Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αυτοκτονίας

Η αυτοκτονία είναι μια λέξη πολύ της μόδας. Αυτή χρησιμοποίησε ο κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος για να περιγράψει γλαφυρά τη φημολογία περί αποχώρησης ορισμένων βουλευτών της ΝΔ από το κομματικό μαντρί. Αυτήν την ίδια λέξη έχει μετέλθει και ο πρόεδρος του κόμματος για να αντιδράσει θεαματικά στα μέτρα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας που επιχειρεί η κυβέρνηση. Λίγο καιρό πριν τις εσωκομματικές εκλογές που ανέδειξαν τον κ. Σαμαρά πρόεδρο της κεντροδεξιάς παράταξης, κάποιος εξαιρετικά σημαίνων πολιτικός μου εκμυστηρεύτηκε ότι αφού «τα κόμματα δεν αυτοκτονούν» η κ. Μπακογιάννη θα κέρδιζε τελικώς την αναμέτρηση. Τότε, από σεβασμό και ευγένεια μάλλον, δεν είχα απαντήσει ότι ενίοτε και τα πολιτικά κόμματα, όπως και οι χώρες, αυτοκτονούν. Τι γίνεται όμως ειδικότερα στην Ελλάδα;

Το συνέδριο της ΝΔ συμπίπτει χρονικά με την 10η επέτειο της ένταξης της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Τι έχει απομείνει σήμερα από εκείνη την αισιοδοξία που πλημμύριζε πολίτες και χώρα, εξαιρουμένων των συνήθων υπόπτων του ΚΚΕ; Κατ’ αρχήν, συνεχίζουμε να είμαστε στην Ευρωζώνη και αυτό είναι κάτι θετικό. Ωστόσο, είναι και το μόνο. Και τούτο, διότι, δυστυχώς, το βήμα αυτό δεν συνοδεύτηκε από τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που συν τω χρόνω θα έφερναν την πραγματική σύγκλιση. Συγκεκριμένα, η δεύτερη κυβέρνηση Σημίτη, με ενοχοποιημένο το ιδεολόγημα του εκσυγχρονισμού και με ακρωτηριασμένη δυναμική ελέω της εκτεταμένης διαφθοράς του οικοδομήματος, έκανε πίσω σε σημαντικές αλλαγές, με κορυφαία οπισθοδρόμηση αυτή του ασφαλιστικού. Άλλωστε, εκεί εδράζεται χρονικά και η αρχή του τέλους για τον κ. Σημίτη. Ήταν εντούτοις, η ΝΔ, στη συνέχεια, που, αντί να προχωρήσει με τη λευκή επιταγή που είχε από τον ελληνικό λαό στις διαρθρωτικές αλλαγές που είχε η χώρα ανάγκη, εγκατέλειψε τον τόπο στην τύχη του, ελέω πολιτικής αβουλίας, παροιμιώδους ανικανότητας και μεγίστης διαφθοράς στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο.

Η πορεία αυτή, κατά την άποψή μου, ήταν προδιαγεγραμμένη. Μπήκαμε στην ΟΝΕ, χωρίς πρώτα να έχει εξηγηθεί με πειστικότητα ότι αυτή η ένταξη θα είχε νόημα, εάν και εφόσον η ελληνική οικονομία θεράπευε τις χρόνιες παθογένειές της. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Ο διάχυτος αριστερισμός όρθωσε τα γνωστά του αναχώματα και όλα έμειναν ίδια. Η αλλαγή σκόνταψε στην εύκολη λύση των πολιτικών να κάνουν κοινωνική πολιτική με δανεικά και στην εύκολη επιλογή των πολιτών να μην θυσιάσουν την επίπλαστη ευημερία στο βωμό της πραγματικής ανάταξης της οικονομίας. Κάπως έτσι φτάσαμε στη σημερινή δύσκολη εποχή, που επιτείνεται από τη δυσχερή διεθνή συγκυρία.

