Ήταν ένα μικρό καράβι…

Που ολοένα και βούλιαζε. Οπότε οι ναύτες άρχισαν να πετάνε τους πιο όμορφους στη θάλασσα και έμεινε στο κατάστρωμα η λεγόμενη σαβούρα. Μπορεί να μην λέει αυτό ακριβώς το παιδικό τραγουδάκι, αλλά ταιριάζει γάντι στην δική μας περίσταση. Με αυτά και με άλλα (μετεμφυλιακά σύνδρομα, αριστεριστική ψυχολογία, άκρατος λαϊκισμός και οξεία αναξιοκρατία), φθάσαμε εδώ και καιρό να κυβερνούν οι μέτριοι τους μετρίους. Η χθεσινή ανερυθρίαστη παραδοχή σχεδόν των πασών μετριοπαθών δυνάμεων του τόπου αυτού, ότι η χώρα χρεοκοπεί, ούτε καμία ιδιαίτερη απήχηση βρίσκει κατά την άποψή μου στον λαό, ούτε και συνοδεύεται από εκείνη την βαθιά περισυλλογή που θα περίμενε κανείς από έλλογα όντα που αναζητούν λύσεις για τα προβλήματα της επιβίωσής τους. Αντίθετα, ο τόπος κοιμάται.

Οι αριστεροί συνεχίζουν να λένε τα δικά τους. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων ζητάει το ΚΚΕ. Για το νέο άνθρωπο που υποφέρει από ημικρανίες και πονοκεφάλους ψευτο-ενδιαφερότανε προχθές σε τηλεοπτικό πάνελ ο κ. Αλαβάνος. Το γεγονός ότι δεν έγιναν έκτροπα κατά τη θλιβερή επέτειο ερμηνεύει ο κ. Τσίπρας ως κρυφή συνεργασία ΠΑΣΟΚ- ΛΑΟΣ. Και βέβαια, από κοντά έρχεται και η Νέα Δημοκρατία, η οποία ζητεί να ισχύσει η μοριοδότηση των συμβασιούχων της τελευταίας πενταετίας, ενώ το τελευταίο έχει κριθεί ως αντισυνταγματικό από τον ΑΣΕΠ. Από κοντά, τέλος, και το γνωστό «βαθύ» ΠΑΣΟΚ, που συνεχίζει να απαιτεί φιλολαϊκή πολιτική και ζεστό χρήμα, διότι «αυτό αιτείται η βάση».

Και ο λαός συνεχίζει να κάνει τα δικά του. Όλοι καταγγέλλουν. Το σύστημα. Τους πολιτικούς. Τις Βρυξέλλες. Την παγκοσμιοποίηση και τον καπιταλισμό. Τους επιχειρηματίες. Τις πολυεθνικές. Και πάει λέγοντας. Κανείς δεν καταγγέλλει πρώτα και κύρια τον βασικό υπεύθυνο. Ήτοι, τον εαυτό του. Για την αργομισθία του δημοσίου που μια ζωή επεδίωκε. Για την φοροδιαφυγή που επί πολλά έτη επιχειρεί. Για τις αγροτικές επιδοτήσεις που επέλεξε να κάνει «μερσεντέ». Για τις κοινοτικές επιχορηγήσεις που πήρε για να κάνει ξενώνα και τελικώς έφτιαξε το σπίτι των παιδιών του. Για το συνταξιοδοτικό δικαίωμα που δεν θεμελίωνε, και όμως έλαβε. Για τις αποζημιώσεις που δεν δικαιούτο, και όμως εισέπραξε. Για τα πρόστιμα που σβήνει στην τροχαία. Για τις αποδείξεις που ποτέ δεν ζήτησε. Και ασφαλώς, για την ψήφο του, που χωρίς καμία συνείδηση συλλογικού συμφέροντος, αλλά μόνο προς επιδίωξη των προσωπικών του μικροοφελειών κατά συρροή, στην κάλπη «έριξε».

