Πέτρος Τατούλης: Η μοναδική σανίδα σωτηρίας της χώρας είναι η ισορροπία ανάμεσα στα ιδιωτικά συμφέροντα και στις συλλογικές αξίες που πετύχαμε στην Πελοπόννησο

Συνέντευξη του Περιφερειάρχη Πελοποννήσου στην εφημερίδα "Αναγνώστης Πελοποννήσου"

31/5/13

Κατάθεση ψυχής του Π. Τατούλη

«Et in Arcadia ego». Με το πείσμον Αρκαδικό DNA να καθορίζει τη ζωή και την πορεία του εξακολουθεί να αφήνει ισχυρό το χνάρι του από όπου κι αν περνά. Βουλή, Υπουργείο, Περιφέρεια αποδείχτηκαν μη «στεγανά» περιβάλλοντα για ένα πνεύμα που παραμένει νεανικό και ελεύθερο. Γιατρός, Πολιτικός, Αρκάς, Σύντροφος, Πατέρας ο Πέτρος Τατούλης δεν φοβάται να δοθεί με πάθος σε ότι αγαπά.

"ΑΝΑΓΝΩΣTΗΣ":   Ανιχνεύοντας το ιστολόγιό σου το μάτι μου στάθηκε στο στίχο του Πάμπλο Νερούντα «Αφήστε ήσυχους αυτούς που γεννιούνται! Μεριάστε να μεγαλώσουν. Μην τα 'χετε σκεφτεί όλα γι' αυτούς». Τι σημαίνει αλήθεια για σένα αυτός ο στίχος;
Π. ΤΑΤΟΥΛΗΣ: Γκέλυ, έχεις σκεφτεί ποτέ ποιες είναι οι περίοδοι εκείνες στην ιστορία της ανθρωπότητας που καταγράφηκε η μεγαλύτερη πνευματική παραγωγή; Θα αναφέρω ένα παράδειγμα από τη μουσική. Μέχρι τον 18ο αιώνα ουδείς ασχολιόταν με την μουσική του παρελθόντος. Ο Μπετόβεν για παράδειγμα ή ο Μότσαρτ ήταν παντελώς ακαλλιέργητοι, με την έννοια του όρου όπως τον χρησιμοποιούμε σήμερα. Με απλά λόγια δεν είχαν γνώσεις από το παρελθόν. