Ο Καλός Σαμαρείτης έχει και λεφτά…

Σε τακτά χρονικά διαστήματα, στην Ελλάδα εμφανίζεται και από ένας λατρεμένος όρος. Οι μεταρρυθμίσεις, οι τομές, οι επανιδρύσεις, και πιο παλιά τα ρετιρέ, η κοινωνική συνοχή σήμερα. Με το βλέμμα στραμμένο στο φορολογικό νομοσχέδιο, τις λεπτομέρειες του οποίου θα μάθουμε την επόμενη εβδομάδα, μας έγινε κοινή συνείδηση πλέον αυτό που ακούμε να επαναλαμβάνεται δια στόματος του κ. πρωθυπουργού τις τελευταίες ημέρες ότι ο νόμος αυτό θα αποτελέσει άσκηση πολιτικής αναδιανομής υπέρ των ασθενεστέρων. Μας λέει δηλαδή με απλά λόγια ότι θα φορολογηθούν οι έχοντες και κατέχοντες και από τον πλούτο που θα προκύψει θα ωφεληθούν οι οικονομικά ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού.

Έχω επαναλάβει πολλάκις ότι οι φοροεπιδρομές εκείνη την ώρα που επιβάλλονται αποδίδουν. Σε μέσο χρόνο ωστόσο, έχουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Δημιουργούν αντανακλαστικά μείωση στην κατανάλωση και ωθούν έτι περαιτέρω στην παρανομία. Αυτό πρακτικά σημαίνει μείωση εσόδων. Την ίδια στιγμή, πράξεις όπως η φορολόγηση των μερισμάτων ή των οφ σορ εταιρειών οδηγούν σε μείωση της ανταγωνιστικότητας και συνεπαγωγικά της ανάπτυξης. Οπότε, ναι μεν θα μειωθεί προφανώς βραχυπρόθεσμα το έλλειμμα, μαζί όμως θα μειωθεί και η καταναλωτική κίνηση και θα αυξηθεί και η ανεργία, ενώ οι επενδύσεις θα έχουν έναν ακόμη καλό λόγο να παγώσουν.

Υπάρχουν κάποια ερωτήματα στα οποία το φορολογικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης δεν απαντά. Πρώτον, επιλέγει να τιμωρήσει αυτούς που δηλώνουν τα εισοδήματά τους, είτε επειδή αυτό θέλουν είτε επειδή δεν έχουν τρόπο να τα κρύψουν. Δεύτερον, χρίζονται «έχοντες» οι πολίτες που κερδίζουν δύο ή τρεις χιλιάδες ευρώ το μήνα, που – κατά την ταπεινή μου άποψη- δεν είναι, αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι στον ιδιωτικό τομέα συνήθως έχεις δουλέψει πάρα πολύ για να φθάσεις σε αυτό το σημείο μισθοδοσίας. Τρίτον, δεν λαμβάνει υπ’ όψιν ότι το ένα τρίτο των φορολογουμένων φοροδιαφεύγει. Τέταρτο, δεν εξετάζει το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή η αγορά κινείται καλώς ή κακώς με μαύρα λεφτά, για τα οποία θα πρέπει να υπάρξει ένα θελκτικό πακέτο προκειμένου να επαναπατριστούν και να κρατηθούν εδώ. Πέμπτο, τα λεγόμενα μαύρα, δεν αφορούν μόνο τις προνομιούχες ομάδες του πληθυσμού, αλλά άπαντες τους Έλληνες, από τους γιατρούς έως τους υδραυλικούς και τους μεγαλοκαναλάρχες έως τους ψυκτικούς και τους ηλεκτρολόγους. Έκτο, ο φόρος χρήσης ακίνητης περιουσίας είναι κατά την άποψή μου άδικος, και θα μπορούσε να επιβληθεί ως φόρος στην υπεραξία από την μεταβίβαση ή την πώληση. Έβδομο, σε σχέση με τον ΦΠΑ έχω εκφράσει πολλές φορές την άποψή μου ότι είναι ο πιο άδικος φόρος που υπάρχει και θα έπρεπε να μειωθεί σε είδη πρώτης ανάγκης και να αυξηθεί αντίστοιχα σε είδη πολυτελείας.

Ο κ. Παπανδρέου είναι κατά βάθος ένας καλός σοσιαλιστής. Αλλά με φόρους κοινωνική πολιτική δεν γίνεται. Η ανάπτυξη είναι που φέρνει την ευημερία και διασφαλίζει – από κοινού με την ευνομία της πολιτείας- ένα ευχάριστο και δημιουργικό περιβάλλον για τον κάθε πολίτη. Διότι όπως είχε πει και η Θάτσερ, ο καλός Σαμαρείτης «δεν είχε μόνο καλές προθέσεις, είχε και λεφτά». Αν δεν περιοριστούν οι δαπάνες και δεν κοπεί από το κεφάλι η σπατάλη του δημοσίου τομέα, λεφτά δεν θα υπάρξουν. Ούτε για την σφυρηλάτηση της κοινωνικής συνοχής. Ούτε για καμιά αναδιανομή πλούτου. Οι μεγαλοστομίες είναι δυστυχώς όνειρα σοσιαλιστικής νυκτός…

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η χώρα" στις 6 Φεβρουαρίου

Συναινεί σε όσα δεν διαφωνεί….

