Τέλος εποχής για την συναίνεση

Ήταν θέμα χρόνου να βγει η αλήθεια στην επιφάνεια. Όπως και να το κάνουμε, έτσι γίνεται πάντα, αφού η αλήθεια είναι πιο βαριά από το ψέμα, αργά ή γρήγορα έρχεται τελικώς στον αφρό. Την ίδια ώρα που οι ξένοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά με την «ελληνική τραγωδία», ή που μας καταγγέλλουν ως «κράτος – απατεώνα» ή που μας ζητούν επίμονα να πάει επιτέλους κάποιος στην φυλακή για τις λογιστικές αλχημείες και τις απάτες που στήσαμε για τόσα χρόνια εις βάρος τους, στη βουλή ξεκίνησε – θα μου επιτρέψετε την λέξη- το ξεκατίνιασμα.
«Θα απολογηθείτε για τις πράξεις και τις παραλείψεις σας. Θα πείτε τον Χριστό, Μανώλη» άνοιγε, νωρίς το πρωί στην αίθουσα της Ολομέλειας, τον κύκλο των φραστικών επιθέσεων ο κ. Μαν. Κεφαλογιάννης. «Αιδώς Αργείοι. Ντροπή φαρισαίοι υποκριτές της Ν. Δ. Ντροπή για την κατάντια στην οποία οδηγήσατε τη χώρα», αντέδρασε αμέσως ο κ. Χρ. Παπουτσής. Για πρακτικές εκ μέρους των κυβερνήσεων της Ν. Δ. που «αγγίζουν τα όρια της εθνικής μειοδοσίας» μίλησε ο κ. Ε. Κουτμερίδης.
Στην Ελλάδα, η έννοια της ευθύνης είναι σχετική. Σε πολλά επίπεδα. Κατ’ αρχήν, στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε σαν λαός τον νόμο και την τάξη. Οι πολιτικοί και οι ισχυροί τους φίλοι (ή εργοδότες) έχουν διαχρονικά επιφυλάξει για τον εαυτό τους την περίφημη ατιμωρησία. Όχι απλώς σε ό,τι αφορά τον έλεγχο των πολιτικών τους πράξεων, αλλά και για αδικήματα που εμπίπτουν στον κοινό ποινικό νόμο. Η ροπή προς την παράβαση του νόμου είναι ωστόσο διάχυτη σε όλα τα μήκη και πλάτη του κοινωνικού ιστού. Από τον τρόπο με τον οποίο καθημερινά παραβιάζουμε τον ΚΟΚ, έως το κλείσιμο κάθε τόσο της εθνικής οδού από κοινωνικές ομάδες που θεωρούν δικαίωμά τους να παραβιάζουν τα δικαιώματα όλων των υπολοίπων προκειμένου να μας πείσουν για την ορθότητα των διεκδικήσεών τους.
Η σχετικοποίηση της ευθύνης έρχεται να συμπληρωθεί από το περίφημο τρικ της διάχυσης των ευθυνών. Ποτέ δεν φταίει κάποιος συγκεκριμένος στην Ελλάδα. Η ευθύνη είτε πέφτει στους ώμους του «γνωστού- άγνωστου» , από τους έξαλλους εκείνους παραβάτες που τα σπάνε στους δρόμους έως τους περίφημους φοροφυγάδες, είτε διαχέεται σε όλο το κοινωνικό σύνολο. Το αποτέλεσμα; Η διάχυση των ευθυνών κρύβει τους πραγματικούς ενόχους. Πρόσφατο παράδειγμα, η στάση της Νέας Δημοκρατίας απέναντι σε όλα εκείνα τα στελέχη της που συνήργησαν στα μεγάλα σκάνδαλα της εποχής Καραμανλή. Ο νέος επικοινωνισμός της Ρηγίλλης τους έβαλε όλους σε ένα σακί και απ’ έξω έγραψε «αυτοί που πρόδωσαν την παράταξη»! Ποιοι είναι αυτοί, πώς θα τιμωρηθούν, τι έκαναν ακριβώς βρε αδελφέ; Ουδείς είναι διατεθειμένος να πει.
Κάπως έτσι πάνε να παίξουν και σήμερα με την οικονομία. Το ΠΑΣΟΚ ζητεί εξεταστική επιτροπή για να δούμε επιτέλους ποιος παραποίησε τα στοιχεία. Από την πλευρά της η Νέα Δημοκρατία απαντά ότι για τη σημερινή κατάντια φταίνε οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ. Τα πράγματα είναι απλά. Αν αποδεχθεί κανείς ότι η λογιστική αριθμητική του κ Σημίτη ευσταθεί ως καταγγελία εις βάρος των κυβερνήσεών του, τότε με την ίδια βεβαιότητα θα πρέπει να δεχτεί ότι τότε οι Βρυξέλλες έκαναν τα στραβά μάτια προφανώς επειδή ο τέως πρωθυπουργός είχε αφήσει τη χώρα με πολύ καλύτερες από τις σημερινές προοπτικές. Αντίθετα, το κατάντημα που κληροδότησαν οι κυβερνήσεις Καραμανλή προφανώς θεωρείται πλέον δυσβάσταχτο για το ευρωπαικό οικοδόμημα. Η ευθύνη έχει όνομα και βαραίνει συγκεκριμένα πρόσωπα. Κάποιοι έξ αυτών κάθονται στα πίσω έδρανα του κοινοβουλίου και χασκογελούν. Κάποιοι άλλοι κοιμούνται ήρεμα, αφού κανείς μέχρι τώρα δεν έχει τολμήσει να ανοίξει τους λογαριασμούς που κρύβουν από πίσω τα μαύρα ταμεία τους. Ο κ. Σαμαράς όσο περισσότερο υπερασπίζει τις κυβερνήσεις Καραμανλή τόσο πιο κοντά φέρνει την εξόφληση της δικής του πολιτικής επιταγής.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στις 19 Φεβρουαρίου στην εφημερίδα "Η Χώρα"

