Πού είναι το μέλλον;

Υπάρχει μια κοινή συνισταμένη στις δηλώσεις εκείνων που προαλείφονται για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Κανείς τους δεν μιλά για το μέλλον με τη βεβαιότητα εκείνου που έχει να καταθέσει μια καινούρια πρόταση, μια νέα πολιτική συνθήκη με τον ελληνικό λαό, μια συγκεκριμένη πλατφόρμα αλλαγής. Σε αυτό το σημείο, πρέπει να κάνουμε μια τίμια διευκρίνιση. Όταν ο σημερινός πρωθυπουργός αναλάμβανε τα ηνία του ΠΑΣΟΚ, πρόταση νέας διακυβέρνησης διέθετε. Απλώς τότε, το σύστημα από άγνοια και καλοπληρωμένη χειραγώγηση επέμενε να λοιδορεί τις νέες έννοιες που εισήγαγε ο Παπανδρέου στο πολιτικό λεξιλόγιο της χώρας: πράσινη ανάπτυξη, ηλεκτρονική διακυβέρνηση, συμμετοχική δημοκρατία. Συν τοις άλλοις, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ διέθετε στο χαρτοφυλάκιο του την εκσυγχρονιστική παρακαταθήκη που μπορεί να αμαυρώθηκε από μελανές συμπεριφορές, διέθετε ωστόσο από πίσω της μια ισχυρή ιδεολογική πλατφόρμα. Τίποτε από όλα αυτά τα θετικά δεν ισχύουν στην περίπτωση της Νέας Δημοκρατίας. Κανείς αφενός από τους διαδόχους δεν διαθέτει ατζέντα και αφετέρου ο νεοκαραμανλισμός –το λιγότερο που θα μπορούσε κανείς να πει- δεν ταυτίστηκε με τίποτε συγκεκριμένο πέραν του επικοινωνισμού. Στον αντίποδα, τόσο οι επίδοξοι πρόεδροι, όσο και αρκετά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας κάνουν έκκληση για ενότητα και προβάλουν έναν και μοναδικό στόχο: ενότητα, εκλογή αρχηγού, ταχεία επάνοδος στην εξουσία….Εκείνο που εμμένουν να μην αντιλαμβάνονται είναι ότι για το καλό του λαού και της χώρας, αν δεν έχουν σοβαρή πρόθεση να αλλάξουν, ας μην ξαναγυρίσουν ποτέ στην εξουσία…

Και στο βάθος…δαχτυλίδι;

Υπάρχουν κάποια ύποπτα στερεότυπα, τα οποία επανέρχονται στο δημόσιο διάλογο που αφορά την επόμενη ημέρα στην Νέα Δημοκρατία και που δυστυχώς γεννούν την ανησυχία ότι το μήνυμα για ακόμη μια φορά δεν ελήφθη. Εμμονή πρώτη: η ταχύτατη εκλογή νέου προέδρου υπηρετεί τη λαϊκή επιθυμία που θέλει τη Νέα Δημοκρατία να ανταποκρίνεται άμεσα στον νέο της θεσμικό ρόλο, αυτόν της αντιπολίτευσης! Εμμονή δεύτερη: σεβασμός στο Καταστατικό, το οποίο, όπως συνηθίζεται να λέγεται είναι το Ευαγγέλιο του κόμματος! Δύο πολύ απλές και λογικές παρατηρήσεις.

Η Νέα Δημοκρατία, όπως ευρέως πλέον διατυπώνεται και από πολλά στελέχη της (ετεροχρονισμένα, άσκοπα και ιδιοτελώς βέβαια πλέον), παρέδωσε τη χώρα στην ακυβερνησία αρκετούς μήνες (για να μην πω χρόνια) προτού καταρρεύσει και παραδώσει άρον- άρον την εξουσία. Συνεπώς, μπορεί να αφήσει τον τόπο να περιμένει για λίγο προκειμένου να μετεξελιχθεί και να αποδειχθεί μια χρήσιμη αντιπολίτευση. Ειδάλλως, θα αποδειχθεί τόσο «χρήσιμη» ως αντιπολίτευση όσο «χρήσιμη» αποδείχτηκε ως κυβέρνηση!