Αυτό είναι τελικώς το resume της πολιτικής στάσης του κ. Σαμαρά απέναντι στα μέτρα που πρότεινε η κυβέρνηση για την ανάταξη της οικονομίας. Να θυμίσω ότι λίγο μετά τη συνάντηση των δύο ανδρών, τα μίντια της χώρας είχαν καλωσορίσει ως πρωτόγνωρη και θεαματική την απόφαση του κ. Σαμαρά να στηρίξει την κυβερνητική πρωτοβουλία σε αυτήν την κρίσιμη για τον τόπο περίοδο. Λεγόταν δε, ότι επρόκειτο για δείγμα πολιτικού πολιτισμού, που τόσο εξέλιπε από τον δημόσιο βίο. Φευ! Η χαρά που ξεφύγαμε δήθεν από τον μίζερο επαρχιωτισμό μας και τον φοβικό πολιτικαντισμό μας, δεν διήρκεσε παρά μερικές ώρες. Διστακτικά, βέβαια, την εξέλιξη την είχα προβλέψει. Ο κ. Σαμαράς συμφώνησε ότι θα συναινέσει στη γενική παραδοχή ότι θα χρειαστούν επώδυνα μέτρα. Μετά την ανακοίνωση και συγκεκριμενοποίηση των μέτρων ωστόσο, κύκλοι της Νέας Δημοκρατίας δήλωναν ότι σε όσα συμφωνεί ο κ. Σαμαράς θα συναινεί, στα δε υπόλοιπα, απλώς θα διαφωνεί! Τι μας είπε λοιπόν το καινούριο; Τίποτε απολύτως.

Έχω επαναλάβει ότι εκεί στη Νέα Δημοκρατία ή τα έχουν χάσει ή μας δουλεύουν απροκάλυπτα. Ακόμη και σε αυτήν την σοβαρότατη συγκυρία, αδυνατούν να συμπεριφερθούν με σοβαρότητα. Στο φορολογικό, λέγεται , ότι ο κ. Σαμαράς θα διαφωνήσει. Στον εκλογικό νόμο διαφωνεί επίσης. Το σχέδιο της διοικητικής αποκέντρωσης δεν τον βρίσκει σύμφωνο, παρά το γεγονός ότι το είχε καταθέσει στα χαρτιά και η Νέα Δημοκρατία, αλλά δεν ευρήκε ποτέ το θάρρος να το περάσει. Αντίθετα, με καμάρι και ο ίδιος και οι άνθρωποί του διατρανώνουν ότι οι ίδιοι πριν από έναν χρόνο είχαν σταθεί στο πλευρό του έλληνα αγρότη, πράγμα που δεν κάνει η σημερινή κυβέρνηση. Λησμονούν εντούτοις να ομολογήσουν ότι τα 500 εκ του πακέτου Χατζηγάκη δεν υπήρχαν και ότι αργότερα βρεθήκαμε εκτεθειμένοι όταν μας τα ζητούσε πίσω ως παράνομες επιδοτήσεις η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα μέτρα του κ. Παπανδρέου είναι σε γενικές γραμμές στη σωστή κατεύθυνση. Πρέπει ωστόσο να κινηθεί άμεσα και στην κατεύθυνση των διαρθρωτικών αλλαγών που έχουν να κάνουν με τις γενικότερες μεταρρυθμίσεις στον δημόσιο τομέα, την αποκέντρωση, την εξυγίανση των θεσμών. Στον τομέα της οικονομίας, μείζονος σημασίας είναι η περικοπή των δαπανών (με δραστικά μέτρα και όχι απλώς με μειώσεις των επιδομάτων), η ορθολογική οργάνωση του δημοσίου τομέα, η κατάργηση οργανισμών, το πάγωμα των προσλήψεων, και άλλα που έχουμε τονίσει πλείστες φορές.

Στα της συναινέσεως, προβλέπω ότι η κυβέρνηση, αν τα καταφέρει, θα αναγκαστεί να προχωρήσει μόνη της. Διότι, προβλέπω ότι ο κ. Σαμαράς και οι υπόλοιποι θα συμφωνήσουν σε ό,τι τόσο καιρό δεν διαφωνούν…

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η Χώρα" στις 5 Φεβρουαρίου

Δημιουργική Καταστροφή.