Τα παραμυθάκια των συνδικαλιστών…

«Εμείς θα συνεχίσουμε μέχρι ο κάθε Τρισέ και Αλμούνια αντιληφθούν ότι εδώ είναι Ελλάδα και δεν περνούν αυτά». Τάδε έφη προχθές σε βραδινή υψηλότατης τηλεθέασης εκπομπή, συνδικαλιστής των αγροτών, για να συνεχίσει: «Εμείς παλεύουμε για όλον τον κόσμο. Πουλάμε φθηνά και θέλουμε και οι συμπολίτες μας να αγοράζουν φθηνά. Αγωνιζόμαστε για όλους». Είναι γνωστό πλέον και αποδεδειγμένο ότι ο ελληνικός συνδικαλισμός προσπαθεί εδώ και δεκαετίες να κρατήσει την χώρα πίσω. Με ευθύνη των πολιτικών θα μου πείτε. Και έτσι είναι. Στην προσπάθεια της η πολιτική να ελέγξει τις πελατειακές σχέσεις που γεννούσαν επί έτη οι διορισμοί στο δημόσιο εις το διηνεκές, ποδηγέτησε και τις συνδικαλιστικές ενώσεις, προκειμένου να μην ξεφεύγει ούτε κουκί. Ωστόσο, τα πράγματα έχουν φθάσει εδώ και καιρό σε αδιέξοδο.

Ήταν αναμενόμενο ότι τα νέα μέτρα της κυβέρνησης θα προκαλούσαν αντιδράσεις. Μέσα σε λίγες μόλις ημέρες όλοι είχαν εξαγγείλει τις απεργίες τους και ασφαλώς απειλούσαν με πορείες, διαμαρτυρίες και άλλα συναφή. Τι κι αν οι περισσότερες κρίνονται καταχρηστικές εν ευθέτω χρόνω; Καμία σημασία δεν έχει για μια χώρα που «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» ή του φοιτητή ή του αγρότη ή του υπαλλήλου και πάει λέγοντας. Κανένα απολύτως νόημα δεν έχει για έναν τόπο, όπου έχει κριθεί ότι «δεν υπάρχει θεσμός, αλλά μόνον ο λαός».


