιος «λάδι». Τι μας λέει για πολλοστή φορά ο κ.Παπανδρέου; Ότι το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να βρίσκεται εκτός εξουσίας, διότι βρίσκει απέναντί του τα συμφέροντα , τα οποία ωστόσο θα αντιπαλέψει με όλες του τις δυνάμεις, και ταυτοχρόνως ουδέποτε θα ταυτιστεί/ συνδιαλλαγεί με αυτά.

Προτού τρομάξουμε και κρυφτούμε σε καμιά καταπακτή, ας δούμε τα πράγματα πιο ψύχραιμα. Η μετάλλαξη στην περιρρέουσα πολιτική κουλτούρα, με όλα εκείνα τα πολιτικά αποτελέσματα που καταγράφουμε όλοι μας σήμερα, είναι εξαιρετικά πρόδηλη. H διαχειριστική ανεπάρκεια των σημερινών ηγεσιών μετατοπίζει τον ιδεολογικό άξονα της ελληνικής κοινωνίας στις απλοϊκές, λαϊκίστικες πεποιθήσεις του παρελθόντος. Φθάσαμε έτσι να μιλούμε για πολλά. Για εξωθεσμικά κέντρα που επιβουλεύονται το μέλλον της κυβέρνησης. Για «δούρειους ίππους» των Αμερικανών και έτερων «φονιάδων των Λαών». Για πέντε έξι «νταβατζήδες» που υφαρπάζουν τον πλούτο του Έλληνα. Για κάτι σκοτεινούς τύπους στο διαδίκτυο που συστήνουν απειλητικά παράκεντρα για υπουργούς και κυβέρνηση. Και τώρα, για κάτι ορκισμένα «συμφέροντα» που δεν αφήνουν το ΠΑΣΟΚ να κυβερνήσει και τον κ. Παπανδρέου να αποκαλύψει την ατζέντα του.

Η συνωμοσιολογική διάθεση των παραπάνω έχει κριθεί και η ανακύκλωση τους δεν προκαλεί πλέον παρά μόνο ειρωνικά μειδιάματα. Σε διαφορετική περίπτωση κάποιος φαντάζομαι θα μας είχε ενημερώσει για το πού βρίσκονται οι έρευνες περί εξωθεσμικών κέντρων και ακόμη περισσότερο κάποιον «νταβατζή» θα είχαμε δει να διαβαίνει τις πόρτες της δικαιοσύνης. Τα «συμφέροντα» του 2008 και οι «νταβατζήδες» του 2004 είναι οι δύο όψεις του ίδιου ακριβώς νομίσματος, ενός νομίσματος όμως που ξοδεύεται πολύ γρήγορα….

Το λάθος ΠΑΣΟΚ: από το «παλιό» στο «νέο» χωρίς να έχει αλλάξει τίποτε.

Το ΠΑΣΟΚ υπό τον κ. Παπανδρέου φάνηκε και σήμερα ότι δεν κατόρθωσε να εξηγήσει στον Έλληνα πολίτη τι ακριβώς είναι. Παλινδρομεί ανάμεσα στην διεύρυνση του εκσυγχρονισμού, για να καταλήξει συνέχεια του «παλαιοπασοκισμού».Ο κ. Παπανδρέου επικαλείται το «Νέο ΠΑΣΟΚ». Και μάλιστα προβαίνει σε τέτοιου είδους τεκμηριώσεις έχοντας στο πλευρό του όλους εκείνους που κάποτε απεχθάνονταν τις παλιές του απόψεις, έτοιμοι και σήμερα να κλαδέψουν κάθε του προοδευτικό βήμα. Η δυναμική της αυλής του υπαγορεύει και την πολιτική του.

Το «Νέο ΠΑΣΟΚ» του κ. Παπανδρέου είναι το παλιό ΠΑΣΟΚ. Με περισσότερες ίντριγκες, πολύ διχασμό, αλληλοσυγκρουόμενες κατευθύνσεις, ένδεια πολιτικής συνοχής, απουσία νέων ιδεών, καινοτόμων μυαλών. Συνεχίζει ωστόσο και υπάρχει το συνεκτικό στοιχείο: η ελπίδα ότι η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΡΟΔΑ στην Ελλάδα που γυρίζει είναι μία και κάποια στιγμή θα «κλειδώσει» εκ νέου το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Εξ ου και οι φωνές κοπάσανε. Εξ ου και τα συντροφικά μαχαίρια μπήκαν για λίγο στα θηκάρια. Είναι πολλά τα λεφτά της εξουσίας. Η δίψα των μηχανισμών για τη διαχείριση του κράτους, και τις απολαβές που επιφυλάσσει, υποκαθιστά κάθε άλλη ιδεολογική ζύμωση, λειτουργώντας ως συνδετικός κρίκος ατόμων με διαφορετικές ιδέες , προτεραιότητες, κώδικες ηθικής. Και αυτό ονομάζεται ΠΑΣΟΚ υπό τον κ. Παπανδρέου.