Έχει δίκιο ο κ. Παπανδρέου όταν αναφέρει συχνά –πυκνά ότι η κρίση μπορεί να γίνει ευκαιρία για μεγάλη δημιουργικότητα και ανάπτυξη. Αυτό συμβαίνει άλλωστε, εν γένει, με τις κρίσεις, όπως έχει αποδείξει η ιστορία. Υπάρχουν ωστόσο και κρίσεις καταστροφικές. Και αυτό ίσχυσε σε περιπτώσεις που οι δυνάμεις της αδράνειας επικράτησαν της προόδου και της νεωτερικότητας. Στην Ελλάδα διαχρονικά εντασσόμαστε στη δεύτερη κατηγορία, κυρίως εξαιτίας της χωλής ταυτότητας που κληροδότησε στην νεοελληνική αστική τάξη η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το ’80. Ο εύκολος πλουτισμός, οι πελατειακές σχέσεις και ο συντεχνιακός κορπορατισμός, σταδιακά αφυδάτωσαν τον νεοέλληνα από τη δημιουργικότητά του και το ελληνικό κράτος από την παραγωγικότητα, την ευνομία και τη δημοκρατικότητά του.

Μετά και το διάγγελμα του πρωθυπουργού για την οικονομία, αν αναγάγαμε την κατάσταση στην ιατρική πραγματικότητα, είναι λες και μπαίνει στο χειρουργείο ένας ασθενής με μεταστατικό καρκίνο και ο χειρουργός αποφασίζει να ασχοληθεί με μια κύστη κόκκυγος, που παρεπιμπτόντως είδε ότι υπάρχει. Δεν λέμε, θα ανακουφιστεί προχείρως ο ασθενής, εν τέλει όμως θα πεθάνει.

Δύο είναι οι βασικές μου διαφωνίες. Αφενός ότι τα μέτρα αφορούν κυρίως τα έσοδα και δευτερευόντως τις δαπάνες και αφετέρου ότι λείπει εκείνος ο κεντρικός πλοηγός, το ξεκάθαρο ιδεολογικό υπόβαθρο που θα έδινε ένα σαφές σχέδιο για το πού θέλουμε να πάει η χώρα. Κι αυτό διότι, βραχυπρόθεσμα οι φόροι θα φέρουν έσοδα, σε μικρό όμως χρονικό διάστημα θα ακρωτηριάσουν περαιτέρω την καταναλωτική δύναμη και θα δημιουργήσουν ενδεχομένως αντανακλαστικά παραβατικότητας. Από την άλλη πλευρά, η φορολόγηση των μερισμάτων και των οφ σορ εταιρειών δεν βοηθά έναν άλλο κρίσιμο τομέα, που είναι η προσέλκυση των επενδύσεων στην χώρα και η τόνωση της ανταγωνιστικότητας. Και στις δύο περιπτώσεις, δεν έχει ακόμη γίνει καμία προσπάθεια στην κατεύθυνση της ανασυγκρότησης των ελεγκτικών μηχανισμών που διέλυσε η Νέα Δημοκρατία.

Όσον αφορά το έλλειμμα ιδεολογικής ταυτότητας που στερεί από τα μέτρα τον χαρακτήρα των ευρύτερων τομών και μεταρρυθμίσεων, ιδιαίτερη εντύπωση μου προκάλεσε το γεγονός ότι ο κ. Παπανδρέου πολλές από τις προτάσεις του τις συνέδεσε με το ζητούμενο της κοινωνικής δικαιοσύνης. Καλώς, αλλά ίσως αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν είναι της παρούσης. Διότι κοινωνική πολιτική με δανεικά (και μάλιστα με τους σημερινούς όρους ) ουδείς μπορεί να κάνει.

Τα μέτρα του κ. Παπανδρέου μπορεί να αποδειχθούν χρήσιμα, αν γίνει εφικτή η εφαρμογή τους. Δεν είναι όμως καθόλου αρκετά. Πολύ άμεσα πρέπει να προχωρήσουν άλλα ζητήματα, με κορυφαίο τι μέλλει γενέσθαι με τις 51 ΔΕΚΟ, οι οποίες έχουν ετήσιο έλλειμμα 2 δις, την ώρα που οι επενδύσεις τους δεν ξεπερνούν το 1,5 δις. Άλλο ένα άμεσο μέτρο είναι η αποκέντρωση του δημοσίου τομέα, ως κεντρικό μήνυμα της επανίδρυσής του. Δεν είναι δυνατόν να προσλαμβάνονται υπάλληλοι στην περιφέρεια, επειδή οι υπεράριθμοι της Αθήνας δεν επιθυμούν να μετακινηθούν. Επίσης, στα ζητήματα των θεσμών, πρέπει άμεσα να προχωρήσει το νομοσχέδιο που θα εξασφαλίζει την αυτοτέλεια της δικαιοσύνης (οικονομική και διοικητική) και την αύξηση των εξόδων δίκης προκειμένου να αποφορτιστεί ο μηχανισμός απονομής της και να καταπολεμηθεί η δικομανία των Ελλήνων. Στα της φορολογίας των επιχειρήσεων προτείνω ένα καθεστώς, παρόμοιο με αυτό της Κύπρου προκειμένου να τονωθεί η επιχειρηματικότητα και οι ξένες επενδύσεις.