Χωρίς νόμους και θεσμούς λοιπόν, φθάσαμε στο σημείο που είμαστε σήμερα. Ούτε όμως και τώρα, στο σημείο μηδέν που η χώρα βρίσκεται, μοιάζουν ορισμένοι να θορυβούνται. Κανείς δεν είπε ότι τα μέτρα αυτά θα είναι ευχάριστα. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι σε ορισμένες περιπτώσεις και δίκαια. Κι αυτό διότι , όταν καλείται κάποιος να πάρει αποφάσεις εν θερμώ και υπό πίεση, σίγουρα θα κάνει και σφάλματα. Θα κόψει επιδόματα που δεν θα έπρεπε κι αυτό διότι όταν θα έπρεπε να το κάνει λελογισμένα και μελετημένα, απλώς δεν το έκανε. Και τότε, πέρα από τον πολιτικό χρόνο, που ορισμένοι ανεύθυνοι θεωρούσαν ότι είχαν στη διάθεσή τους, με αποτέλεσμα να αναβάλουν ολοένα τα απαραίτητα μέτρα, πάλι κάποιοι θερμοκέφαλοι και τραμπούκοι έκλειναν τους δρόμους με το έτσι θέλω και …εδώ είμαστε.

Ωστόσο, σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Καλώς ή κακώς βρισκόμαστε στο μάτι του κυκλώνα. Πολλοί στρέφουν τα φώτα στη στάση που θα κρατήσει το «κράτος – απατεώνας» -έτσι μας αποκαλούν-, αφού από αυτήν θα εξαρτηθεί εν πολλοίς και το μέλλον της ευρωζώνης. Δεν νομίζω ότι βοηθούμε τον εαυτό μας, όταν διατυμπανίζουμε σε κάθε κατεύθυνση ότι τα μέτρα δεν θα περάσουν. Δεν λέω ότι οι τεχνοκράτες της ΕΕ είναι άγιοι, αλλά σε αυτούς προστρέχουμε στην ανάγκη. Από αυτούς ζούμε, έστω και με δανεικά. Τώρα. Όσον αφορά αυτά τα παραμυθάκια των συνδικαλιστών, ότι δήθεν παλεύουν για τα δίκια των Ελλήνων, ας τα αφήσουν στην άκρη. Διότι και τα 70 εκατομμύρια που πήραν πέρυσι με τσαμπουκά από τον κ. Χατζηγάκη, οι συμπολίτες τους τα πλήρωσαν. Όπως συμβαίνει εδώ και δεκαετίες.

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα "Η Χώρα"

«Να φύγουμε προς τα εμπρός…»

Αντιγράφω από δημοσίευμα της χθεσινής «Ελευθεροτυπίας»: «Την έσφαξε με το γάντι (την κ. Μπακογιάννη) ο πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής του συνεδρίου της Ν.Δ., Δημήτρης Αβραμόπουλος, για άλλο θέμα όμως. Στο αίτημά της να συζητηθούν τα αίτια της ήττας μαζί με την παρουσία και την απουσία του καθενός που φωτογραφίζει τον Σαμαρά, της απάντησε εμμέσως αρνητικά. “Εθελοτυφλεί όποιος από εμάς δεν έχει καταλάβει γιατί οδηγηθήκαμε στο ιστορικά χαμηλότερο ποσοστό που έλαβε αυτή η παράταξη”, δήλωσε ο Αβραμόπουλος (ΝΕΤ). “Το κάθε στέλεχος βέβαια μπορεί να θέσει το θέμα, αλλά είναι ανάγκη να φύγουμε προς τα εμπρός” πρόσθεσε, στέλνοντας το μήνυμα ότι τα αίτια της ήττας δεν θα αποτελέσουν ένα από τα κυρίαρχα ζητήματα του προσυνεδριακού διαλόγου».