Εν είδει επιλόγου

«Ο κόσμος ζητάει ένα σοβαρό ΠΑΣΟΚ που θα του πει πέντε σωστά πράγματα χωρίς ‘ψεύτικα χάδια’. Που θα καταλάβει ότι είναι δίκαια, μπορούν να γίνουν, θα καλυτερεύσουν τη ζωή του και θα υλοποιηθούν από ένα ικανό και μη διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό. Ζητάει ειλικρίνεια και καθαρές κουβέντες, χωρίς λαϊκίστικες υπερβολές»* έγραφε η ίδια φίλα προσκείμενη στην σοσιαλδημοκρατία εφημερίδα, αγνοώντας ωστόσο επιδεικτικά ότι αν όλα τούτα συμβούν, τότε σαφέστατα το κόμμα δεν θα λέγεται ΠΑΣΟΚ...

Την ίδια στιγμή, ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλους κληρονόμους και πρίγκιπες της πολιτικής. Οι πολίτες θέλουν καθαρές θέσεις και όχι να ψάχνουν να τις ανακαλύψουν στους χειμαρρώδεις λόγους του νεολαικισμού ένθεν κακείθεν. Οι πολίτες θέλουν αλλαγές στη ζωή τους και όχι μεγαλόπνοα συνθήματα που η μόνη αλλαγή που θα εξασφαλίσουν είναι η παχυλή και πλούσια ζωή των διαφόρων κομματικοδίαιτων του δημόσιου βίου. Οι πολίτες δεν θέλουν άλλα διλήμματα: δεξιά ή αριστερά. Η μόνη επιλογή είναι μπροστά ή πίσω. Και σε αυτό το κομβικό σημείο τίποτε δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο. Στις δημοκρατίες, όπου «δεν υπάρχουν αδιέξοδα», καμία ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΡΟΔΑ δεν είναι και η μοναδική.


…………………………………………..

* «Έθνος», 11 Σεπτεμβρίου 2008, Από τον Παναγιώτη Παναγιώτου

Η πολύτιμη διεθνής εμπειρία (απαντώντας στα επίμονα ερωτήματά σας).

Από την εκδότρια κ. Ζαχαρέα στα κόμματα «εστιατόρια» και την δήθεν «ομηρία» της κυβέρνησης


Από την υπερηθικοποίηση της πολιτικής και το δόγμα «σεμνά και ταπεινά» που θα όφειλαν να ακολουθούν πιστά τα στελέχη της νέας διακυβέρνησης, έχουμε φθάσει σήμερα – τέσσερα χρόνια μετά- σε σχετικισμό. Ο καταλογισμός ενός κρούσματος διαφθοράς / υπόνοιας διαφθοράς κρίνεται όχι από αυτό καθαυτό το γεγονός, αλλά από τις επιπτώσεις του στην εκάστοτε (ισχυρή ή ισχνή) κυβερνητική πλειοψηφία. Την ίδια στιγμή από το δόγμα «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι, αλλά πρέπει να φαίνεται και τίμια» φθάνουμε πλέον ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού όχι απλώς να αμφισβητεί το φαίνεσθαι, αλλά κυρίως… το είναι.

Με την πρόσφατη παρέμβαση του, το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε για πολλοστή φορά να καλλιεργήσει ένα ακόμη κακόγουστο κουτσομπολιό, δημιουργώντας μια ακόμη τηλεοπτική φαρσοκωμωδία, δίχως ίχνος πολιτικής ουσίας ή αν έχει πολιτική ουσία αυτή είναι η δημιουργία συνθηκών για εκλογές (ή για απειλή εκλογών πράγμα που είναι συνταγματικά τουλάχιστον ανεπίτρεπτο).

Θα αναφερθώ σε ορισμένες περιπτώσεις (των οποίων τη σοβαρότητα εσείς μετ’ επιτάσεως μου υποδείξατε) εκ παραλλήλου με αντίστοιχες περιπτώσεις από την διεθνή πολιτική σκηνή. Ως εκ τούτου, οι λύσεις και οι συμπεριφορές που θα προτείνω ελπίζω να ξεφύγουν από τη συνήθη αντιμετώπιση που βρίσκουν οι απόψεις μου από τους διάφορους καλοπληρωμένους κονδυλοφόρους δημοσιογράφους των media και τους υπερόπτες «μάγους» της επικοινωνίας. Με άλλα λόγια, θα αναφερθώ στην διεθνή εμπειρία, για να μιλήσουμε επιτέλους και λίγο πολιτικά…