Ο καθένας θα μπορούσε να πει το μακρύ και το κοντό του. Από κανενός ωστόσο το μυαλό δεν πρέπει να διαφεύγει ότι η κρίση της χώρας είναι συνολική. Οικονομική. Κοινωνική. Κρίση θεσμών και αξιών. Κρίση πολιτικής αξιοπιστίας. Η κατάσταση δεν θα σωθεί από τις περικοπές μερικών επιδομάτων. Και αυτές βέβαια, πρέπει να γίνουν, αλλά προς θεού να μην μείνουμε σε αυτό. Η χώρα δυστυχώς χρειάζεται γκρέμισμα και φτιάξιμο από την αρχή.

Την ίδια ώρα που ο ασθενής πεθαίνει, ο γιατρός του λέει ότι δεν του κάνει τη θεραπεία, επειδή θα πονέσει. Αυτό δεν είναι ευθανασία;


*Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα "Η Χώρα"

Πάλι κάποιοι άλλοι μας φταίνε.

Ο κ. Σημίτης είχε ένα καλό κι ένα κακό. Δούλευε πολύ. Μιλούσε λίγο και όχι φωναχτά. Και τα δύο για την πολιτική είναι κακά στοιχεία. Ως εκ τούτου, ο μόνος πολιτικός της μεταπολίτευσης που προσπάθησε να αλλάξει τον ρου της ιστορίας κατασυκοφαντήθηκε και σήμερα δεν μπορεί να προσφέρει τα όσα πολλά δύναται.

Ο κ. Παπανδρέου, από την πλευρά του, αναδείχθηκε από το εκσυγχρονιστικό παρελθόν του. Έχοντας από πολύ νωρίς διαρρήξει δεσμούς με τον παλαιοπαπανδρεϊσμό και τον φιλολαϊκό λαϊκισμό του, έχτισε ένα προφίλ μετριοπαθούς, σύγχρονου και πολιτισμένου πολιτικού, το οποίο ήλθε να συμπληρώσει με τον καλύτερο τρόπο η ευφυΐα του να έχει μεριμνήσει εκ των προτέρων να συγκεντρώσει γύρω του ένα επιτελείο ανθρώπων της δουλειάς, των επιχειρήσεων και όχι χαραμοφάιδες των κομμάτων. Τώρα, αν αυτοί θα τα καταφέρουν ή όχι είναι άλλου Παπά ευαγγέλιο.

Ο κ. Καραμανλής υπήρξε μια δυστυχής παρένθεση. Για την παράταξη του και κυρίως για τον τόπο. Ανεπαρκής σε κάθε επίπεδο, ακόμη και η επικοινωνιακή του υπεροχή υπήρξε κατασκεύασμα του συστήματος που εξέθρεψε γύρω του και το οποίο βέβαια εξαργύρωσε αδρά την στήριξή του. Πέντε χρόνια αποδείχθηκαν αρκετά προκειμένου η χώρα να μην κάνει ούτε μισό βήμα εμπρός και αντίθετα να πισωγυρίζει ολοένα. Με τη συνταγή των πυροτεχνημάτων αποπροσανατόλιζε κάθε σοβαρή προσέγγιση, μέχρι τη στιγμή που βέβαια τα προβλήματα ξεχείλισαν σαν χείμαρρος από τα χαλί, κάτω από το οποίο για χρόνια τα έκρυβαν.

Σήμερα, ο κ. Παπανδρέου και ο κ. Σαμαράς πρέπει να διαλέξουν παρακαταθήκη. Τα μέχρι τώρα δείγματα γραφής δεν είναι δυστυχώς στην κατεύθυνση της μετριοπάθειας, του ρεαλισμού και της φιλαληθείας. Ο νεοεκλεγείς αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας δέχτηκε τις προάλλες να υπερασπισθεί την ακεραιότητα του νεοκαραμανλή, λέγοντας μάλιστα ότι ουδείς αμφισβητεί την ακεραιότητα του και την προσφορά του στον τόπο και την παράταξη! Στη Βουλή προχθές ανέχτηκε τους βουλευτές του (μεταξύ των οποίων και ο ελεγχόμενος για τα χρέη που κληροδότησε στον ΕΟΤ η υπουργία του, κ Μαρκόπουλος) να σαρκάζουν τον κ. Παπανδρέου, ο οποίος αναφερόταν στην κάκιστη κατάσταση της χώρας. Τέλος, έχει ήδη δώσει δείγματα βερμπαλιστή με την μεγαλοστομία που τον διακρίνει σχετικά με τα εθνικά ζητήματα, αλλά και την ολοένα διακηρυσσόμενη πίστη του στην αξιοκρατία και τη δημοκρατία, που βέβαια ουδόλως εφαρμόζει στα πλαίσια της προεδρίας του.