Ο κ. Παπανδρέου πρέπει να κάνει σήμερα κιόλας την υπέρβαση. Να κλείσει τα αυτιά του στην παραπάνω οχλοβοή. Να πάρει σήμερα κιόλας τα μέτρα που απαιτούνται προκειμένου η ελληνική οικονομία να σταθεί στα πόδια της. Όχι με μισόλογα. Όχι με ατολμία. Όχι με ωραιοποιημένες πραγματικότητες που δεν ισχύουν. Η ευθύνη του είναι διττή. Αφενός να μην αφήσει κανέναν να τον ρίξει από το καράβι και αφετέρου να πετάξει εκείνος στη θάλασσα τη συσσωρεμένη για δεκαετίες σαβούρα. Το μικρό καράβι δεν βαστά πλέον άλλους ξερόλες, λαμόγια, ανεύθυνους, ιδιοτελείς και ανίκανους. Είτε πολιτικούς. Είτε δημοσιογράφους. Είτε δικαστές. Είτε πολίτες.

*το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η Χώρα"

Η αριστερά, ο ψευδεπίγραφος διάλογος για το άσυλο και το στοίχημα της αποκέντρωσης.

Ο αριστερός ανορθολογισμός έχει εισδύσει σε όλα τα μήκη και πλάτη του δημόσιου διαλόγου. Η ιδεολογική του επικυριαρχία είναι τέτοια ώστε δύσκολα μπορεί κανείς να αρθρώσει έναν λόγο, που κάποιοι λίγοι αριστεροί θα βρουν είτε αντιλαϊκό είτε μειωμένης κοινωνικής ευαισθησίας. Ο αριστερισμός, μας έχει γίνει σαν χώρα εμμονή.

Το ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου συζητείται για πολλά χρόνια, χωρίς επί της ουσίας να υπάρχει κανένας λόγος να συζητείται. Είτε καταργηθεί είτε εφαρμοστεί το ισχύον νομικό πλαίσιο, το αποτέλεσμα θα είναι ακριβώς το ίδιο. Η ελεύθερη διακίνηση ιδεών εξασφαλίζεται από το ελληνικό σύνταγμα για το σύνολο της επικράτειας της χώρας (οπότε γιατί να υπάρχει εξειδίκευση για τους πανεπιστημιακούς χώρους;), ενώ η ορθολογική ερμηνεία του ασύλου ως μέτρο προστασίας της διακίνησης των ιδεών εξασφαλίζεται και από επιμέρους νόμους του ελληνικού κράτους. Επίσης, υπάρχουν και άλλες συνταγματικές ρυθμίσεις, όπως για παράδειγμα η προστασία της δημόσιας ασφάλειας, που αν είχαν τεθεί σε συγκριτική ανάλυση, θα είχαν δώσει εδώ και πολλά χρόνια τις απαντήσεις, χωρίς να χρειάζεται επιπλέον κουβέντα.

Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς ότι η συζήτηση που καλά κρατεί εδώ και δεκαετίες είναι προφανώς ψευδεπίγραφη και εξυπηρετεί την ενοχική εμμονή των ελληνικών κυβερνήσεων να εφευρίσκουν παντού αόρατους εχθρούς, προκειμένου να μην πιάνουν ποτέ τους υπαρκτούς έκνομους. Εξίσου έωλο είναι και το επιχείρημα που θέλει αυτήν την εξειδικευμένη διάταξη να προστατεύει την διακίνηση ιδεών σε περίπτωση πολιτειακής εκτροπής. Και τούτο, διότι, αν καταλυθεί το πολίτευμα, θα ανασταλεί και η εφαρμογή του Συντάγματος. Γιατί να σεβαστεί κάποιος την προστασία του πανεπιστημιακού ασύλου;