Όσο για τη δεύτερη εμμονή, όσοι τώρα με ευλάβεια εμμένουν στις διατάξεις του καταστατικού, ας θυμηθούν πόσες φορές τα τελευταία χρόνια ο κ. Καραμανλής, με την ανοχή των γραμματέων του κόμματος και των κορυφαίων υπουργών του καταστρατήγησε τη θεμελιωδέστερη καταστατική διάταξη που ορίζει ως βασική αρχή της παράταξης την αξιοκρατία και τη δημοκρατία (άρθρο 2).

Υπάρχει θέση και είναι ξεκάθαρη. Μεταβατικός πρόεδρος θα οριστεί λόγω θεσμικής θέσης ο κ. Σιούφας και στη συνέχεια η Νέα Δημοκρατία θα οδηγηθεί σε ένα εφ’ όλης συζήτησης συνέδριο και εκλογή προέδρου από μια εμπλουτισμένη από εγγραφή νέων μελών βάση. Εκεί ας ξαναθυμηθούμε τα περί αξιοκρατίας και ας συζητήσουμε σοβαρότατα την προσωπική διαδρομή και την πολιτική παρακαταθήκη των διαφόρων προαλειφόμενων για την αρχηγία. Είμαι βέβαιος ότι εκεί πολλοί θα σιωπήσουν, όπως σιώπησαν και τα χρόνια της κατρακύλας…


Δημοσίευση στην εφημερίδα "Η Χώρα"

Οι όψιμοι εγγυητές της ενότητας…

Θυμούμαι πολύ καλά τον κ. Μειμαράκη στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, ακριβώς πριν από έναν χρόνο. Με τη δική μου παρέμβαση, χωρίς ιδιοτέλεια και κακές προθέσεις, διακυβεύοντας την θέση μου, επιχείρησα να μιλήσω ανοικτά για τα προβλήματα που όλοι μας εν κρυπτώ συζητούσαμε: για το στίγμα της διαφθοράς και των σκανδάλων που για πρώτη φορά μας κολλούσε, για την τρομακτική υστέρηση στις μεταρρυθμίσεις, για την ανυπαρξία πολιτικής πλατφόρμας που θα έδινε την απαραίτητη θεωρητική βάση στις αλλαγές που θα δρομολογούσαμε. Λίγα λεπτά μετά, ο υπουργός άμυνας τότε, κ. Μειμαράκης έπαιρνε τον λόγο υποτίθεται για να με βάλει στη θέση μου. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του, όλα πήγαιναν καλά, η οικονομία μας δεν είχε να φοβάται τίποτε, τα σκάνδαλα ήταν συνωμοσίες κάποιου αόρατου χεριού και οι δικές μου προθέσεις σκοτεινές και ανέντιμες. Να υπενθυμίσω για να ολοκληρωθεί το κάδρο ότι ο κ. Μειμαράκης είχε λίγο πριν την κεντρική επιτροπή καταφερθεί ενάντια στον πανίσχυρο τότε κ. Ρουσόπουλο, αλλά γρήγορα επανήλθε στην τάξη μετά από μια σύντομη συνάντηση με τον κ. Καραμανλή. Και προφανώς αντιλαμβάνομαι ότι η «απάντησή» του σε εμένα ήθελε απλώς να χαϊδέψει αυτιά που ενόχλησα και προφανώς να ζητήσει και έμπρακτα συγνώμη για το θράσος του να διαπιστώσει κακώς κείμενα…Ανθρώπινο. Πρέπει ωστόσο σήμερα όλοι να αντιληφθούμε , όσοι δεν κερδίσαμε ποτέ τίποτε παραπάνω από την παράταξη από όσα αφειδώς της προσφέραμε ότι εκείνοι που αποτέλεσαν μέρος του προβλήματος και έσυραν την Νέα Δημοκρατία σε αυτόν τον εκλογικό διασυρμό, δεν μπορούν να επαίρονται ως εγγυητές της ενότητας της. Χειροκροτητές και τυχοδιώκτες μπορεί να είναι πρόσκαιρα ευχάριστοι, δεν είναι όμως καθόλου χρήσιμοι….


*Δημοσίευση στην εφημερίδα "Η χώρα"

To πρόβλημα δεν είναι ένας ακόμη «Μεσσίας»….