Διεθνής εμπειρία και κ. Μάρα Ζαχαρέα


Στο ζήτημα της κ. Μάρας Ζαχαρέα, στο οποίο βλέπω ότι αρκετοί εμμένετε. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στις προηγούμενες εκλογές, για δεύτερη φορά, ο κ. Ρουσόπουλος είναι υποψήφιος βουλευτής στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας (διορισμένος δηλαδή από τον πρωθυπουργό) και μετεκλογικά, συνεχίζοντας να απολαμβάνει την πλήρη στήριξη του προέδρου, αναλαμβάνει τη νευραλγική θέση του υπουργού επικρατείας και κυβερνητικού εκπροσώπου, αρμόδιος για να εποπτεύει τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Μάλιστα, το momentum θεωρείται εξαιρετικά κρίσιμο, αφού την ίδια περίοδο έχουν προκηρυχθεί οι ραδιοφωνικές άδειες λειτουργίας αλλά και οι ψηφιακές συχνότητες. Παράλληλα, η σύζυγος του υπουργού, συνεχίζει την εξαιρετικά επιτυχημένη σταδιοδρομία της, εξασφαλίζοντας μια ιδιαιτέρως καλή μεταγραφή στον όμιλο Alter, ως συμπαρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων, ως ραδιοφωνική παραγωγός στον ρ/σ Real FM και τέλος έχει ξεκινήσει ίδια επιχειρηματική δραστηριότητα, ως συνεκδότρια free press περιοδικών και στο προσεχές μέλλον συνιδιοκτήτρια τηλεοπτικού καναλιού και ραδιοφώνου στο διαδίκτυο.

Τίποτε μεμπτό δεν θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει στις δύο αυτές επαγγελματικές παρουσίες, αν τις δει κανείς ξεχωριστά. Όταν όμως συνδέονται, πιστεύω ακράδαντα ότι δημιουργούν ένα άνευ προηγουμένου ηθικό ασυμβίβαστο. Επ’ αυτού η διεθνής εμπειρία είναι πολύτιμη για τη χώρα, η οποία ναι μεν γέννησε την Δημοκρατία, σήμερα όμως υπηρετεί προφανώς άλλες αρχές. Το παράδειγμα της Γαλλίας είναι ενδεικτικό. Πρόκειται για τις κυρίες Κριστίν Οκράν και Μπεατρίς Σενμπέργκ, κορυφαίες δημοσιογράφους της Γαλλικής τηλεόρασης, οι οποίες ωστόσο παραιτήθηκαν από την θέση τους όταν οι σύζυγοί τους (Μπερνάρ Κουσνέρ υπουργός εξωτερικών και Ζαν Λουί Μπορλό υπουργός οικονομικών) ανέλαβαν τα καθήκοντα τους ως υπουργοί της νέας κυβέρνησης. Η Μπεατρίς Σενμπέργκ μάλιστα, σε ένδειξη επαγγελματικής ευθιξίας, είχε παραιτηθεί από την θέση της ήδη από την αρχή της προεκλογικής περιόδου, ξεκαθαρίζοντας ότι ακόμη κι αν εκείνη κρατήσει την αμεροληψία της, δύσκολα θα γινόταν πιστευτή από τους συμπατριώτες της. Η κ. Σενμπέργκ, βέβαια, φαίνεται ότι έχει σε κάποια υπόληψη την αντίληψη των Γάλλων πολιτών. Τον ίδιο σεβασμό στην αντίληψη των Ελλήνων πολιτών οφείλει να επιδείξει, αν όχι η κ. Ζαχαρέα, ο κ. Ρουσόπουλος, αν όχι ο κ. Ρουσόπουλος, τότε σίγουρα ο κ. Πρωθυπουργός.


Θα ήταν όμως φαλλοκρατικό να ζητήσω, όπως κάποιοι από εσάς, να αφήσει η κ. Ζαχαρέα την εργασία της ή να πάψει να φροντίζει τα προς το ζην της οικογένειας της. Άλλωστε, κατά δήλωση των ιδίων, η αξιοσημείωτη ευμάρεια της οικογένειας οφείλεται κατά κύριο λόγο στην δική της επαγγελματική επιτυχία. Αν λοιπόν αυτή είναι η άποψη του ζεύγους, τότε ο κ. Ρουσόπουλος είναι εκείνος που για να προστατεύσει και το δικό του όνομα και εκείνο της συζύγου του πρέπει να αποχωρήσει από τη θέση αυτή, με δεδομένο μάλιστα ότι υπήρξε και εκ των βασικών εμπνευστών του περίφημου «βασικού μετόχου». Όσο εκείνος διατηρεί αυτή τη θέση, η σύζυγός του δεν μπορεί να θεωρείται αμερόληπτη δημοσιογράφος, πολλώ μάλλον να είναι εκδότρια και συνιδιοκτήτρια media, όπως φέρεται να είναι. Ακόμη περισσότερο δεν μπορεί ως σύζυγος του να διεκδικήσει στο μέλλον έστω κι ένα κομματάκι από την πίττα (που εκείνος διανέμει) της εξαιρετικά πλούσιας κρατικής διαφήμισης. Η υπόθεση είναι κλασική περίπτωση αυτού που διεθνώς αποκαλείται «σύγκρουση καθηκόντων» και εκθέτει όχι μόνο τους ίδιους, αλλά και το κόμμα της ΝΔ και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Αν λοιπόν δεν ενεργήσει ο ίδιος ο κ. Ρουσόπουλος προς αυτήν την κατεύθυνση, τότε ο πρωθυπουργός οφείλει να τον «παραιτήσει» από τη συγκεκριμένη θέση. Η συνύπαρξη αυτή «δημιουργεί λάθος πρότυπα και προσβάλλει τους Έλληνες πολίτες»…*