Το άσυλο και άλλα παρεμφερή ζητήματα ελάσσονος σημασίας θα επιλυθούν πολύ εύκολα, μόνο όταν επιχειρηθούν οι τομές και οι ρήξεις που έχει ανάγκη και το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας προκειμένου να επιβιώσει. Το υδροκέφαλο και ως εκ τούτου αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο ελληνικό κράτος πρέπει επιτέλους να αποκεντρωθεί, με την έννοια να επιμερίσει εξουσίες σε τρίτους. Για το χώρο των ΑΕΙ, η αποκέντρωση θα φέρει τους πάντες ενώπιον των ευθυνών τους. Η αυτονόμηση των πανεπιστημίων από το απαράτ του υπουργείου παιδείας θα επιβάλλει στις πρυτανικές αρχές, τους καθηγητές και τους φοιτητές (συνεπώς και στο κοινωνικό σύνολο) το χρέος να διαφυλάσσουν οι ίδιοι πλέον ως κόρη οφθαλμού το καλύτερο επίπεδο σπουδών, την απρόσκοπτη συνέχιση των μαθημάτων, την αισθητική των χώρων, κτλ. Η άμιλλα που θα αναπτυχθεί μεσοπρόθεσμα θα εξοβελίσει την όποια παθογένεια, είτε αυτό λέγεται καταλήψεις, είτε τσαμπουκάδες και καταστροφές, είτε διασπάθιση των πόρων από επιτηδείους και λαμόγια.

Το άσυλο είναι απλώς η παρωνυχίδα ενός συστήματος που γενικά νοσεί και μιας πολιτικής που αδυνατώντας επί δεκαετίες να δημιουργήσει την απαραίτητη συνεκτική πλατφόρμα δράσης, δεν μπορεί να πείσει τον πολίτη για την χρηστικότητα του ενός ή του άλλου μέτρου και το επιζήμιο κάποιου τρίτου. Όταν το κράτος αποφασίσει να επιστρέψει μέρος των εξουσιών πίσω στον πολίτη, προκειμένου όλοι να έλθουμε ενώπιον των ευθυνών μας, μόνο τότε η δημοκρατία θα αρχίσει να παράγει θετικά αποτελέσματα. Ειδάλλως πέφτουμε όλοι μας στην παγίδα του αριστερισμού. Βαυκαλιζόμαστε ότι είμαστε δημοκράτες, ενώ οικοδομούμε ένα σύστημα ολοκληρωτικού σταλινισμού.


*Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα "Η χώρα"

Ένα μολυσμένο σφουγγάρι

Αν θέλετε να δείτε το άρθρο μου στην χθεσινή "Καθημερινή της Κυριακής" κάντε κλικ εδώ:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_06/12/2009_382230

Άδικη που είναι η ζώη…

Διαβάζοντας τον κυριακάτικο Τύπο «έπεσα» πάνω στην άποψη γνωστού δημοσιογράφου και εκδότη, ο οποίος ανέλυσε αρκετά εμπεριστατωμένα τις ομοιότητες που παρουσιάζει η σημερινή κυβέρνηση και οι κεντρικές της επιλογές με αυτές της πρώτης κυβέρνησης Καραμανλή το 2004. «Σεμνά και ταπεινά» έλεγε τότε ο κ. Ρουσόπουλος, «όλα με διαφάνεια», λέει σήμερα ο κ. Πεταλωτής. Και για να θυμηθούμε όλοι καλύτερα «όλα στο φως» έλεγε και ο κ. Σημίτης. Και για να το πάμε και λίγο μακρύτερα «αμέριστη συμπαράσταση στο ΠΑΣΟΚ στη μάχη κατά της διαφθοράς», λέει και ο νεοκλεγείς πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Για να καταλήξει ωστόσο, ο συγκεκριμένος εκδότης εμμέσως πλην σαφώς ότι όπως τότε, το 2004, δεν υπήρχε ξεκάθαρο πολιτικό σχέδιο, έτσι και σήμερα δεν υπάρχει όραμα και συγκεκριμένα εργαλεία που θα το υλοποιήσουν.

Σίγουρα, το πεδίο της διαφάνειας είναι προνομιακό για την εναρκτήρια περίοδο κάθε διακυβέρνησης. Η σημαία της ηθικής, όσο πιο ψηλά ανεβαίνει στον ιστό, τόσο πιο θελκτική είναι και για το δημόσιο αίσθημα. Οι κυβερνήσεις Καραμανλή εντούτοις απέδειξαν με τον χειρότερο για τις ίδιες τρόπο, ότι όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η σημαία, τόσο πιο γρήγορα και πιο επικίνδυνα για όσους βρίσκονται από κάτω πέφτει.