Από την άλλη πλευρά, ο κ. Παπανδρέου, ρέπει κι αυτός στον εύκολο δρόμο που χάραξε ο προκάτοχός του πρωθυπουργός. Οι προχθεσινές αναφορές του στην οικονομία και συγκεκριμένα η αποστροφή του ««Η χώρα μας δέχεται επίθεση. Είναι χρέος μας να ακυρώσουμε στην πράξη όλες τις προσπάθειες που γίνονται να σπρώξουν την Ελλάδα στον γκρεμό» ήταν κατώτερη και του εαυτού του, αλλά και της κρισιμότητας των στιγμών. Η δραματουργία και η κινδυνολαγνεία μπορεί να είναι ευχάριστες για το δημόσιο αίσθημα, στην πράξη όμως δεν είναι καθόλου χρήσιμες. Η αλήθεια είναι μία και οδυνηρή. Ο μόνος που μας σπρώχνει στον γκρεμό είναι οι κακοί πολιτικοί που εκλέγονται από μία ασυνειδητοποίητη και ελεγχόμενη πελατειακά μάζα ψηφοφόρων. Είναι η εξαθλίωση των θεσμών και η μη εφαρμογή των νόμων. Δεν μας φταίει κανένας Αλμούνια και Τρισέ. Καμία αγορά δεν μηχανεύεται το κακό μας. Η αγορά είναι τυφλή. Στην οικονομία δεν χωρούν συναισθηματισμοί. Και ο κ. Παπανδρέου πρέπει να καταλάβει σήμερα ότι έχει μεγάλο χρέος να πει κατ’ αρχήν την αλήθεια.

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η Χώρα" στις 3 Φεβρουαρίου

Μετά τα γιοφύρια, θα μας κάνουν και παιδιά!

Ο κ. Σαμαράς, αφού τα πάει τόσο καλά στην διαφύλαξη των αρχών της αξιοπρέπειας και της αξιοκρατίας στο κόμμα που προεδρεύει και αφού είδε ότι το κράτος τα έχει καταφέρει πολύ καλά στα του οίκου του, βρίσκει «επαναστατική» την ιδέα για δημιουργία υπουργείου οικογένειας…



Εκεί στη Νέα Δημοκρατία μάλλον μας δουλεύουν. Την ίδια στιγμή που καλούν την κυβέρνηση να σοβαρευτεί και να ασχοληθεί με τα προβλήματα του τόπου – που εκείνοι βέβαια επιβάρυναν όσα χρόνια έμειναν στην εξουσία-, οι ίδιοι – ακόμη και σε επίπεδο ηγεσίας- υιοθετούν έναν οξύ λόγο κενό περιεχομένου. Εξαιρετικά διαφωτιστική προς αυτήν την κατεύθυνση ήταν η ομιλία του κ. Σαμαρά, ο οποίος απευθυνόμενος στις γυναίκες της Νέας Δημοκρατίας, δήλωσε ότι το αίτημα για τη δημιουργία ενός υπουργείου οικογένειας είναι εξαιρετικά επαναστατικό.

Ομολογώ ότι αδυνατώ να καταλάβω. Αφού μας προεξόφλησαν την πρόθεσή τους να επανακάμψει το κράτος στην Ελλάδα προκειμένου να αντιπαρατεθεί στον αδίστακτο καπιταλιστικό νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος ευθύνεται για την κατάντια της διεθνούς και συνεπαγωγικά της ελληνικής οικονομίας, αποφάσισαν ότι το κράτος πρέπει να καθοδηγήσει σαν καλός Πατερούλης και την νεοελληνική οικογένεια. Και βέβαια, πέρα από τον διαρκή φόβο της υπογεννητικότητας που φωλιάζει στις νεοσυντηρητικές συντροφιές, ο κ. Σαμαράς προσδιόρισε έτι περαιτέρω τι ακριβώς εννοεί: «στον χώρο των ιδεών πρέπει να επαναφέρουμε πρότυπα και αρχές Αξιοπρέπειας και Αξιοκρατίας: Στις προσωπικές σχέσεις, στην πολιτική ζωή, στην κοινωνία - παντού!». Τι σημαίνει αξιοκρατία στις προσωπικές σχέσεις; Ουδείς ξέρει.