Διεθνής Εμπειρία και κόμματα «εστιατόρια»

Η διεθνής εμπειρία και πρακτική είναι αυτή που μπορεί να μας βοηθήσει να ξεδιαλύνουμε κι άλλες παρεξηγήσεις. Το έχω επαναλάβει και στο παρελθόν προς τεκμηρίωση της πάγιας άποψής μου για εφαρμογή του κριτηρίου «πολιτικής ενοχής» (αυτό σημαίνει ότι, οι πολιτικοί , λόγω δεσπόζουσας θέσης, πρέπει να παραιτούνται από θέσεις εξουσίας όταν προκύπτουν αποχρώσες ενδείξεις ενοχής, για να εξισώνονται με τους κοινούς θνητούς και να διευκολύνουν τη διαλεύκανση της υπόθεσης). Ας δούμε το παράδειγμα του Βρετανού υπουργού Εργασίας, Πίτερ Χέιν, ο οποίος βρέθηκε στο επίκεντρο μεγάλου σκανδάλου γύρω από τη χρηματοδότηση του Εργατικού Κόμματος, υπέβαλε την παραίτησή του, δηλώνοντας ότι «Θα ελεγχθώ, θα παραιτηθώ για να “καθαρίσω” όνομά μου, και τότε θα επιστρέψω» . Ο κ. Χέιν δεν περίμενε να αποφανθεί η δικαιοσύνη για να πράξει τα δέοντα, ούτε ασφαλώς πέρασε από κανενός το μυαλό ότι απλώς θα κατέθετε την κομματική του ταυτότητα και θα παρέμενε ανεξάρτητος βουλευτής( για να θυμηθούμε τα δικά μας περί ανεξαρτητοποίησης…). Την ίδια στιγμή, προφανώς και το Εργατικό Κόμμα δεν θεωρεί εαυτό «εστιατόριο» κατά την ατυχή έκφραση της υπουργού Εξωτερικών, κ. Ντόρας Μπακογιάννη, η οποία αντιτάχθηκε προ ημερών στην εφαρμογή του τεκμηρίου πολιτικής ενοχής δηλώνοντας ότι τα κόμματα δεν είναι εστιατόρια, όπου έρχεται και φεύγει κανείς ανά πάσα ώρα και στιγμή. Αντίθετα, θα έλεγα ότι το κάθε υγιές και σύγχρονο κόμμα οφείλει να απομακρύνει όσα τυχόν από τα στελέχη του θεωρήσουν το κόμμα «εστιατόριο» στη λογική του «ήλθον, έφαγον και απήλθον». Το τεκμήριο πολιτικής ενοχής πρέπει να αρχίσει να εφαρμόζεται και στη χώρα μας, ειδάλλως πολύ σύντομα θα απωλέσει το σύνολο του πολιτικού κόσμου όλην του την αξιοπιστία.



Διεθνής εμπειρία και κομματική πειθαρχία

Πολύτιμη είναι η διεθνής εμπειρία και στο πολυθρύλητο πλέον ζήτημα της κομματικής πειθαρχίας. Θα υπενθυμίσω μόνο ότι η Σιδηρά Κυρία της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ σε καιρούς παντοδυναμίας και μεγάλης λαοφιλίας της είχε «χάσει» στη Βουλή περί τα 32 νομοσχέδια, ορισμένα εκ των οποίων ήταν εξαιρετικά κρίσιμα για την εξέλιξη της κυβερνητικής της πολιτικής. Μάλιστα, κανένας δεν σκέφτηκε ότι αυτή η καταψήφιση των νομοσχεδίων από μέρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος της θα επέφερε τη διαγραφή των στελεχών αυτών ή άλλες εις βάρος τους κυρώσεις. Προφανώς και η Θάτσερ δεν ένιωσε «όμηρος» αυτής της συμπεριφοράς των στελεχών της, ούτε ασφαλώς οδήγησε τη χώρα της σε εκλογές με αυτήν την δικαιολογία. Και ακόμη παραπέρα. Προφανώς και δεν επέτρεψε σε υπουργούς της να εκτοξεύουν απειλές ένθεν κακείθεν και να προδιαγράφουν εξελίξεις τόσο σημαντικές όπως η προκήρυξη εκλογών**. Ουδείς εξ ημών (όσο υψηλούς θώκους κι αν κατέχει, από όποια πολιτική οικογένεια και αν προέρχεται) μπορεί να απειλεί συναδέλφους κοινοβουλευτικούς, κραδαίνοντας επί των κεφαλών τους την σπάθη της προσφυγής στην κάλπη. Κανείς δεν είναι όμηρος κανενός. Το κόμμα δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Οι εκβιασμοί και τα διλήμματα δεν στέκουν για πολύ στις Δημοκρατίες. Σταθερότητα χωρίς πρόοδο εξυπηρετεί μονάχα εκείνους που ωφελούνται από τη διαιώνιση μιας συγκεκριμένης κατάστασης. Έστω κι αν οι λαοί δυστυχούν…***