Ο σημερινός πρωθυπουργός πρέπει να αντιληφθεί τον κίνδυνο της ηθικιστικής κενολογίας γρήγορα, διότι από ότι γίνεται αντιληπτό, για εκείνον η περίοδος χάριτος έχει αδίκως γρήγορα περάσει. Το διακύβευμα σήμερα είναι η οικονομία και η ανόρθωσή της. Όσο για τη διαφθορά, με την εξυγίανση του κράτους (μέσα από την ορθολογική του οργάνωση και την συρρίκνωσή του προκειμένου να γίνει αποδοτικό και λειτουργικό) , σε συνδυασμό με την πιστή και τυφλή εφαρμογή των νόμων από όλους και για όλους, σταδιακά, βήμα- βήμα θα σμικρύνει κι αυτή, αφού δεν θα βρίσκει εύφορο έδαφος να καρποφορήσει. Το ίδιο ισχύει και για τον νεοκλεγέντα πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας. Το ζήτημα για εκείνον είναι αυτή τη στιγμή πώς θα εξυπηρετήσει με τον καλύτερο τρόπο το δημόσιο συμφέρον και την ανάταση της ελληνικής οικονομίας. Καλή η χείρα βοηθείας που έτεινε στον κ. Πρωθυπουργό για την πάταξη της διαφθοράς, αλλά συμπλεγματική η ανάλυσή του για την οικονομία. Πρέπει ο κ Σαμαράς να αντιληφθεί άμεσα ότι δεν έχει καμία υποχρεώση και δεν έχει να κομίσει κανένα όφελος, συνεχίζοντας να υποστηρίζει (σε κυριακάτικο φύλλο μεγάλης κυκλοφορίας) τον λιγότερο επαχθή και περισσότερο αποτελεσματικό χαρακτήρα των μέτρων που προεκλογικά είχε εξαγγείλει για την ελληνική οικονομία ο κ. Καραμανλής.

Δυστυχώς για τους σημερινούς πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής, ο κ. Καραμανλής φρόντισε εξερχόμενος να τους κάνει τη ζωή πολύ δύσκολη. Για εκείνον, η υπομονή αρθρογράφων, δημοσιογράφων, εκδοτών και κυρίως του ελληνικού λαού, εξαντλήθηκε χρόνια μετά τα πρώτα του ατοπήματα. Για τους κκ. Παπανδρέου και Σαμαρά η υπομονή εξαντλείται… από χτες.

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε σήμερα στην εφημερίδα "Η Χώρα"