Το κρίσιμο πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι η πολιτική εκπνοή του απερχόμενου προέδρου της ούτε η ταχύτατη εξεύρεση νέου. Το ζήτημα είναι βαθιά ιδεολογικό και πολιτικό. Αν κάνουμε για πολλοστή φορά το λάθος να αναζητήσουμε τη σωτηρία σε δήθεν μεσσίες, θα ανακαλύψουμε ότι το πηγάδι έχει κι άλλο βαθύτερο πάτο. Το ζήτημα μπορεί να λυθεί με τον διορισμό ενός προσωρινού, μεταβατικού προέδρου, ο οποίος θεσμικά δικαιολογείται να είναι ο κ. Σιούφας. Κατόπιν, θα οριστούν ανοικτές, νέες διαδικασίες για ένα συνέδριο εφ’ όλης της ύλης, με συγκεκριμένη, διευρυμένη ατζέντα και ευρεία ουσιαστική συμμετοχή. Άλλωστε, το ζητούμενο δεν είναι η αναζήτηση εξόδου από την κρίση, αλλά η αντιμετώπιση της κρίσης. Η πρώτη προσέγγιση είναι ρηχή και ευνοεί τους τυχοδιώκτες, η δεύτερη είναι πιο επίπονη, αλλά κομίζει μακροχρόνια οφέλη….

*Δημοσίευση στην Εφημερίδα "Η Χώρα"

Ο Καραμανλής δεν είναι εγγυητής της συνοχής και της προόδου

Ο πρωτεργάτης της ήττας κ. Κώστας Καραμανλής δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να δρομολογήσει την επιτυχή μετεξέλιξη της παράταξης.
Παραιτηθείς ων, ο κ. Καραμανλής πρέπει να παραχωρήσει τη θέση του στη Βουλή κατά τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης στον κ. Σιούφα, ο οποίος θα ενεργεί ως προσωρινά προεδρεύων του κόμματος.
Σ’ ένα δεύτερο επίπεδο, ο κ. Καραμανλής οφείλει να απέχει πλήρως της διαδικασίας του συνεδρίου προκειμένου από την πρώτη στιγμή να νοηματοδοτηθεί η νέα ιδεολογική πλατφόρμα της παράταξης που θα δώσει την απαραίτητη συνοχή στην πολιτική μας πρόταση για το μέλλον.
Ο κ. Σιούφας θα πρέπει να οριστεί ως προεδρεύων της οργανωτικής επιτροπής του Συνεδρίου για να διασφαλιστεί η ελεύθερη, ανοιχτή και προοδευτική του περάτωση.

Εκ βαθέων Νο2

Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό δεν μου έκανε καρδιά να ανοίξω τον υπολογιστή. Και εννοώ τις ελληνικές σελίδες. Η στασιμότητα και η σαφής έλλειψη ελπίδας και νέας προοπτικής είχαν αγγίξει και έναν χώρο σαν το διαδίκτυο που συνήθως σφίζει από ζωή και φρασκάδα. Από την άλλη πλευρά, ένιωθα σε μεγάλο βαθμό ότι ό,τι ήταν να πω, το είπα. Σε όλους τους τόνους. Σε όλες τις κατευθύνσεις. Και έτσι ανέμενα. Περίμενα στην ουσία την απάντηση των πολιτών. Τη στάση τους απέναντι στην κατρακύλα. Κι αυτό διότι οι πολιτικές εξελίξεις είχαν επιβεβαιώσει όσα είχα προβλέψει χωρίς ιδιοτέλεια και με ίδιον ρίσκο, έγκαιρα, σε ανύποπτους χρόνους, όταν τίποτε δεν προμήνυε τη θύελλα που θα ακολουθούσε. Και η απάντηση δόθηκε. Το αποτέλεσμα ήταν δίκαιο. Υπάρχουν δυνάμεις της κοινωνίας που έχουν απελευθερωθεί πλέον από το κομματικό παίγνιο. Υπάρχουν προοδευτικές δυνάμεις σε αυτόν τον τόπο.

Κάπως έτσι, αρχίζω να ξαναγράφω.