Ανακεφαλαιώνοντας:


Φίλοι bloggers, η σύγκριση των πολιτικών ηθών στον τόπο μας με τα παραδείγματα από άλλες προηγμένες δημοκρατίες δείχνει πόσο δρόμο πρέπει να διανύσουμε για να ξεφύγουμε από τις νοσηρότητες που μας τραβάνε προς τα πίσω και να προχωρήσουμε μπροστά. Η κοινωνία παρακολουθεί ανήσυχη τα φαινόμενα διαπλοκής και διαφθοράς, την έλλειψη πολιτικής ευθιξίας, τον αυταρχισμό. Συμμερίζομαι τον θυμό σας. Η αγωνία σας είναι και δικιά μου και μάλιστα μεγαλύτερη, γιατί η δική μου ευθύνη είναι μεγαλύτερη. Πιστεύω στην πολιτική, πιστεύω στις κοινωνικές διεργασίες, πιστεύω στις δυνατότητες αυτού του τόπου. Γνωρίζω ότι δεν είμαι μόνος. Σε όλα τα κόμματα υπάρχει ένα υγιές κομμάτι που αντιστέκεται και στη Νέα Δημοκρατία επίσης.

Αρκετά με τις σιωπηλές πλειοψηφίες! Ήλθε η ώρα να βρούμε πρώτοι εμείς την τόλμη να απομονώσουμε όλα εκείνα τα νοσηρά στοιχεία που παρείσφρησαν στο κόμμα και αλώνουν καθημερινά με τις συμπεριφορές τους το οικοδόμημα. Να βρούμε την τόλμη να κατονομάσουμε συγκεκριμένα τους λίγους εκείνους που μπήκαν στην πολιτική φτωχοί και σήμερα υπερηφανεύονται δεξιά και αριστερά για τα βαθιά τους πλούτη, χρεώνοντας τα –πού αλλού- στις συζύγους τους και στις ευγενείς καταβολές τους (πολλοί είμαστε εκείνοι που τους θυμόμαστε επαίτες μιας όποιας θεσούλας)! Να βρούμε την τόλμη να αντικρούσουμε όσους δε διστάζουν να κάνουν συνένοχο ακόμη και τον ίδιο τον πρωθυπουργό στην προκλητική στάση ζωής τους!**** Να βρούμε την τόλμη να μιλήσουμε με ξεκάθαρα λόγια για αυτούς που πορεύονται στον δημόσιο βίο με μόνη περγαμηνή την δράση τους στα κόμματα και στις κομματικές νεολαίες, τις στενές σχέσεις με υπουργούς, δίχως μισό ένσημο και με λιγοστές σπουδές περιφέρονται ως καταξιωμένοι τεχνοκράτες! Διότι, η βάση του κόμματος, ο ουσιαστικός του πυρήνας συνεχίζει να είναι υγιής, να θυμάται τις δεσμεύσεις, να μένει σταθερός στις αξίες και τις ιδέες που υποσχεθήκαμε να υπηρετήσουμε.

Ωστόσο, η κατάσταση είναι δύσκολη. Όσοι κερδίζουν από την πολιτική, έχοντας χάσει και τα τελευταία υπολείμματα προσωπικής αξιοπρέπειας και πολιτικής ευθιξίας, πολεμούν (υπέρ εστιών αλλά όχι υπέρ βωμών...), υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλο. Και ακολουθώντας τα διδάγματα του Μέττερνιχ και του Γκαίμπελς, προσπαθούν να σπιλώσουν ή να διακωμωδήσουν όσους αντιστέκονται. Δεν θα μας κάμψουν. Έχουμε την κοινωνία με το μέρος μας.

Η Ιστορία θα μας κρίνει όλους.


…………………………………………………..

Σημειώσεις:

*Το Φεβρουάριο του 2003, ο τότε εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ. κ. Θοδωρής Ρουσόπουλος δήλωνε: «Η διαφθορά που συνοδεύει την κυβέρνηση Σημίτη οδηγεί τον τόπο σε αδιέξοδα, προβάλλει λάθος πρότυπα και προσβάλλει τους Ελληνες πολίτες».