Μπροστά στην αυτοχειρία της χώρας, που έχει αρχίσει να επιχειρείται εδώ και δεκαετίες, η πολιτική αυτοκτονία κάποιων πολιτικών είναι δευτερευούσης σημασίας. Στη ΝΔ, όπου παρεμπιπτόντως, κατά παράδοση, οι φυγάδες από το μαντρί δεν εξοντώνονται από τον λύκο, αλλά επιστρέφουν σε θέσεις ισχύος, εκείνο που θα έπρεπε να συζητηθεί με σοβαρότητα είναι οι λόγοι που οι μεγάλες προσδοκίες από την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ διαψεύσθηκαν οδυνηρά. Το πολιτικό σύστημα στο σύνολο του βιώνει τέτοια απαξία, που μπροστά στο ενδεχόμενο αυτοκτονίας κομμάτων ή πολιτικών, το λαϊκό αίσθημα μένει παγερά ασυγκίνητο. Η αλήθεια είναι όμως, ότι πράγματι στην Ελλάδα, τα πολιτικά κόμματα δεν αυτοκτονούν. Το χαρακίρι θέλει θάρρος και προϋποθέτει έχοντες συνείδηση. Τέτοιες αξίες και πρόσωπα δεν διαθέτει το σύστημα. Αφού δεν αυτοκτονούν, μένει να δούμε αν φονεύονται.


*Η Χώρα, 27 Ιουνίου 2010

Όταν οι Πυγμαίοι σηκώνουν ανάστημα ;

Αν και τα μηνύματα ήταν δυσοίωνα από την αρχή – ας μην ξεχνούμε τις προσωπικές ιστορίες του καθενός που σέρνονται πίσω του σα βαρίδια-, ο κ. Σαμαράς απέδειξε στην πράξη ότι δύσκολα θα κινηθεί με συνέπεια, αποφασιστικότητα, νηφαλιότητα και ρεαλισμό ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης του τόπου. Η αρχή έγινε με την καταψήφιση του πακέτου των νέων μέτρων στην οικονομία. Όχι για λόγους ουσίας ή με στόχο να εφαρμοσθεί κάποια αντιπρόταση, αλλά ξεκάθαρα για να αποφύγει η Νέα Δημοκρατία το κομμάτι της δικής της ευθύνης που θα προκύψει από τον επιμερισμό του πολιτικού κόστους. Η μη ανάληψη των ευθυνών υπό το άγος του πολιτικού κόστους ισοδυναμεί με ανευθυνότητα.

Στη λογική αυτή κινείται αναμφισβήτητα και η απόφαση των γαλάζιων πρωτοκλασάτων να μην ψηφίσουν το ασφαλιστικό επί της αρχής, ούτε και τον νέο αυτοδιοικητικό χάρτη του «Καλλικράτη». Δικαίωμα τους ; Μάλλον όχι. Κι αυτό διότι, οι αλλαγές που προτείνει το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου εργασίας δεν πάνε και πολύ μακρύτερα από τον νόμο Πετραλιά, πράγμα που γεννά τη βεβαιότητα ότι σύντομα θα υπάρξουν κι άλλες ρυθμίσεις, αφού οι συγκεκριμένες δεν πρόκειται να σώζουν επί πολύ το χρεοκοπημένο σύστημα. Ακόμη χειρότερα, στον τομέα της αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας περπατά στις καταστροφικές ατραπούς του προκατόχου του. Ποιος δεν θυμάται τον κ. Καραμανλή από βουνά και λόγγους, σε μπλόκα και πανηγύρια να επιτίθεται στον «Καποδίστρια» και μάλιστα να υπόσχεται ότι όταν εκείνος θα γινόταν κυβέρνηση θα τον καταργούσε; Όταν ωστόσο ήλθε η ημέρα που έγινε πρωθυπουργός, όχι μόνο δεν τον κατάργησε, αλλά επεσήμανε την ανάγκη και της εμβάθυνσης της μεταρρύθμισης με τον λεγόμενο «Καποδίστρια II». Μεταρρύθμιση, που όπως και οι υπόλοιπες έμεινε στα χαρτιά και τις προεκλογικές ομιλίες στις πλατείες.