Μάλιστα. Οπότε- αν καταλάβαμε καλά- η Νέα Δημοκρατία θα οδεύσει προς το συνέδριο χωρίς να έχει την παραμικρή συναίσθηση του χρέους της απέναντι στον ελληνικό λαό να συζητήσει τι έφταιξε, τι δεν πήγε καλά και όχι απλώς συνετρίβη η ίδια στις περασμένες εκλογές, αλλά κυρίως οδήγησε τον τόπο στο χείλος του γκρεμού. Έχω εδώ και καιρό επισημάνει ότι εκεί στη Ρηγίλλης, μάλλον μας θεωρούν ηλιθίους και αμνήμονες. Το συνέδριο, όταν εξαγγέλθηκε, προβλήθηκε ως ο χώρος, όπου θα συζητείτο εκτενώς το αίτιο της ήττας. Προφανώς, είτε θεωρούν μερικές εβδομάδες μετά ότι όλα έχουν συζητηθεί επαρκώς ή ότι δεν χρειάζεται να τεθούν καν στο τραπέζι. Και γιατί άλλωστε; Για να ξαναθυμηθεί ο ελληνικός λαός τα αίσχη και να αηδιάσει;

Δεν ξέρω αν οι λεγόμενοι κορυφαίοι της Νέας Δημοκρατίας αναλίσκονται σε κενολογίες και αλληλοκαρφώματα. Πάντως για την ώρα, ο πολιτικός λόγος δεν συνάδει με την πολιτική πράξη. Στην ίδια εκπομπή, ο κ. Αβραμόπουλος διατράνωνε την πρόθεση του κόμματός του να καταπολεμήσει το μαύρο χρήμα και να εγκαθιδρύσει διαφάνεια στα οικονομικά του. Συμφωνούμε απολύτως. Θα είχε ωστόσο ενδιαφέρον και οι δύο πρώην αρχηγοί πολιτικών κομμάτων (Πολιτική Άνοιξη και ΚΕΠ) να μας ενημερώσουν για την πολιτική επιχορηγήσεων που είχαν προβλέψει στους δικούς τους φορείς. Επιπλέον, να μας πουν τον τρόπο που θα καθαρίσουν αυτόν τον κόπρο από τις ακαθαρσίες που για τόσα χρόνια η διαπλοκή εντός του στοίβαζε. Τέλος, να ξεκαθαρίσουν αν θεωρούν τον κ. Καραμανλή επιτυχημένο, την εντιμότητά του ακλόνητη και το έργο του αδιαπραγμάτευτο.

Η φυγή προς τα εμπρός προϋποθέτει μια πολύ βασική συνισταμένη. Ο βατήρας πρέπει να είναι σταθερός. Ούτε σάπιος. Ούτε ασταθής. Ούτε σπασμένος. Ειδάλλως, ο δρομέας στον πρώτο κιόλας διασκελισμό κινδυνεύει να χάσει την ισορροπία του και να πέσει. Ας τον επιδιορθώσουν λοιπόν πρώτα και κατόπιν ας αρχίσουν να τρέχουν. Εκτός κι αν φαντασιώνονται ότι οι επόμενες εκλογές θα γίνουν στο Σύνταγμα και ότι οι Έλληνες πολίτες θα τους ψηφίσουν …δια βοής. Με τον ίδιο τρόπο που κι εκείνοι αποφάσισαν να εκλέξουν (παραβιάζοντας τις καταστατικές διαδικασίες που προβλέπουν μυστική ψηφοφορία) νέο γενικό γραμματέα στο κόμμα. Στο όνομα της ενότητας καταναλίσκουν τα εναπομείναντα ψιχία δημοκρατικότητας και σοβαρότητας.

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η Χώρα" στις 17 Φεβρουαρίου

Ποιο είναι το μικρό κόμμα που τα πήρε από τη Siemens;

Προσπάθησα να ανακαλύψω έστω και μια αράδα σε εφημερίδα. Έστω κι έναν λόγο στα δελτία ειδήσεων. Μια αποστροφή. Φευ! Οι προσπάθειες μου απέβησαν άκαρπες. Για να πάρω τα πράγματα από την αρχή, σε φιλική συζήτηση που είχα κατ’ ιδίαν με πολιτικό που συμμετέχει στην περιβόητη επιτροπή διερεύνησης του σκανδάλου της Siemens με πληροφόρησε ότι όταν τέθηκε το ερώτημα στον κ. Τέλογλου «ποιο είναι το μικρό κόμμα που τα πήρε από τη Siemens», εκείνος με έναν μορφασμό απάντησε ότι όλα τα στοιχεία είναι μέσα στην δικογραφία και ότι αν τα δουν με προσοχή θα το ανακαλύψουν μόνοι τους. Πάντως, ο πολιτικός περίγυρος αντιλήφθηκε ότι ο δημοσιογράφος γνώριζε.