Ας φανούν χρήσιμοι έστω και στον εαυτό τους…

Καταλαβαίνουμε την αγωνία της Αριστεράς να μην αφήσει ημέρα να περάσει χαμένη ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα και την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Εκείνο όμως που ειλικρινά αδυνατώ να κατανοήσω είναι η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να μάθει το πολιτικό του μάθημα. Ας θυμηθούμε μαζί. Τον περασμένο Δεκέμβρη το αστέρι του κ. Αλέξη Τσίπρα έμοιαζε να ανατέλλει ψηλά στους νεοελληνικούς ουρανούς και ορισμένοι πολλοί μιλούσαν για γροθιά στον δικομματισμό και ανάδειξη ενός νέου σημαντικού πόλου πίεσης από την λεγόμενη ανένταχτη Αριστερά. Σε όσους αρέσουν οι τούμπες και τα δύσκολα τρίβαμε τα χέρια μας, καθότι επιτέλους θα υπήρχε αναβρασμός και πίεση για αλλαγή. Την τούμπα, ωστόσο έμελε να φάει, που λέει κι ο λαός ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του που είδαν, μετά την αμφιλεγόμενη στάση ανοχής που έδειξαν στα έκτροπα των Δεκεμβριανών, τα ποσοστά τους να καταποντίζονται και στις περασμένες εκλογές ίσα που κατάφεραν να κόψουν το νήμα της κοινοβουλευτικής τους παρουσίας.
Σήμερα, λοιπόν, και αφότου θα έπρεπε να έχουν σωρεύσει την πολύτιμη αυτή εμπειρία, εμμένουν στη στρατηγική που τους στέρησε ένα σημαντικό μερίδιο στη νομή της εξουσίας και τη χαρά να ανατρέψουν το «καθεστώς» συθέμελα. Διαβάζουμε από την ιστοσελίδα της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ: «Ο θερμός Δεκέμβρης της εξέγερσης όμως ήταν ένα συλλογικό και οργισμένο “ως εδώ” που ανέδειξε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο όλα τα αδιέξοδα της νεολαίας και του κόσμου της δουλειάς, που πρόβαλλε με τον πιο εκρηκτικό τρόπο την χρεοκοπία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. O Δεκέμβρης έδειξε ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε τους όρους τους, ότι η απάντηση στο ερώτημα “ποιος θα πληρώσει την κρίση;” περνάει μέσα από τους συλλογικούς μας αγώνες». Για να εξηγηθούμε. Προσωπικά, είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι υπήρξε πραγματικά εξέγερση. Και ότι οι νέοι άνθρωποι ασυνείδητα μάλλον σώρευσαν μέσα τους αδιέξοδα, τα οποία ξεχείλισαν. Αδυνατώ ωστόσο να αντιληφθώ πώς ερμηνεύουν οι νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ το «ως εδώ» και επίσης «πώς ο Δεκέμβρης απέδειξε ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε τους όρους τους»; Βέβαια, θα μου πείτε, η Αριστερά είχε πάντοτε τη δική της ερμηνεία για τα πράγματα. Έτσι ερμήνευσε κατά το δοκούν και συμφέρον το μήνυμα της κοινωνίας που στις τελευταίες εκλογές (έτσι αποφαίνεται καλώς ή κακώς η κοινωνία σε οργανωμένα δημοκρατικά πολιτεύματα) έκανε στροφή στον συντηρητισμό και άφησε τον δικομματισμό σε σημαντικό βαθμό ανέγγιχτο.
Δε θα μπω στη διαδικασία να μιλήσω ορθολογικά για το ότι στην Ελλάδα του κρατισμού, ο νεοφιλελευθερισμός είναι άγνωστη λέξη. Ούτε βέβαια, θα επιχειρηματολογήσω κατά της λογικής εκείνης που θέλει το 10% των Ελλήνων να ομιλούν εξ ονόματος όλων των υπολοίπων. Ούτε ασφαλώς θα αναφερθώ στο δεκανίκι που δίνει παραδοσιακά η Αριστερά του τόπου στα σκληρότερα προσωπεία της Δεξιάς. Θέλω απλώς να καταλήξω στο εξής. Αν δεν μπορούν να είναι χρήσιμοι για τον τόπο, ας έχουν τουλάχιστον την ευφυΐα να αποδειχτούν χρήσιμοι για τον εαυτό τους.


*το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η Χώρα"

«Η Ελλάδα δεν αλλάζει;»

Λέγαμε μόλις χθες ότι η πορεία προς την δημοκρατία είναι στρωμένη με πολλούς ακάνθους και ότι τα βήματα προς τη νεωτερικότητα μπορούν κάθε φορά να είναι μικρά- μικρά, αποδεικνύονται ωστόσο αρκετά για μεγάλες τομές. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις κυβερνήσεις Σημίτη. Απομονώνοντας τα μεγάλα και σημαντικά, όπως η ΟΝΕ ή οι Ολυμπιακοί Αγώνες, εκείνο που μέτρησε τελικά ως παρακαταθήκη είναι οι ανεπαίσθητες εκείνες αλλαγές στην ψυχοσύνθεση του Έλληνα και τις χρόνιες εγγενείς του εμμονές. Αλλαγές που συνέθλιψαν σε μεγάλο βαθμό τις γνωστές θεωρίες συνωμοσίας, που για χρόνια καθόριζαν την εξωτερική πολιτική της χώρας (πχ. τα γνωστά τόξα στα βόρεια σύνορα μας που απειλούσαν να μας πνίξουν), και έκαναν τον έλληνα να πάψει να ατενίζει με φοβίες το μέλλον. Όλα αυτά δεν συνέβησαν από την μια ημέρα στην άλλη. Θέλει χρόνο και θάρρος για να τα βάλει κανείς με τις εγχώριες δυνάμεις της συντήρησης.