Η διακυβέρνηση Καραμανλή είχε συγκλονιστικές συνέπειες για τον τόπο, αφού εξαθλίωσε και έφερε στα όρια του ένα σύστημα που νοσούσε επί δεκαετίες. Αυτή είναι η παρακαταθήκη του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος θα μείνει στην ιστορία για τον ανερυθρίαστο βερμπαλισμό του και τον επαίσχυντο επικοινωνισμό του. Ο ίδιος αποδείχτηκε το σημαντικότερο βαρίδι της παράταξης στην οποία προέδρευσε. Και αυτό δεν το λέγω σήμερα, αλλά το είχα διαγνώσει έγκαιρα όταν όλοι – δημοσιογράφοι και συμφέροντα- επέμεναν να τον πλασάρουν σαν δυνατό χαρτί…

Το αντι-πρότυπο Καραμανλή πρέπει να είναι πλοηγός για τον σημερινό πρόεδρο του κόμματος. Για την ώρα, ωστόσο, ο τελευταίος έχει επιλέξει να αντιπολιτεύεται με στόχο την εξυπηρέτηση μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Μεγαλοστομεί χωρίς ουσία περί καθάρσεως της παράταξης από τα λεγόμενα βαρίδια, την ίδια ώρα που καλύπτει το μεγαλύτερο βαρίδι, τον ίδιο τον προκάτοχό του. Διατυμπανίζει την πίστη του στην εσωκομματική αξιοκρατία – όπως η σύσταση της επιτροπής αξιολόγησης των βουλευτών που ανακοινώθηκε την περασμένη εβδομάδα- όταν ο ίδιος επέλεξε συνεργάτες με αμφισβητούμενο πρότερο έντιμο πολιτικό βίο και αναποτελεσματική κυβερνητική θητεία.

Μια από τις αγαπημένες εκφράσεις των λογογράφων του κ. Σαμαρά είναι το ξεσηκωτικό (;) «Οι Έλληνες να σηκώσουμε ανάστημα». Ξεχνά εντούτοις, ότι το ηθικό, πνευματικό και διανοητικό ανάστημα της παράταξης του έχει σήμερα πριονισμένα πόδια. Και τι ανάστημα να σηκώσει ο πυγμαίος;

"Η Χώρα", 22/05/10

Αγοράζοντας λίγο χρόνο ζωής

Την Ελλάδα αυτή τη στιγμή θα μπορούσε κανείς να την δει ως θανατοποινίτη που προσπαθεί να κερδίσει λίγο χρόνο ζωής μήπως και τελικώς αποδείξει με κάποιον τρόπο, όχι την αθωότητά του, αλλά ότι αξίζει ελαφρύτερη ποινή. Αυτόν τον επιπλέον χρόνο ζωής ήλθε να μας προσφέρει το δάνειο του μηχανισμού στήριξης. Την ελπίδα της σωτηρίας και όχι την ίδια τη σωτηρία. Δυστυχώς ή ευτυχώς, τη σωτηρία μας θα πρέπει να την εξασφαλίσουμε μόνοι.

Το πακέτο δεν περιλαμβάνει μόνο μέτρα δημοσιονομικού χαρακτήρα. Τα κρισιμότερα είναι τα υπόλοιπα. Εκείνα που αφορούν τις μεγάλες αλλαγές που θα πρέπει να συμβούν την επόμενη τριετία προκειμένου να πούμε ότι πιάσαμε το σωσίβιο που μας πέταξαν. Από την εξυγίανση των ΔΕΚΟ (βλ. ΟΣΕ) έως το ασφαλιστικό, τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης, τη μηχανοργάνωση των νοσοκομείων. Από την συνεπή μας στάση να αλλάξουμε τα πράγματα θα κριθεί εν τέλει αν το σωσίβιο θα μας βγάλει στη στεριά. Ή αν θα ξεφουσκώσει στα ανοιχτά, αφήνοντας μας μόνους και αβοήθητους.

Και αυτά όμως δεν θα αποδειχτούν αρκετά, αν δεν προχωρήσουμε στη δομική ανατροπή του συστήματος. Δεν εννοώ κάποια επανάσταση. Ούτε ασφαλώς συντάσσομαι με τις βαρύγδουπες κενολογίες της ελληνικής Αριστεράς. Τι εννοώ; Την επαναδιαπραγμάτευση της νεοελληνικής δημοκρατίας, προκειμένου να αποθεραπευθεί από τις χθεσινές χρόνιες παθογένειες και να επανακαθορίσει το ρόλο της ως εγγυήτρια δύναμη της ανάπτυξης της χώρας και της ευδαιμονίας των πολιτών της. Δύο είναι τα κρίσιμα εμπόδια σε αυτό το εγχείρημα. Πρώτον, ότι θα αναγκαστούμε να προχωρήσουμε με πίεση και άγχος σε θεσμικές αλλαγές που απαιτούν νηφαλιότητα, διάλογο και κοινωνική συνοχή. Υπό το άγος της επιβίωσης, κινδυνεύουμε να πέσουμε στην παγίδα είτε των επικοινωνισμών είτε των ημιμέτρων. Το δεύτερο ανάχωμα έχει να κάνει με εκείνους που θα δρομολογήσουν την υλοποίηση των αλλαγών που εν πολλοίς ταυτίζονται με εκείνους που με τη στάση τους (πράξη, ανοχή ή αποχή) υπονόμευσαν επί δεκαετίες το κύρος των θεσμών και τη δυναμική των μεταρρυθμίσεων. Με απλά λόγια. Από την μία η πίεση του χρόνου και από την άλλη τα φθαρμένα υλικά που φιγουράρουν σε κάθε κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας (πολιτικό προσωπικό, επιχειρηματικός κόσμος, πνευματική ελίτ, δημοσιογράφοι κτλ) δεν δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για ουσιαστικές αλλαγές. Αντίθετα επιτείνουν την απαισιοδοξία για την επόμενη ημέρα.

Το ΔΝΤ, πέραν της οικονομικής βοήθειας, μας έστησε μπροστά σε έναν καθρέφτη προκειμένου να εξαναγκαστούμε να δούμε την πραγματικότητα που για χρόνια παραμόρφωνε η διόπτρα του λαϊκισμού και της αμάθειας. Κάποιοι συνεχίζουν να μην θέλουν να βλέπουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Και μάλλον όχι άδικα. Το αναιτιολόγητο «όχι» του κ. Σαμαρά, συνεπικουρούμενο από το απόκοσμο «όχι» του πρώην πρωθυπουργού από τα ορεινά έδρανα της Βουλής είναι μια τέτοια έκφραση θρασυδειλίας. Με απλά λόγια; Μας πέταξαν ένα σωσίβιο. Κάποιοι το φόρεσαν και κολυμπούν προς τη στεριά. Κάποιοι άλλοι το φόρεσαν και πάνε πίσω στο πλοίο που βουλιάζει (περίπτωση Νέας Δημοκρατίας). Και τέλος, κάποιοι τρίτοι, που θεωρούν εαυτοίς δεινούς κολυμβητές, πέταξαν το σωσίβιο μακριά και κολυμπούν ασθμαίνοντας γύρω από τον εαυτό τους (περίπτωση ελληνικής Αριστεράς). Μένει να δούμε τι θα κάνουν οι πολίτες και ποιο ένστικτο τελικώς θα κυριαρχήσει. Της επιβίωσης ή της αυτοκαταστροφής…

*H Χώρα, 15/05/10

Το αίμα και η κάθαρση

Τα δραματικά γεγονότα της εβδομάδας που πέρασε και οι τρεις νεκροί άνθρωποι που άφησαν πίσω τους ήταν μια εξέλιξη προδιαγεγραμμένη εδώ και καιρό. Βήμα – βήμα η μικρή διαφθορά έφερε στη χώρα την μεγάλη. Η ανοχή στη μικρή παρατυπία έφερε μαζί της και τη συνενοχή της κοινωνίας στο βανδαλισμό, ακόμη και την τρομοκρατία! Η ασύδοτη διόγκωση του κράτους και η κατασπατάληση του κορβανά στο βωμό των πελατειακών σχέσεων οδήγησε στην κατάλυση του ίδιου του κράτους και στην καταστρατήγηση του θεμελιακού λίθου του πολιτεύματος, του Συντάγματος της χώρας.

Κι όμως πολλοί ήταν εκείνοι που εξεπλάγησαν. Ή προσποιήθηκαν τους έκπληκτους με αυτή την έκβαση. Κάποιοι θυμήθηκαν το Σύνταγμα. Κάποιοι άλλοι αυτοπαρουσιάσθηκαν ως εγγυητές της ομαλότητας. Κάποιοι τέλος, ήπιαν νερό στο όνομα της νεοελληνικής δημοκρατίας.

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όλοι μοιραζόμαστε ευθύνες για την σημερινή κατάντια. Οι πολιτικοί που αποδείχθηκαν πυγμαίοι. Οι πολίτες που τους ψήφισαν, επειδή προφανώς τους έμοιαζαν. Οι πολιτικοί και οι μίζες τους. Οι πολίτες και οι μικρές ή μεγάλες παρανομίες τους. Οι συνδικαλιστές. Οι επιχειρηματίες και οι κρατικοδίαιτη λογική τους. Οι δημοσιογράφοι που αποδείχτηκαν πιστά σκυλάκια της εξουσίας.