Δεν πιστεύω ότι από τέτοιους είδους εξεταστικές επιτροπές βγαίνει ποτέ ένα θετικό αποτέλεσμα. Ή βασικά το όποιο αποτέλεσμα. Άλλωστε, το λέει και η γνωστή ρήση «αν δεις ένα φίδι, μη φτιάχνεις μια επιτροπή που θα μελετά το ζήτημα των φιδιών, σκότωσε το φίδι…». Ο τρόπος με τον οποίο οι επιτροπές αυτές λειτουργούν είναι ευθύς εξαρχής λάθος. Και εξηγούμαι. Αν ο κ. Σαμαράς πίστευε πράγματι σε αυτό που διοχετεύεται στον Τύπο ως οξεία υπόδειξη στους συμμετέχοντες από πλευράς Νέας Δημοκρατίας να μην διστάσουν να φέρουν το οποιοδήποτε στοιχείο στο φως, θα είχε φροντίσει να διασφαλίσει κατ’ αρχήν την φερεγγυότητα των συμμετεχόντων και το αδιάβλητο των διαδικασιών. Προς θεού! Δεν λέω ότι όσοι μετέχουν, έχουν κάποια υστεροβουλία συγκάλυψης, αλλά ο τρόπος επιλογής τους δεν επιτρέπει εκ των προτέρων να αποδείξουν την εντιμότητά τους. Τι πιο ασφαλές και αδιάβλητο από την τυχαία επιλογή των συμμετεχόντων δια κλήρου; Με αυτόν τον τρόπο, η γυναίκα του Καίσαρα όχι μόνο θα είναι , αλλά θα φαίνεται κιόλας τίμια, αφού δεν θα περνά από κανενός το μυαλό ότι η υπόδειξη του ενός ή του άλλου έγινε υπό το βάρος κάποιας άνωθεν εντολής για συγκάλυψη.

Το ψάρι, λέει ο λαός, βρωμάει από το κεφάλι. Όταν ο κ. Σαμαράς ομνύει στην εντιμότητα και ακεραιότητα του προκατόχου του, και προεξοφλεί μάλιστα ότι δεν πρόκειται να δεχτεί κανένα στοιχείο που να τον εμπλέκει με τα μαύρα ταμεία της Siemens , τότε τι ακριβώς περιμένουμε να βγει και από αυτήν την επιτροπή; Αφού το πόρισμα είναι προαποφασισμένο. Όχι σήμερα, αλλά από παλιά. Από τότε που η ελληνική δικαιοσύνη δεν τόλμησε να αγγίξει την επιστολή Καραμανλή στον Χριστοφοράκο, κατά τον ίδιο τρόπο που τα μίντια αποφάσισαν χθες να μην πουν κουβέντα για το ζήτημα που άνοιξε με την κατάθεσή του στην επιτροπή ο δημοσιογράφος. Διότι τα πράγματα είναι προφανώς απλά: τα δύο μεγάλα κόμματα και ένα μικρό (φημολογείται μάλιστα ότι είναι και της κεντροδεξιάς) της περιόδου 93-96 τα άρπαξαν. Τα υπόλοιπα είναι κους κους για καφενείο.

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα "η Χώρα"

Αδιάβαστοι πολιτικοί…

Θυμάστε εκείνα τα περιβόητα «γεγονότα» που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα – ή από υπολογιστή σε υπολογιστή- σχετικά με διάφορα ζητήματα, όπως ότι η ελληνική γλώσσα έχασε για μια ψήφο το δικαίωμα να θεωρηθεί επίσημη γλώσσα των Ηνωμένων Πολιτειών ή ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, υπό τον πηχυαίο τίτλο «Απίστευτο!» με χαρτονόμισμα της FYROM που απεικόνιζε τον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης; Όλα αυτά που διακινούνται στο διαδίκτυο και βέβαια, δεν είναι τίποτε άλλο από ανυπόστατα ψεύδη. Κάποιοι φίλοι που κάνουν μεταξύ τους πλάκα κρύβονται συνήθως πίσω από αυτές τις ιστορίες που προκαλούν γέλια.