Επανέρχομαι στο ζήτημα αυτό, διότι θεωρώ ότι είναι πολύ κρίσιμο αυτήν την στιγμή, καμία από τις προοδευτικές δυνάμεις αυτού του τόπου να μην κάνει πίσω από τις δεσμεύσεις τους για αλλαγή. Η χθεσινή αποπομπή ενός από τους γραμματείς που η νέα κυβέρνηση όρισε, αφότου ήλθαν στο φως στοιχεία που τον έφεραν να υπονοεί ότι θα αποταμιεύσει χρήματα από την νέα του δραστηριότητα, ερμηνεύτηκε από διάφορους δημοσιογραφικούς κύκλους ως η δεύτερη κατά σειρά επικοινωνιακή αποτυχία του ΠΑΣΟΚ, μετά την ανάκληση του μέτρου που αφορούσε το πάγωμα των μισθών που υπερβαίνουν στο δημόσιο τις 2000 ευρώ.

Τα πράγματα ασφαλώς δεν είναι έτσι. Ούτε είπε κανείς ότι σύστημα της ηλεκτρονικής κατάθεσης βιογραφικών εκτός κομματικής πυραμίδας είναι αλάθητο, ούτε υποστήριξε κάποιος ότι από την πρώτη στιγμή της εφαρμογής του θα λειτουργούσε απρόσκοπτα. Η ουσία ωστόσο, παραμένει μία, ότι επιχειρήθηκε μια αλλαγή στο κατεστήμενο. Βέβαια, και οι καθυστερήσεις υπήρξαν πολλές και οι σκέψεις ότι το μέτρο προσέκρουσε πάνω στα σκληρά του βαθέος ΠΑΣΟΚ, ως εκ τούτου και οι χρονοβόρες διαδικασίες, δικαίως πλέον πληθαίνουν.

Όπως και η κάθε αλλαγή θέλει μικρά μικρά βήματα για να εμπεδωθεί, έτσι και η διαφθορά ξεκινά από την ανοχή μας στο μικρό και σχετικά αμελητέο για να ανδρωθεί στη συνέχεια και να δημιουργήσει τα γνωστά σε όλους μας σκάνδαλα. Το ΠΑΣΟΚ με αυτήν την ιστορία ξεκίνησε καλά. Το θέμα ωστόσο παραμένει. Η διαλεύκανση των υποθέσεων που ακόμη βρίσκονται στο σκοτάδι, η θωράκιση των θεσμών και η αλλαγή της νομοθεσίας για το μαύρο πολιτικό χρήμα και τις υπουργικές ευθύνες, πρέπει να δρομολογηθούν άμεσα. Διότι, σε λίγο δεν θα αρκεί η απόφαση της απομάκρυνσης του τάδε ή του δείνα. Το ζήτημα είναι αφενός ο πολιτικός κόσμος να επανακτήσει την αξιοπιστία του και αφετέρου το ελληνικό κράτος να σταματήσει να αιμορραγεί από τη διευρυμένη σε όλες τις βαθμίδες, κάθετα και οριζόντια, διαφθορά. Και για αυτό το στόχο φέρουν μεγάλες ευθύνες όλα τα πολιτικά κόμματα.

Στους δύο προέδρους των μεγάλων παρατάξεων πέφτει κατά κύριο λόγο το βάρος να επανορθωθεί η οπισθοδρόμηση στις λογικές και τις συμπεριφορές που οι τελευταίες κυβερνήσεις Καραμανλή έφεραν. Και εννοώ αυτό το ψευτοεπιχείρημα απαξίωσης , οπισθοδρόμησης και συντηρητισμού που όλοι φαντάζομαι έχουμε ακούσει σε συζητήσεις «Ωχ αδελφέ, δεν ξέρεις ότι η Ελλάδα δεν αλλάζει;». Εκείνοι είναι που πρέπει να απαντήσουν, όχι με συνθήματα πια, αλλά με άμεσες ενέργειες.