Υπάρχει ωστόσο, μια ειδοποιός διαφορά. Για την σημερινή κατάλυση του κράτους και για την κατ’ επίφαση δημοκρατία που έχει δημιουργηθεί στη χώρα ευθύνεται κατ’ αρχήν ο πολιτικός κόσμος. Ο ίδιος αυτός κόσμος που σήμερα καλείται να μας βγάλει από το αδιέξοδο είναι εν πολλοίς εκείνος που μας οδήγησε στην καταστροφή. Ο ίδιος αυτός πολιτικός κόσμος είναι που κατέλυσε το Σύνταγμα με την σκανδαλώδη ατιμωρησία που επεφύλαξε για τον εαυτό του και τα μεγάλα του ανομήματα. Ο ίδιος αυτός πολιτικός κόσμος είναι που εξέθρεψε επί δεκαετίες την κοινωνική ανωμαλία, συνθλίβοντας κάθε προοπτική κοινωνικής συνοχής. Ο ίδιος αυτός πολιτικός κόσμος είναι που ανέτρεψε τις πιο θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας, την ισονομία και την τήρηση του νόμου.

Ακούστηκε επισταμένως αυτές τις ημέρες ότι οι στιγμές απαιτούν σοβαρότητα, εθνική ομοψυχία και αποφυγή λαϊκισμού. Ως λαϊκισμό δε, αξιολογούν το λαϊκό αίτημα να εξευρεθούν οι ένοχοι και να αποδοθούν αναλογικά οι ευθύνες. Αυτό δεν είναι σωστό. Για να πιάσουν τόπο οι θυσίες πρέπει να ανοίξει μια καινούρια σελίδα. Όχι μόνο στην δημοσιονομική εικόνα της χώρας. Αλλά μια νέα ημέρα στο πολιτικό σύστημα. Αυτή δε θα συμβεί ούτε με τα φθαρμένα υλικά της προηγούμενης περιόδου. Ούτε με το διεφθαρμένο και ανίκανο κομμάτι του πολιτικού προσωπικού. Η νέα κοινωνική συνθήκη που θα απαιτηθεί για να πραγματωθούν οι αλλαγές δεν θα αποδειχτεί εφικτή, αν πρώτα δεν επέλθει η κάθαρση. Ειδάλλως, ο φαύλος κύκλος θα επαναλαμβάνεται. Θα αρκεί ένα τυχαίο γεγονός, κύημα της διάλυσης και της συνολικής παρακμής, ώστε να θεωρηθεί ότι το αίμα θα φέρει την κάθαρση. Και αυτό θα σημάνει την αυτοκαταστροφή.

*H Χώρα, 8/05/10

Είμαστε ραγιάδες αυτοβούλως…

Πολλοί είναι εκείνοι που βιάστηκαν να πανηγυρίσουν για την πρώτη έγκριση στήριξης που έλαβε η Ελλάδα από το μηχανισμό. Πολλοί είναι και εκείνοι που στο όνομα μιας εθνικής ψευτο-υπερηφάνιας διατρανώνουν ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και μόνοι μας. Και οι δύο αυτές πλευρές έχουν ένα κοινό. Πιστεύουν εντελώς εσφαλμένα ότι ξεπεράσαμε τον ύφαλο. Η αλήθεια είναι ωστόσο εντελώς διαφορετική. Και ο ύφαλος είναι εκεί μπροστά μας. Και η πορεία σύγκρουσης που έχουμε χαράξει δεν έχει αλλάξει.