Προφανώς, ο κ. Σαμαράς εκμεταλλεύεται το προφανές. Σε καταστάσεις υψηλής αβεβαιότητας, όπου η οικονομική κρίση βαθαίνει τις κοινωνικές ανισότητες, οι κοινωνίες κατά κανόνα συντηρητικοποιούνται. Οι πολίτες προτιμούν το άσχημο, πλην όμως βέβαιο, μέλλον, αντί να πρέπει να αντιμετωπίσουν την προσδοκία ενός καλύτερου, αλλά αβέβαιου αύριο. Από την άλλη πλευρά, μπροστά στον κίνδυνο της εσφαλμένης απόφασης, προτιμούν να εναποθέτουν την τύχη τους στα χέρια κάποιου πατερούλη, του οποίου η διαφθορά και η ανικανότητα αν και αποδεδειγμένη, βολεύει ως απορριμματοδοχείο ευθυνών. Αυτή είναι σήμερα η ελληνική κοινωνία. Φοβική. Ευθυνόφοβη. Βαθιά κομμουνιστική στην κατεύθυνση της ψευτοκοινωνικής ευαισθησίας, αλλά και της ολοκληρωτικής νοοτροπίας.

Η Νέα Δημοκρατία έχει μπροστά της ένα συνέδριο. Σε αυτό το συνέδριο δεν μπορεί να πάει με ορολογία και ιδέες τόσο αναχρονιστικές όσο και η πλειοψηφία των στελεχών της. Ούτε στον κρατισμό είναι οι λύσεις, διότι αυτή η ιδεολογία είναι που μας οδήγησε στο σημείο μηδέν που βρισκόμαστε σήμερα. Ούτε σε άλλες επαναστατικές ιδέες, όπως το υπουργείο οικογένειας. Αλλού πρέπει ο κ. Σαμαράς να εφαρμόσει τις αρχές της αξιοπρέπειας και της αξιοκρατίας. Ξεκινώντας από το ίδιο κόμμα στο οποίο σήμερα προεδρεύει και σταματώντας επιτέλους αυτό το παραμύθι του καλού καγαθού Καραμανλή, που άρχισαν εκ νέου να μας πλάθουν. Η οικονομική τραγωδία, που βούλιαξαν τη χώρα, δεν αφήνει κανένα περιθώριο σε κανέναν μαυρογυαλούρο να τάζει γιοφύρια. Αν αρχίσουν να τάζουν ακόμη και παιδιά….


*Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα "Η Χώρα"

Ο φαύλος κύκλος του δανεισμού και το κοινωνικό χάος.

Αν καταφέρουμε να ξαναδανειστούμε προκειμένου να επιβιώσουμε και φέτος, αυτό μάλλον θα γίνει με υψηλότατα και πάλι επιτόκια. Αυτό θα σημάνει φαύλο κύκλο για το έλλειμμα και μπούμερανγκ για τη δημοσιονομική εξυγίανση. Τα μέτρα που θα ληφθούν σήμερα πρέπει να είναι ακόμη πιο σκληρά, αρκεί να γίνει αντιληπτό ότι σε αυτήν την κρίση θα πληρώσουμε όλοι ανεξαιρέτως…


Πριν από μερικές ημέρες, απευθυνόμενος στην αντιπολίτευση, ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι και η κυβέρνησή του «από τα λάθη του παρελθόντος διδάσκεται». Εύχομαι αυτό να έχει κατά νου στις κινήσεις που ετοιμάζεται να κάνει στην οικονομία. Και το λέγω αυτό διότι έχει αποδειχθεί ότι όσο καθυστερούν τα μέτρα τόσο πιο επώδυνα είναι αυτά που τελικώς θα ληφθούν. Ή μάλλον, αυτά που θα μας επιβληθούν.

Αδίκως πανηγυρίζουν ορισμένοι επειδή επέτυχε το ελληνικό δημόσιο να δανειστεί. Ομοίως αδίκως, επικρίνουν και άλλοι τους όρους του δανεισμού. Κι αυτό γιατί ναι μεν δανειστήκαμε εξαιρετικά ακριβά, αλλά προφανώς τα υψηλά επιτόκια ήταν το μόνο κίνητρο για τις ξένες τράπεζες προκειμένου να δανείσουν εκ νέου το αφερέγγυο κράτος μας. Ο χρόνος που έχουμε ωστόσο μπροστά μας είναι εξαιρετικά μετρημένος. Σε λιγότερο από έναν μήνα θα ξαναβγούμε στην πιάτσα για να ζητήσουμε εκ νέου λεφτά και τότε η αξιολόγηση μας θα εξαρτηθεί εν πολλοίς από τα μέτρα που θα έχουμε ήδη λάβει, στην κατεύθυνση της δημοσιονομικής μας εξυγίανσης. Ας μην ξεχνούμε ότι για να ζήσουμε φέτος θα χρειαστούμε περί τα 53,2 δις και έχουμε δανειστεί μόνο τα 13,6 δις ευρώ. Θα καταφέρουμε να δανειστούμε εκ νέου; Ή αν συνεχίσουμε να δανειζόμαστε με αυτά τα επιτόκια, τι αντίκτυπο θα προκληθεί στην πορεία της ελληνικής οικονομίας;