Τη στάση μου στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ:
http://www.tatoulis.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=330&Itemid=1

Ο γκλαμουράτος ξεναγός του μουσείου, το μουσείο και ο Γαβράς…

Διακόπτω τη θερινή ραστώνη, διότι το ζήτημα της παρέμβασης στο έργο του Κώστα Γαβρά σχετικά με το Μουσείο της Ακρόπολης με ενοχλεί εξαιρετικά στην αισθητική μου. Παρά το γεγονός ότι η ιστορία αυτή πήρε το γνωστό αίσιο τέλος, με το φιλμ του βραβευμένου σκηνοθέτη να προβάλλεται τελικώς ολόκληρο, η γεύση που μένει στο στόμα είναι η γνωστή πικρή.

Κατ’ αρχήν, η αυθαίρετη επέμβαση σε οποιοδήποτε καλλιτεχνικό ή πνευματικό έργο χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του δημιουργού είναι δείγμα αυταρχισμού και πρέπει να καταδικάζεται. Αυτή είναι η πρώτη διαπίστωση.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, αυτό καθεαυτό το γεγονός που έδειχναν οι επίμαχες σκηνές που κόπηκαν είναι ιστορικά τεκμηριωμένο. Οι εικόνες όμως άγγιξαν κάποιες ευαίσθητες χορδές κι αυτό δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε, κατά τη γνώμη μου, επειδή το φιλμ δεν υποστηριζόταν από την έκθεση. Να εξηγήσω τι εννοώ: Η έκθεση σταματάει στα ρωμαϊκά χρόνια. Οι επισκέπτες λοιπόν δεν μπορούν να ξέρουν ότι οι χριστιανοί όχι μόνο σεβάστηκαν την ιερότητα του Παρθενώνα, αλλά και τον λειτουργούσαν ως εκκλησία, που αργότερα ονομάστηκε Παναγία η Αθηνιώτισσα. Η νέα χρήση έσωσε το ναό, τουλάχιστον μέχρι την έκρηξη του Μοροζίνι το1687. Για να μετατρέψουν τον αρχαίο ναό σε εκκλησία, οι πρώτοι χριστιανοί έκαναν κάποιες μετατροπές. Ήταν φυσικό. Όποιος επισκέπτεται το Βυζαντινό Μουσείο το καταλαβαίνει αυτό. Εκεί υπάρχει ειδική εκθεσιακή ενότητα για τη μετατροπή αυτή.

Όλη αυτή η ιστορική συνέχεια, που είναι συγκινητική, γιατί δείχνει πώς ο ελληνισμός εξελισσόταν, ενσωμάτωνε τα παλιά βιώματα και προχωρούσε αφομοιώνοντας κάποια στοιχεία του, έχει χαθεί στην έκθεση. ΄Ετσι, είναι ανθρώπινο κάποιοι να εκλάβουν τις εικόνες του φιλμ ως καταγγελία και όχι ως ιστορική αναπαράσταση.

Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς εύκολα ότι το πρόβλημα πάει πολύ μακρύτερα από το σημερινό αυτό γεγονός. Η σύντομη αυτή απαγόρευση ανέδειξε απλώς την υποκουλτούρα κάποιων μικρονοητικών καιροσκόπων, που όπως και στο σύνολο της πολιτικής άλλωστε, χαράσσουν την πολιτική στον πολιτισμό, χωρίς κανένα συγκεκριμένο όραμα, χωρίς σχέδιο, ευκαιριακά και τυχαία.

Θεωρώ ότι ήταν πολιτικό και μουσειολογικό λάθος να σταματήσει η έκθεση μέχρι τα ρωμαϊκά χρόνια. Το μουσείο έγινε πολύ μεγάλο και τα χωράει όλα. Στο όνομα όμως μιας αρχαιόπληκτης ψευτογκλαμουριάς, χάσαμε μια ακόμη ευκαιρία να κατανοήσουμε λίγο περισσότερο τη συλλογική μας ψυχή. Και ακόμη μια ευκαιρία να χτίσουμε ένα λίγο πιο αληθινό, και γι’ αυτό πιο βέβαιο και σταθερό μέλλον. Ας είναι. Ένα μουσείο χωρίς εξέλιξη. Ένας υπουργός που παριστάνει τον ξεναγό των γκλαμουράτων. Ένα έθνος που φοβάται να αντιπαλέψει τον συντηρητισμό του και προτιμά να βαυκαλίζεται με ψέματα παρά να ξυπνά με αλήθειες.