Η χώρα είναι χρεοκοπημένη. Αυτό το αποδεικνύουν οι αριθμοί. Η στάση πληρωμών στο δημόσιο δεν είναι σημερινή κατάσταση, αλλά έχει ξεκινήσει προ πολλού. Για να αποφύγουμε και τυπικά την χρεοκοπία ένας δρόμος υπάρχει. Οι αγορές μας σπρώχνουν στον μηχανισμό στήριξης ΕΕ και ΔΝΤ, ο οποίος ωστόσο δεν πρόκειται ούτε καμία κάνουλα να ανοίξει, ούτε ανέλεγκτα να μας δώσει και το μισό ευρώ. Η χώρα πρέπει από την πλευρά της να αποδείξει ότι έχει ήδη αλλάξει. Και κυρίως πρέπει επιτέλους να μάθουμε όλοι να ζούμε με βάση αυτά που παράγουμε. Οι μισθοί θα μειωθούν, το κράτος θα περισταλεί, οι τιμές να πέσουν και παράλληλα να αρχίσουν να μπαίνουν δειλά δειλά οι βάσεις για μια κάποια ανάπτυξη. Μικρά βήματα προσαρμογής δεν υπάρχουν. Χρόνος προσαρμογής δεν υπάρχει. Η αλλαγή που θα γίνει στη ζωή όλων εν ριπή οφθαλμού θα είναι επώδυνη, αλλά δυστυχώς, εδώ που φτάσαμε δεν υπάρχει μεταβατική περίοδος χάριτος.

Σε αυτήν την κατεύθυνση δεν βοηθούν ούτε οι υπουργοί που στο όνομα του πολιτικού κόστους βάζουν νερό στο κρασί των μεταρρυθμίσεων. Αλλά σαφέστατα ούτε και εκείνοι οι παλαιάς κοπής πολιτικοί της Νέας Δημοκρατίας που με ασύστολα ψέματα επιχειρούν να σπείρουν τα δαιμόνια του λαϊκισμού στον κοινωνικό ιστό σε μια τόσο επικίνδυνη για τέτοιου είδους στρατηγικές περίοδο. Ναι, πριν από πέντε χρόνια θα είχαμε εξασφαλίσει την επιβίωσή μας μόνοι μας , αν είχαμε κινηθεί με σχετική σωφροσύνη. Αντίθετα, αυτοί που μιλούν σήμερα φέρουν μεγάλο φορτίο ευθύνης που το πλοίο έπεσε στην ξέρα.

Στην κατεύθυνση της αναγέννησης της χώρας δεν βοηθά και η συγκάλυψη. Αν αυτός ο τόπος δεν καθαρίσει από όλους εκείνους που τον πλήγωσαν και κατασπατάλησαν τον κοινό μας πλούτο, η κοινωνική οργή θα υποβόσκει μέχρι να της δοθεί άλλη μια ευκαιρία να ξεχυθεί στους δρόμους και να καταστρέψει.

Και άλλα μέτρα θα πάρουμε. Και οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να ενέχουν το στοιχείο της ανάνηψης ασθενούς στην εντατική. Και κάποιοι πρέπει να βρεθούν στην φυλακή. Δυστυχώς, ο λαϊκισμός ξεκινά εκ νέου να κερδίζει έδαφος. Οπότε μάλλον χρειαζόμαστε κάποιον να μας κρατάει το κεφάλι χαμηλά, προκειμένου να κοιτάζουμε τουλάχιστον πού βαδίζουμε. Αυτό λέγεται αυτόβουλος ραγιαδισμός.

*Η Χώρα, Σάββατο 17 Απριλίου 2010

Καταδικασμένοι στο μαρτύριο του Σίσυφου

Γράφαμε την περασμένη φορά από αυτήν εδώ τη στήλη – προ συνόδου- ότι το σημαντικότερο πρόβλημα που έχει να αντιπαρέλθει αυτή τη στιγμή η χώρα είναι το 100% έλλειμμα που της κληροδότησαν οι κυβερνήσεις της με κορυφαία αυτή του κ. Καραμανλή. Ήλθαν οι εξελίξεις τις τελευταίες ημέρες για να επιβεβαιώσουν πλήρως αυτό που καιρό λέμε. Το πρώτο κρας τεστ δανεισμού της ελληνικής οικονομίας δεν ήταν το αναμενόμενο. Τα επιτόκια παρέμειναν ιδιαίτερα υψηλά. Οι αγορές έστειλαν σαφές μήνυμα ότι περιμένουν να δουν τις αποδόσεις των μέτρων και μετά να ενεργήσουν αναλόγως. Δεν αρκούν οι εξαγγελίες. Δεν φτάνει η στήριξη της Ευρώπης.