Δεν είναι λίγες ωστόσο, οι φορές που αυτά τα ψέματα περνούν ως κανονικές ειδήσεις στις σελίδες των εφημερίδων και ακόμη χειρότερα, χρησιμεύουν ως επιχειρήματα στον δημόσιο διάλογο. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι όσο μεγαλύτερο είναι το ψέμα, τόσο πιο εύκολα πιστευτό γίνεται. Και οι πολιτικοί και οι σύμβουλοί τους – ως γνωστόν – αρέσκονται στον εύκολο εντυπωσιασμό, ακόμη κι αν πρόκειται περί χυδαίου ψεύδους.

Πλειάδα περιπτώσεων υπάρχει. Θυμάστε όταν ο τότε υπουργό Παιδείας , κ. Στυλιανίδης, ο οποίος πριν από δύο χρόνια σε ομιλία που έδωσε σε επιχειρηματίες, εκθείασε την ελληνική γλώσσα, λέγοντας ότι: «Ακόμα και σήμερα στην ηλεκτρονική εποχή η ελληνική γλώσσα αποτελεί το βασικό εργαλείο. Ο πρόεδρος της εταιρείας ηλεκτρονικών υπολογιστών Apple Τζον Σκάλι έφτιαξε το Hellenic Quest, ένα πρόγραμμα εκμάθησης της ελληνικής που άρχισε να διανέμει το CNN (...). Το ενδιαφέρον αυτό προέκυψε από τη διαπίστωση των επιστημόνων της πληροφορικής και των υπολογιστών ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται ως "νοηματική" γλώσσα μόνον την Ελληνική. Όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτήρισαν "σημειολογικές"». Το παραπάνω μύθευμα το αντέγραψαν τα σαΐνια του υπουργού από το διαδίκτυο, όπου διακινείται από τα τέλη του 90 και στερείται της όποιας βασιμότητας. Ούτε πρόγραμμα «Hellenic Quest» υπήρξε ποτέ, αλλά ούτε και ο Σκάλι πρόεδρος της Apple. Όσο για τη διάκριση μεταξύ νοηματικών και σημειολογικών, ουδείς εχέφρων μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει.

Κάπως έτσι φαίνεται ότι παρασύρθηκε και ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, μιλώντας για το μεταναστευτικό. Στην προχθεσινή του ομιλία στη Βουλή, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι το κυβερνητικό νομοσχέδιο προωθεί την χαλαρότερη έναντι των μεταναστών ρύθμιση που ισχύει σε όλη την Ευρώπη. Προέβη μάλιστα σε συγκεκριμένη ανάλυση άλλων νομοθετημάτων, όπως της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας. Και πού είναι το πρόβλημα; Ότι τα συγκριτικά στοιχεία που εμμένει να παραθέτει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι «απλώς»… λάθος, κατά την διαπίστωση και του διευθυντή Εθνικού Παρατηρητηρίου του Ρατσισμού & της Ξενοφοβίας ΕΝΩΣΗ-ΚΕΜΟ/i-RED, κ. Μίλτου Παύλου (Ελευθεροτυπία, 2/12/09).

Θα μου πείτε τώρα: Καλά σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει μια τόσο ρηχή αντιμετώπιση; Και απαντώ: είναι απολύτως φυσιολογικό, για μια χώρα, όπου τα πολιτικά επιτελεία λειτουργούν με κώδικες επικοινωνιακού εντυπωσιασμού και όχι ουσίας. Άλλωστε, ο κ. Σαμαράς επέτυχε αυτό που ήθελε. Να θεωρηθεί το κυβερνητικό νομοσχέδιο το πιο χαλαρό της Ευρώπης. Έστω κι αν δεν είναι…


*Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε χθες στην εφημερίδα "Η Χώρα"