Συμμετοχική Δημοκρατία

Θα θυμάστε ασφαλώς όλοι όταν και πριν από μια δεκαετία ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έφερε στο ελληνικό πολιτικό λεξικό μία νέα ορολογία, αυτήν της συμμετοχικής δημοκρατίας. Τότε το γνωστό σύστημα της συντήρησης, όπως ήταν αναμενόμενο, κάγχασε και τον πήρε στο ψιλό. Ο διασυρμός Παπανδρέου συνεχίστηκε και αργότερα όταν εκείνος έκανε λόγο για ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Στην πορεία βέβαια, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απέδειξε ότι όσα έλεγε τα εννοούσε και στην πράξη. Καταρχήν ανοίγοντας την εκλογή προέδρου στην κομματική βάση του ΠΑΣΟΚ και κατά δεύτερον θέτοντας σήμερα, ως πρωθυπουργός πλέον, σημαντικές αποφάσεις διακυβέρνησης σε ηλεκτρονική δημόσια διαβούλευση.

Μια δεκαετία μετά έρχεται η Νέα Δημοκρατία να ανοιχτεί και εκείνη στην κοινωνία και να προσπαθήσει έστω να εκσυγχρονιστεί υιοθετώντας κάποιες νέες τεχνολογίες. Σίγουρα Η διαδικασία δεν κύλησε ομαλά. Υπήρξε πληθώρα αστοχιών. Εξίσου επιφανειακή είναι και η προσέγγιση που επιχειρεί η κεντροδεξιά παράταξη απέναντι στον πολίτη του διαδικτύου. Η υπεροχή της κεντροαριστεράς καταγράφεται με αδιαμφισβήτητο τρόπο, όχι μόνο σε ιδεολογικό πια επίπεδο αλλά και στις πιο σύγχρονες εκφράσεις των ιδεών και της επικοινωνίας. Και εννοώ ασφαλώς τα New Media.

Ο λόγος για τον οποίον επιχειρώ σήμερα την αναδρομή αυτή είναι για να θυμηθούμε όλοι μαζί ότι ο δρόμος προς την νεωτερικότητα και την πρόοδο είναι πάντοτε στρωμένος με πολλές δυσκολίες. Οι δυνάμεις της συντήρησης ορθώνουν εμπόδια μπροστά στο καινούργιο, εκμεταλλευόμενες την έμφυτη τάση του ανθρώπου, σε περιόδους κρίσης, να επιλεγεί το κακόσχημο πλην όμως βέβαιο παρόν παρά το αβέβαιο, ίσως όμως καλύτερο μέλλον. Ωστόσο αρκούν μικρά μικρά βήματα κάθε φορά προκειμένου η δημοκρατία να ξαναβρεί τις ουσιαστικές της ρίζες και η κεντρική εξουσία αργά αλλά σταθερά να εκχωρεί μέρος των δικών της υπερεξουσιών στον ενεργό πολίτη. Όλη αυτή η διαδικασία απαιτεί πολιτικούς τολμηρούς που αγνοούν το πολιτικό κόστος. Ο κ. Παπανδρέου υπήρξε τέτοιος. Ακόμη κρισιμότερο όμως είναι να αποδειχθεί τέτοιος σε μια τόσο σημαντική στιγμή για τον τόπο. Να γυρίσει την πλάτη στο οπισθοδρομικό ΠΑΣΟΚ που περιμένει οφίτσια και να προχωρήσει ταχέως και ανεμπόδιστα στην εμπέδωση της αξιοκρατίας και στην πραγμάτωση της συμμετοχικής δημοκρατίας. Από την άλλη πλευρά ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας να μην χαραμίσει το μικρό αυτό βήμα που έκανε στην πρόοδο προκειμένου αυτό να αποκτήσει ουσία.

*To άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η Χώρα"