Την ίδια στιγμή, τα πράγματα σε συγκεκριμένους, κρίσιμους τομείς παραμένουν εξαιρετικά θολά. Στο φορολογικό νομοσχέδιο ήλθε να προστεθεί το εξαιρετικά επαχθές μέτρο του 8% παρακράτησης σε τιμολόγια άνω των 300 ευρώ στις επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών, χωρίς να γίνεται σαφές πότε τα ποσά αυτά θα αποδίδονται πίσω. Αδιευκρίνιστος είναι και ο τρόπος που θα δράσει ευεργετικά για την ελληνική οικονομία αυτή η υπερφορολόγηση. Συγχρόνως, πίσω έχει μείνει και το στοίχημα του συμμαζέματος του δημόσιου τομέα. Δια δηλώσεως του ίδιου του κ. πρωθυπουργού υπάρχουν υπουργεία που δεν έχουν ακόμη χαρτογραφήσει καν τις δαιδαλώδεις υπηρεσίες τους και τα πολλά τους κοστοβόρα παρακλάδια. Με απλά λόγια. Τα έσοδα προφανώς αναμένεται να αυξηθούν, αν μάλιστα ενεργοποιηθούν και οι απαξιωμένες φοροεισπρακτικές μηχανές του κράτους, η δαμόκλειος σπάθη όμως του προϋπολογισμού, ήτοι η περιστολή των δαπανών, έχει μείνει πολλά βήματα πίσω.


Το τελευταίο διάστημα έμαθε το πανελλήνιο περί σπρέντς και άλλων δεινών. Τα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων φρόντισαν για αυτό δεόντως. Αποδεικνύεται εντούτοις περίτρανα, ότι αυτό ήταν ένα ζήτημα κάτω από τη φυλλωσιά του οποίου κρύβεται η μόνιμη και ξεκάθαρη παθογένεια του ελληνικού κράτους. Η ασυδοσία της κρατικής σπατάλης και η γενικευμένη διαφθορά του κράτους, των πολιτικών και των πολιτών της χώρας. Και στα δύο αυτά ζητήματα απαιτούνται γενναίες αποφάσεις πέρα από τις παραφιλολογίες των σπρέντς και των διεθνών συναντήσεων.

Ο κ. Παπανδρέου τις επόμενες εβδομάδες θα κληθεί να λάβει σημαντικές αποφάσεις στο κεφαλαιώδες ζήτημα των μεταρρυθμίσεων. Απέναντι του θα εξεύρει και το βαθύ ΠΑΣΟΚ, που ημέρα με την ημέρα αποκτά τα γνωστά του σκληρά αντανακλαστικά, και τον έμφυτο λαϊκισμό αριστεροφροσύνης όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης – συμπεριλαμβανομένης της κεντροδεξιάς – και τον συνδικαλιστικό χουλιγκανισμό, που το ίδιο για χρόνια εξέθρεψε, και την πρωτοφανή οργή της κοινωνίας, που αντιλαμβάνεται ημέρα με την ημέρα ότι η ίδια θα πληρώσει το μάρμαρο της λεηλασίας του δημόσιου κορβανά, και την έκρηξη βεβαίως της παραβατικότητας, η οποία αποκτά ολοένα και περισσότερα χαρακτηριστικά στυγνής βίας.

Μέσα σε αυτό το εμφυλιακών χαρακτηριστικών κλίμα, οι αποφάσεις θα γίνουν πολύ πιο δύσκολες. Και οι ενέργειες δυσκολότερες. Ο Γολγοθάς είναι ακόμη μπροστά και το μαρτύριο του Σίσυφου – του γνωστού ήρωα της μυθολογίας που ήταν καταδικασμένος να ανεβαίνει στην αιωνιότητα το βουνό φορτωμένος με βαριά πέτρα προτού αυτή ξανακυλήσει πίσω – χαρακτηρίζει πολύ καλά την ψυχοσύνθεση της ελληνικής πολιτικής σκηνής.