Συναίνεση για τα δελτία των 8…

Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις η Ρηγίλλης κάνει καλά που συναινεί. Ένας στους δύο πολίτες κρίνει ώριμη την στάση του κ. Σαμαρά και των συν αυτώ και αυτό καταγράφηκε και σε όλα τα χθεσινά ρεπορτάζ. Την έντονη μου αμφισβήτηση για τις δημοσκοπήσεις την έχω εκφράσει πλειστάκις στο παρελθόν. Κυρίως δε στο κομμάτι που αφορά την ποιότητα των ερωτήσεων και ως εκ τούτου και το κύρος των απαντήσεων. Τι εννοώ; Μα, ότι η δημοσκόπηση αποτύπωσε μεν το αυτονόητο, αλλά όχι και την αλήθεια. Και εξηγούμαι. Κανένας πολίτης αυτή τη στιγμή, δεδομένης της χείριστης συγκυρίας, δεν θα έλεγε εύκολα ότι η αντιπολίτευση πρέπει να εμμένει σε μία μόνιμη άρνηση στις κυβερνητικές πρωτοβουλίες. Το προφανές λοιπόν είναι ότι χρειαζόμαστε συναίνεση για έξοδο από την κρίση. Το έτερο προφανέστερο είναι ότι οι κακές αναμνήσεις των κυβερνήσεων Καραμανλή είναι τόσο νωπές και οι συνέπειες τους τόσο ενοχλητικές όσο περνούν οι ημέρες, ώστε θα ισοδυναμούσε με αυτοχειρία η επιλογή του νέου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας να κοντραριστεί στα άκρα. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι η δημοσκόπηση κατέγραψε το λογικό και προφανές.

Αυτό εντούτοις, που η δημοσκόπηση δεν κατέγραψε είναι το αληθές της ερώτησης. Εννοώ ότι θα είχε ενδιαφέρον να ακούσουμε τι έχει να πει η κοινή γνώμη για το αν πείθεται ή όχι στην εκπεφρασμένη πρόθεση του κ. Σαμαρά για συναίνεση προκειμένου να βγούμε από την κρίση. Διότι, κατά τη γνωστή ρήση, με τα λόγια χτίζονται ανώγια. Εκτιμώ ότι πρόκειται για μια τέτοια περίπτωση. Στην εξειδίκευση των μέτρων (και αυτών και άλλων επαχθέστερων που αναγκαστικά θα κληθούμε να αποφασίσουμε, αν θέλουμε πράγματι να εξέλθουμε από την χρόνια κρίση), ούτε ο κ. Σαμαράς θα συναινέσει, ούτε και η πλειοψηφία των πολιτών. Ο πρώτος το ξεκαθάρισε: «θα συμφωνούμε σε όσα τόσο καιρό δεν διαφωνήσαμε», διεμήνυσαν οι συνεργάτες του. Οι πολίτες από την πλευρά τους συμφωνούν σε όλα αρκεί να μην αφορούν τους ίδιους. Όταν τα μέτρα έρχονται να περικόψουν δικά τους κεκτημένα, τότε οι κινητοποιήσεις είναι η πρώτη αυθόρμητη απάντηση.

Η συναίνεση, άλλωστε, είναι μια ακόμη από εκείνες τις έννοιες που ξαφνικά θεοποιήσαμε. Για επικοινωνιακούς λόγους. Λες και ξάφνου, από την στιγμή που θα επιτευχθεί, θα επιλύσει από μόνη της όλα μας τα προβλήματα. Δυστυχώς, οι δημοκρατίες δεν λειτουργούν έτσι. Η κυβέρνηση αποφασίζει, η βουλή διαβουλεύεται και η αντιπολίτευση …αντιπολιτεύεται. Στις ώριμες κοινωνίες τώρα, ο λαός συναισθάνεται τις ευθύνες του και κάνει παραχωρήσεις. Σε άλλες πάλι ανώριμες κοινωνίες, τα βήματα προς την πρόοδο και την αλλαγή πρέπει να γίνονται δια πυρός και σιδήρου, με το Σύνταγμα καθημερινά κλειστό και τις εθνικές οδούς αποκλεισμένες. Αυτά όλα, σε ποια δημοσκόπηση καταγράφονται;

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα "Η Χώρα"