Το κόστος δανεισμού μας, το υψηλότερο ανάμεσα στα κράτη της ευρωζώνης, είναι δυνατόν να τινάξει στον αέρα το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης που παρουσίασε η ελληνική κυβέρνηση. Κι αυτό διότι, θα στραγγίσει την ελληνική οικονομία και θα αποτρέψει την όποια επένδυση, την ίδια στιγμή που το έλλειμμα θα συνεχίσει να αυξάνεται λόγω τόκων, ακόμη κι αν τα μέτρα αρχίσουν να αποδίδουν. Με απλά λόγια, ένας φαύλος κύκλος από τον οποίο πολύ δύσκολα θα εξέλθουμε. Υπάρχει τρόπος να αποσοβήσουμε το βύθισμα σε μεγαλύτερη κρίση;

Πιστεύω πως ναι, αρκεί ο κ. Παπανδρέου να έχει κατανοήσει σωστά τα λάθη του παρελθόντος. Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στους αγρότες είναι μια πρώτη, μικρή κατάθεση υπευθυνότητας. Ωστόσο, πρέπει με ταχύτατα βήματα να οριστικοποιηθεί μια σειρά μέτρων και να συγκεκριμενοποιηθούν οι εξαγγελίες και κυρίως τα αποτελέσματά τους. Πόσα χρήματα θα μαζέψει το ελληνικό δημόσιο από την αύξηση της φορολογίας στα καύσιμα; Τι ποσό θα μπει στα ταμεία από τον περιορισμό των επιδομάτων; Από την κατάργηση οργανισμών που είχαν εξελιχθεί σε τροφεία αργομίσθων; Μήπως πρέπει εξαρχής να προχωρήσουμε παραπέρα και αντί να περικόψουμε επιδόματα, να επανεξετάσουμε και τις ανάγκες συγκεκριμένων οργανισμών, όπως για παράδειγμα η Βουλή που ο κ. Σιούφας τελευταίος την γέμισε σε τέτοιο βαθμό από υπαλλήλους που δεν ξέρουν στην κυριολεξία πού να καθίσουν;

Την ίδια στάση που κράτησε απέναντι στους αγρότες, ο κ. Παπανδρέου πρέπει να κρατήσει απέναντι σε όλους εκείνους που ετοιμάζονται να κατέβουν στους δρόμους (εφοριακοί, οδηγοί ταξί, δημόσιοι υπάλληλοι κα). Ωστόσο, το καλύτερο θα ήταν να πείσει παράλληλα τους πολίτες ότι η χώρα πραγματικά αλλάζει σελίδα. Κι αυτό θα συνέβαινε μόνο αν η ανοχή στην παρανομία γινόταν μηδενική απέναντι σε όλους. Διότι δεν είναι δυνατόν κάποιοι να σουλατσάρουν σαν κύριοι αν και εκκρεμούν εις βάρος τους τρομακτικές καταδίκες (από φορολογικές παραβάσεις έως πολεοδομικές παρανομίες ή ακόμη και απάτες του κοινού ποινικού δικαίου), και από την άλλη πλευρά να ζητείται από τον ελληνικό λαό να «ματώσει». Η ανισονομία και η ατιμωρησία των πολιτικών και των ισχυρών του τόπου πυροδοτούν το αίσθημα της κοινωνικής αδικίας. Η αντιπαράθεση των διαφόρων κοινωνικών ομάδων είναι βέβαιη, με τα πιθανολογούμενα αποτελέσματα να κλιμακώνονται από έκρηξη κοινωνικής οργής στους δρόμους έως και απευκταίες ημιεμφυλιακές καταστάσεις.


*Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η Χώρα" το Σάββατο 30 Ιανουαρίου

Να πληρωθούν τα πρόστιμα.

Δεκάδες υποθέσεις είναι γνωστές για τερατώδεις φορολογικές εκκρεμότητες επιχειρηματιών εις βάρος του ελληνικού δημοσίου. Πίσω από όλα αυτά υπάρχει πολιτικός δάκτυλος και πρέπει να εξευρεθεί.