**Μολονότι η αγγλική συνταγματική νομοθεσία δεν διέθετε ούτε διαθέτει το άρθρο 84 του ελληνικού συντάγματος το οποίο με τη σοφία του κάνει διάκριση μεταξύ προτάσεως δυσπιστίας και προτάσεως εμπιστοσύνης, όπου για την πρώτη (καταψήφιση, άρα πτώση της κυβέρνησης) απαιτείται πλειοψηφία 151 βουλευτών, δηλαδή του απόλυτου αριθμού των βουλευτών, ενώ για την πρόταση ανανέωσης εμπιστοσύνης απαιτεί την πλειοψηφία των παρόντων βουλευτών που δεν μπορεί να είναι μικρότερη των 120 κατά τη διατύπωση του συντάγματος, των 2/5 δηλαδή του κοινοβουλίου.


***Στην τελευταία Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, η κ. Ντόρα Μπακογιάννη δήλωσε : «Αν ένας βουλευτής της Ν.Δ. καταψηφίσει ένα νομοσχέδιο… ο Κώστας Καραμανλής και η κυβέρνηση δεν θα γίνουν όμηρος κανενός. Θα πάμε σε εκλογές».

****Στην εκπομπή του Alpha Radio “Kάτι Τρέχει», απαντώντας σε σχόλια ακροατών για τον προκλητικό και πολυέξοδο τρόπο ζωής που ακολουθεί, ο κ. Γιώργος Βουλγαράκης δήλωνε: «Δεν κρύφτηκα ποτέ από κανέναν. Αν κανείς απολαμβάνει ένα επίπεδο ζωής που το δικαιολογεί η συγκρότηση του, η περιουσία του, αυτό είναι θέμα δικό του. Πάντα ζούσα έτσι. (…) Για να με κρατά ο πρωθυπουργός στην κυβέρνηση όλα αυτά τα χρόνια, κάτι παραπάνω προσφέρω».

Προς μια Ουσιαστική "Ακοματίκ" Αυτοδιοίκηση

Αν θέλετε να δείτε την παρέμβαση μου για την Τοπική Αυτοδιοίκηση στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, εδώ:

http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=24260248

Διαψεύσαμε τις προσδοκίες των πολιτών: Eίμαστε υπόλογοι

*όπως δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα "Ημερησία" (το άρθρο είχε γραφτεί πριν τις εξαγγελίες των νέων μέτρων του κ. υπουργού Οικονομίας)

«Μέσα» πηγαίναμε καλά μέχρι την ώρα που ήλθε η κρίση από «έξω». Τότε ήταν που αποφασίσαμε να πηγαίνουμε «έξω» καλά, έστω κι αν «μέσα» τα πράγματα χειροτερεύουν επικίνδυνα. Ο «εισαγόμενος πληθωρισμός» και η άνοδος των επιτοκίων στάθηκαν ικανοί να καταποντίσουν την επίφαση της ισχυρής οικονομίας που την τελευταία τετραετία βιώσαμε ως προσωπικό στοίχημα των δύο τελευταίων κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας. Και αναφέρομαι σε επίφαση ευμάρειας με δεδομένο ότι οι ουσιαστικές αναδιαρθρώσεις που θα διόρθωναν τις στρεβλώσεις της ελληνικής οικονομίας (κλειστά επαγγέλματα, απελευθέρωση ωραρίου, συρρίκνωση του κράτους / επανίδρυση και μείωση των δαπανών/ σπατάλης, εξυγίανση ΔΕΚΟ, πάταξη της ευρωβόρας διαφθοράς, αύξηση των επενδύσεων) έμειναν πίσω, υπό το φόβο του πολιτικού κόστους, της ατολμίας και της νωθρότητας ορισμένων κυβερνητικών πρωτοβουλιών. Για να είμαι ξεκάθαρος: ένα κομμάτι της Νέας Δημοκρατίας (στο οποίο έχουν ανατεθεί θώκοι και εξουσίες) έκανε πίσω μπροστά στις δεσμεύσεις που είχαμε όλοι αναλάβει στις αρχές του 2004, είτε λόγω διανοητικής/ διαχειριστικής ανεπάρκειας είτε προς εξυπηρέτηση ίδιων οφελών. Και τούτο ασφαλώς μας αφήνει όλους έκθετους, όσο μερίδιο ευθύνης κι αν μας αναλογεί.