Δοκιμασία ωριμότητας

Η εποχή της κατανάλωσης που εδώ και χρόνια ζούμε είναι η βασική υπαίτια που έχουμε χάσει την προσαρμοστικότητά μας. Ακόμη περισσότερο, ο εύκολος πλουτισμός και το μεγάλο κράτος που εξέθρεψε γενιές ολόκληρες νεοελλήνων είχαν ως αποτέλεσμα πολλά πράγματα να μας φαίνονται δεδομένα. Ένα σπίτι, ένα εξοχικό, ένα καλό αυτοκίνητο και πάει λέγοντας έως τα σκάφη και τα σαλέ, ανάλογα με την οικονομική τάξη στην οποία αναφέρεται κάποιος. Βάλε και τον υπερπροστατευτισμό της ελληνικής οικογένειας «κάποια δουλίτσα να βρει το παιδί, να βολευτεί», όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα του παζλ.

Σε αυτήν την πραγματικότητα, όλοι έχουν ένα μερίδιο ευθύνης. Διότι ναι μεν οι πολιτικοί βολεύτηκαν με την ποταπή αυτή δοσοληψία και την αρρωστημένη σχέση εξάρτησης, αλλά εξίσου νοσηρή είναι και η απαίτηση των πολιτών που θεωρούν ότι ο βουλευτής εκλέγεται για να ανταποδώσει κάποια στιγμή τη χάρη. Σήμερα, ήλθε η ώρα να εγκαταλειφθούν τα αυτονόητα. Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, οι αναπροσαρμογές και οι αλλαγές είναι μέρος της ζωής. Αλλάζεις δουλειά τέσσερις με πέντε φορές μίνιμουμ, πολλές φορές αναγκάζεσαι να αλλάξεις και πόλη, ή ακόμη και χώρα. Οι επιχειρηματίες καλούν τους εργαζομένους να παγώσουν τις αποδοχές τους, να εργαστούν παραπάνω χωρίς να πληρωθούν υπερωρίες, να βοηθήσουν όλοι σε μια στιγμή δύσκολη, προκειμένου να διασωθούν και άπαντες.

Εδώ μέχρι τώρα τα πράγματα ήσαν διαφορετικά. Οι γονείς προσέγγιζαν τα διάφορα πολιτικά γραφεία, όχι για μια οποιαδήποτε δουλειά, αλλά για κάτι «σταθερό» στο δημόσιο. Έστω κι αν πρόκειται για μια σύμβαση μερικών μηνών. Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο αντιδρούσαν σε διάφορες αλλαγές δεδομένων από την απλούστερη (πχ. μεταφορά της έδρας ενός υπουργείου σε άλλο κτίριο) έως και την πιο σύνθετη (πχ ασφαλιστικό). Μάλιστα, σε διάφορες περιπτώσεις ζητούσαν επιπλέον επιδόματα, διότι το κράτος δεν είχε δικαίωμα να τους αλλάξει συνθήκες ζωής, τον οικογενειακό τους προγραμματισμό. Συνήθως, είχαν δίπλα τους και την εκάστοτε αντιπολίτευση, που έδινε την γραμμή για να μην γίνει ούτε μισό βήμα πίσω. Ο κ. Παπανδρέου, ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έλεγε όχι στην αύξηση των ορίων ηλικίας, σήμερα ο κ. Σαμαράς λέει δώστε λεφτά στους αγρότες, έστω κι αν αυτά δεν υπάρχουν.

Σήμερα, τα πράγματα αναγκαστικά θα αλλάξουν. Και επιδόματα κόβονται και μισθοί μειώνονται. Και όλοι θα κάνουν αναπροσαρμογές και παραχωρήσεις. Όσοι δε, καλούν σε κινητοποιήσεις, προφανώς δεν έχουν καταλάβει το μήνυμα των καιρών. Ή θα αλλάξουμε όλοι ή θα βουλιάξουμε πάλι όλοι. Το ΚΚΕ πράγματι είναι εδώ και χρόνια σταθερό στις απόψεις του. Μόνο που η σταθερότητα είναι ακινησία και το καράβι έχει προσκρούσει σε ύφαλο.

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η Χώρα" στις 8 Φεβρουαρίου