Τον περασμένο Μάρτιο (18 /03/09) με ερώτηση που κατέθεσα προς τον τότε υπουργό κ. Παπαθανασίου στην Βουλή σχετικά με μία σειρά αποφάσεων των αρμόδιων υπηρεσιών που ακύρωναν τερατώδη πρόστιμα εις βάρος επιχειρήσεων για φορολογικές παραβάσεις, επιχείρησα να θορυβήσω την προηγούμενη κυβέρνηση σχετικά με τα έσοδα που διαφεύγουν λόγω των κακών εισπρακτικών μηχανισμών. Και όχι μόνο αυτών βεβαίως, διότι, από ένα επίπεδο και πάνω μπορεί κανείς να πιθανολογήσει μετά βεβαιότητας ότι χρειάζεται και πολιτικός δάκτυλος ή και καθοδήγηση για να «χαριστούν» τέτοια πόσα. Η χθεσινή αποκάλυψη για την περίφημη Ακρόπολις Χρηματιστηριακή και για την ανείσπρακτη οφειλή της τάξης των 5,5 δις, έρχεται να προστεθεί σε μια πλειάδα υποθέσεων, που λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε, αλλά πάντοτε επιλέγουμε να εκθέτουμε κατόπιν εορτής για λόγους μικροπολιτικής σκοπιμότητας. Για παράδειγμα ποιος δεν γνωρίζει στο πανελλήνιο απάτες του κοινού ποινικού δικαίου πρώην μεγαλοεπιχειρηματία ασφαλειών, ή τα εικονικά τιμολόγια τηλεοπτικού σταθμού, ή τα τεράστια εκατομμύρια που χρωστάει στο ΙΚΑ μεγαλοκαναλάρχης και άλλα πολλά παραδείγματα.

Σημείωνα τότε μεταξύ άλλων ότι πρωταρχικό μέλημα των αρμοδίων ελεγκτικών υπηρεσιών του Υπουργείου Οικονομικών είναι η επίβλεψη για την ορθή εφαρμογή των νόμων κατά τη διενέργεια διαχειριστικών ελέγχων σε ΝΠΔΔ καθώς και κατά τη διενέργεια φορολογικών ελέγχων σε φυσικά και νομικά πρόσωπα. Ο λόγος είναι αφενός να μην βεβαιώνονται φόροι παράνομα στον ελεγχόμενο και αφετέρου να μην υφίσταται οικονομική ζημία το Ελληνικό Δημόσιο από φόρους που του αναλογούν.
Εάν παρά ταύτα μετά τον φορολογικό έλεγχο υπάρξουν στοιχεία ή καταγγελίες ότι ο έλεγχος δεν έγινε σωστά, δύναται να διαταχθεί επανέλεγχος είτε από τον ίδιο τον ελεγχόμενο, είτε από την αρμόδια ελεγκτική υπηρεσία, είτε από τον αρμόδιο Οικονομικό Επιθεωρητή, έτσι ώστε να αποκατασταθεί η αδικία είτε εις βάρος του ελεγχόμενου είτε εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου. Ως εκ τούτου γίνεται αντιληπτό ότι η διενέργεια επανελέγχου με σκοπό την αδικαιολόγητη διαγραφή η μείωση της φορολογικής οφειλής που βεβαιώθηκε είναι καταφανώς παράνομη. Και αυτό γιατί, όχι μόνο καταστρατηγείται η φορολογική νομοθεσία αλλά επιπρόσθετα στερείται το Ελληνικό Δημόσιο πηγής σημαντικότατων εσόδων εκατομμυρίων ευρώ, την στιγμή που το οικονομικό αδιέξοδο πλήττει κατά κύριο λόγο τα μεσαία και κατώτερα στρώματα, μισθωτούς και συνταξιούχους της ελληνικής κοινωνίας.

Με απλά λόγια. Υπάρχουν φορολογικές υποθέσεις που θα έφερναν στο ελληνικό δημόσιο περί τα 50 εκ. ευρώ. Εν συνεχεία, ωστόσο, μετά από αίτηση για επανεξέταση των ελεγχομένων, οι αρμόδιες υπηρεσίες, διέγραψαν τα τερατώδη χρέη ή καταλόγισαν μηδαμινά ποσά της τάξης των λίγων χιλιάδων ευρώ, αντί για εκατομμύρια που ήταν η πρώτη απόφαση. Περιέργως και χωρίς τεκμηρίωση.

Η απάντηση του υπουργείου οικονομίας τότε έλεγε μεταξύ άλλων ότι όλα αυτά καλύπτονται από φορολογικό απόρρητο, οπότε δεν θα μπορούσε να δοθεί απάντηση στο ερώτημά μου. Στη σημερινή οικονομική συγκυρία, αφενός η μείωση των δαπανών και αφετέρου η δημιουργία αποτελεσματικών και αδιάφθορων εισπρακτικών μηχανισμών είναι υπ’ αριθμόν ένα προτεραιότητα. Πάνω από όλα όμως απαιτείται πολιτικό θάρρος. Να ανοίξουν όλες οι υποθέσεις, να δημοσιοποιηθούν τα ονόματα και ασφαλώς να εισπραχθούν τα χρήματα. Ειδάλλως, η όποια αποκάλυψη είναι απλώς παραπολιτική που δεν κομίζει στον τάδε ή τον δείνα παρά μικροκομματικά οφέλη. Για τον τόπο, μηδέν εις το πηλίκο.