"H Χώρα", Σάββατο 27 Μαρτίου 2010

Έλλειμμα αξιοπιστίας 100%

Ο χαρακτηρισμός χώρα των απατεώνων είναι το σημαντικότερο πρόβλημα που έχει αυτή τη στιγμή να αντιμετωπίσει η χώρα. Παράλληλα, είναι το μεγαλύτερο δεινό που μας κληροδότησαν οι περασμένες διακυβερνήσεις με κορυφαία την κυβέρνηση Καραμανλή. Το έλλειμμα αξιοπιστίας έχει προσεγγίσει σήμερα το 100%. Υπ’ αυτήν την έννοια δεν είναι αξιοπερίεργο το γεγονός ότι οι διεθνείς αγορές δεν μας εμπιστεύονται. Δεν είναι η πρώτη φορά που λέμε ότι θα πάρουμε μέτρα. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που στην πορεία των πραγμάτων ενδεχομένως τα μέτρα θα ατονήσουν. Δεν είναι πρωτοφανής τακτική να κρύβουμε τα ελλείμματα και να διοχετεύουμε μαύρο χρήμα στην καλοπέρασή μας. Δεν είναι ασφαλώς πρωτόγνωρη η λαϊκίστικη ρητορεία και ο έμφυτος αριστερισμός όλων των κομμάτων, που βάζουν εμπόδια σε όποιο εγχείρημα ρεαλιστικής και νηφάλιας επανόρθωσης των κακώς κειμένων.


Παράλληλα, εξίσου σημαντικό πρόβλημα είναι αυτήν την ώρα το σαφές έλλειμμα προτεραιοτήτων της κυβέρνησης. Με ένα φορολογικό νομοσχέδιο που βρίθει λεπτομερειών και ως εκ τούτου και σφαλμάτων, το πιθανότερο είναι να αποτελεί ζήτημα για διαβούλευση εις το διηνεκές. Κι αυτό διότι, αφενός δεν λύνει το κύριο αίτημα που είναι η τόνωση της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης και αφετέρου είναι βέβαιο ότι θα επανατεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων σύντομα, με αποτέλεσμα να μην παρέχει την απαραίτητη ασφάλεια που χρειάζεται η οικονομία για να πατήσει σταθερά στο έδαφος. Εξίσου μισό είναι και το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, το οποίο , έχοντας κάνει ένα βήμα παραπέρα από το νόμο Πετραλιά θα χρειαστεί πολλές ακόμη βελτιώσεις για να επιλύσει μόνιμα το δυσθεώρητο πρόβλημα.

Ένα τρίτο πρόβλημα είναι ότι ζούμε κάτι σαν το παραμύθι του μικρού ψεύτη που φώναζε «λύκος στο μαντρί» και όταν τελικώς ο λύκος ήλθε κανείς δεν τον πίστεψε. Τόσα χρόνια κοιμόμασταν ήσυχοι με την ιδέα ότι οι υπόλοιποι μας οφείλουν και θα έχουν πάντοτε την κάνουλα ανοικτή. Είτε επειδή είμαστε Έλληνες. Είτε για τις σοφές γραφές κάποιων σοφών προγόνων. Σήμερα, σε μια δύσκολη διεθνή συγκυρία είμαστε το εύκολο θύμα μιας πρωτοφανούς κατάστασης. Κυρίως, δε, φέραμε τον εαυτό μας στη θέση κανείς να μην μας οικτίρει καν, αφού αντίθετα οι Ευρωπαίοι συγχύζονται με την καλοπέραση που γνωρίζουν ότι επιφυλάξαμε για τους εαυτούς μας με δανεικά και κλεμμένα.

Τέλος, η διαφθορά σε αυτήν την χώρα δεν φαίνεται να βρίσκει κάθαρση. Κανείς δεν θα πάει φυλακή. Η ζωή συνεχίζεται. Ούτε καν ευθύνες δεν έχουν επιμεριστεί. Τα δύο μεγάλα κόμματα διαγκωνίζονται σε καθαρότητα παρελθόντος, ρίχνοντας τις ευθύνες στον γνωστό «γνωστό άγνωστο», επιδιδόμενα σε τηλεμαχίες αναψυχής στα δελτία των οκτώ. Και αυτό είναι ένα κεφαλαιώδες θέμα που φέρνει την αξιοπιστία μας στο ναδίρ, την ίδια ώρα που δεν πείθει καθόλου για την αποφασιστικότητά μας να αλλάξουμε τα πράγματα.

Το πιθανότερο είναι ότι το ΔΝΤ είναι μονόδρομος. Και από εκεί όμως δεν θα επιτύχουμε δανεισμό της τάξης των 25 δις ευρώ που χρειαζόμαστε. Εξ αυτού και η πτώχευση, είτε θέλουμε να το πούμε έτσι είτε αλλιώς. Αυτή είναι η αλήθεια.

Η "Χώρα" , Σάββατο 20 Μαρτίου 2010