- Το οικονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει για δεκαετίες τώρα η χώρα είναι αυστηρά πολιτικό ζήτημα και βαρύνει άτολμες και ανεπαρκείς κυβερνήσεις.
- Η διεθνής κρίση την οποία ορισμένοι επικαλούνται δεν δικαιολογεί τις εξαιρετικά κακές επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας για παράδειγμα στον ιδιαίτερα κρίσιμο τομέα των δημόσιων δαπανών.
- Πέρα από τις όποιες επικοινωνιακές τακτικές (στις οποίες αρέσκονται διάφοροι περί του πρωθυπουργικού γραφείου επιτελείς) η κρίση αγγίζει πλέον εμφανώς την καθημερινότητα του Έλληνα, που δίνει την δική του μάχη επιβίωσης. Το κλίμα είναι εξαιρετικά απαισιόδοξο για το αύριο, αφού οι ελπίδες που είχε εναποθέσει ο ελληνικός λαός στη Νέα Διακυβέρνηση λιγοστεύουν ώρα με την ώρα.
- Το πρόβλημα είναι η οικονομία (αυτή είναι που θα κρίνει και το επόμενο εκλογικό αποτέλεσμα κατά το αμερικανικό κλισέ της εποχής Κλίντον «It ‘s the economy, stupid!») και όλα τα υπόλοιπα περί ισχνής κυβερνητικής πλειοψηφίας που κρατά «όμηρο» τον πρωθυπουργό και τα διάφορα σκοτεινά κέντρα που επιβουλεύονται τις αγαθές του προθέσεις είναι δυστυχώς παραμύθια των διαφόρων «χαλιμάδων» των media και του επικοινωνιακού επιτελείου.

Ο κρατικός Προϋπολογισμός(Π/Υ) του τρέχοντος έτους υπήρξε ζήτημα κορυφαίου πολιτικού ενδιαφέροντος ακόμη και πριν από την κατάρτισή του. Η κρισιμότητα της ορθής σύνταξής του και της πιστής εκτέλεσής του, ήταν ο εθνικός λόγος εξαιρετικής σημασίας που οδήγησε την κυβέρνηση να ζητήσει ανανέωση της λαϊκής εντολής πριν από ένα χρόνο περίπου.

Στη σύντομη παρέμβασή μου κατά τη συζήτησή του στη Βουλή τον περασμένο Δεκέμβριο είχα σταθεί σε δύο ζητήματα μείζονος σημασίας: στο τερατώδες δημόσιο χρέος και στις δαπάνες κρατικής λειτουργίας και κοινωνικής προστασίας. Τότε, για πολλοστή φορά είχα κατηγορηθεί ότι έσπευδα να χαλάσω τον Πανηγυρικό, σήμερα δυστυχώς επαληθεύομαι.

Σχετικά με το πρώτο θέμα είχα εκφράσει την έντονη ανησυχία μου για την επικίνδυνη διόγκωση του κρατικού χρέους και το δυσβάσταχτο κόστος εξυπηρέτησής του. Συγκεκριμένα, ο συζητούμενος τότε Π/Υ προέβλεπε αύξηση του Δ/Χ κατά €12 δις. περίπου και διαμόρφωσή του στο τέλος του τρέχοντος έτους στα €250 δις. Θα ξεπερνούσε δηλαδή στα τέλη της χρονιάς κατά πέντε δις. ευρώ το ΑΕΠ ολόκληρης της χρονιάς, ή αλλιώς σε πολύ απλά ελληνικά θα ήταν κατά πέντε δις. μεγαλύτερο από την αξία της συνολικής εγχώριας παραγωγής του έτους 2008. Από την άλλη πλευρά το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους αυτού κατά τόκους μόνο προβλεπόταν να αυξηθεί φέτος κατά €750 εκατ. και να φθάσει τα €10,5 δις. Αν όλα πήγαιναν καλά, στο τέλος του έτους θα αναλογούσαν €25.000 δημόσιου χρέους σε κάθε Έλληνα ή σε μια τετραμελή οικογένεια €100.000! Και βέβαια, όλα αυτά κατά παρέκκλιση των δικών μας δεσμεύσεων του 2004 ότι θα μειώναμε τις δημόσιες σπατάλες κατά 10 δις ετησίως. Αν οι υποσχέσεις είχαν βγει αληθινές, ο κάθε Έλληνας θα χρωστούσε 1000 ευρώ το χρόνο λιγότερα, και μετά από τέσσερα χρόνια θα όφειλε όχι 16.700 € (ποσό που του αναλογούσε το 2003), αλλά 12.700€. Δεν θέλει εξαιρετικές γνώσεις για να αντιληφθεί κανείς ότι πέσαμε έξω κατά πολύ, αφού η κατά κεφαλήν αναλογία του δημόσιου χρέους ουσιαστικά επί των ημερών μας διπλασιάστηκε. Και το χειρότερο: η εκτέλεση αυτού του προϋπολογισμού κρέμεται κατά παραδοχή των αρμοδίων από μια λεπτή κλωστή. Ήδη το Δ/Χ έσπασε το φράγμα της πρόβλεψης του Π/Υ (€250 δις) και άγγιξε τα €252 δις, δύο δις ευρώ περισσότερα από εκείνα που υπολογίζαμε για το τέλος του έτους.
Το δεύτερο σημείο εκείνης της ομιλίας μου ήταν οι δαπάνες κρατικής λειτουργίας ή με απλά λόγια η κρατική σπατάλη. Οι δαπάνες αυτές, ως ποσοστό του ΑΕΠ, (παρά τις δικές μας εξαγγελίες και την «ανυποχώρητη» πολιτική βούληση) παραμένουν καθηλωμένες στα επίπεδα του 2004(19,4% περίπου), ενώ η προβλεπόμενη αύξησή τους κατά 7,3% στον τρέχοντα προϋπολογισμό, μοιάζει ήδη ανέφικτος στόχος, λόγω των τεράστιων υπερβάσεων.

Έχω επαναλάβει πολλές φορές ότι μόνο αν καταφέρουμε να μειώσουμε δραστικά αυτές τις δαπάνες, θα μπορέσουμε να απεγκλωβιστούμε και να ανασάνουμε οικονομικά. Στο σκέλος των κρατικών εσόδων δε φαίνεται να υπάρχουν σημαντικά περιθώρια. Η φορολόγηση του συνεπούς φορολογουμένου έχει εξαντλήσει τα όριά της, ενώ η σύλληψη της φοροδιαφυγής μοιάζει κυνήγι μαγισσών με τη Φορολογική Διοίκηση που διαθέτουμε, συνεπεία της επανίδρυσης του κράτους που έμεινε στο σύρταρι. Αυτές τις υποσχέσεις μας το υγιές κομμάτι της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης τις θυμάται ακόμη, όπως επίσης και οι Έλληνες που μας εμπιστεύθηκαν με την ψήφο τους. Αυτό το υγιές κομμάτι της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζει να θυμάται τις δεσμεύσεις και να αισθάνεται υπόλογο απέναντι στον Έλληνα, του οποίου τις προσδοκίες διέψευσε. Αν τώρα κάποιοι… ξέχασαν, τότε πρέπει να πάψουν να χαμογελούν αυτάρεσκα στους υψηλούς τους θρόνους και να αντιληφθούν ότι άλλα χρονικά περιθώρια δεν υπάρχουν. Ο Έλληνας βαρέθηκε να ακούει για κάποιους πολιτικούς που δεν μετρούν το πολιτικό κόστος, που τα βάζουν με τη διαφθορά και τα οργανωμένα συμφέροντα, που περιορίζονται ωστόσο από διάφορους… «υπονομευτές» εντός και εκτός κόμματος. Πρέπει επιτέλους αυτούς τους πολιτικούς να τους δει. Η τακτική του «μέσα» και του «έξω» είναι παλιά και δοκιμασμένη. Το θέμα είναι ότι ο Έλληνας βαρέθηκε να πληρώνει το λογαριασμό. Ή σωστότερα, δεν έχει άλλα να πληρώσει. Όσο για εμάς, το θέμα είναι ότι πρέπει να προασπίσουμε την ακεραιότητα μας απέναντι σε εκείνους που είτε έχουν ασθενή μνήμη είτε δεν έχουν συνείδηση.

Στον ψυχίατρο...

Ένας ακόμη ευχάριστος ιντερνετικός διάλογος, στο κρεβάτι του ψυχιάτρου Δόκτορος SeenG.

http://drseeng.blogspot.com/2008/07/blog-post_31.html

Ευχαριστώ θερμά για το σκίτσο, ήταν εξαιρετικό.

Περί πολιτισμού...

Η επικαιρότητα προσφέρει καθημερινά μια μαύρη εικόνα για τον πολιτισμό: Μουσεία με ωράριο που διώχνει τους επισκέπτες, αρχαιολογικοί χώροι όπου ανθεί το παραεμπόριο χαρτιού τουαλέτας(!), ποιοτικά καλλιτεχνικά σχήματα που διαλύονται, πολιτιστικοί οργανισμοί που φυτοζωούν. Υποβάθμιση του πολιτισμού στο ΕΣΠΑ, κίνδυνος για απώλεια κοινοτικών πόρων στο Γ’ ΚΠΣ, δημόσιες επενδύσεις στο μισό του 2005, Ειδικός Λογαριασμός που θα χαθεί στη μαύρη τρύπα των κρατικών εξόδων. Και το χειρότερο: Ο τομέας-σύμβολο ποιότητας έχασε τη λάμψη του, έγινε συνώνυμος της απραξίας και της κακοδιαχείρισης.
Πρέπει βέβαια να διαχωρίσουμε τον πολιτισμό από την κρατική πολιτική για τον πολιτισμό. Δεν ταυτίζονται. Ευτυχώς. Ο ελληνικός πολιτισμός εξακολουθεί να εξελίσσεται, αλλά αυτό δεν μειώνει την ευθύνη του κράτους. ...

H συνέχεια του άρθρου μου στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, εδώ:
http://www.tatoulis.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=263&Itemid=1

Αν οι πολιτικοί επιστρέψουν στην πολιτική, ποιους θα βρουν εκεί;

Διάβασα κάτι πολύ ενδιαφέρον σχετικά με το ρόλο των mainstream media. Από τον Πάσχο Μανδραβέλη, "Καθολική Επιστροφή στην Πολιτική". Δείτε το, στο http://www.medium.gr/articles/121741718369370.shtml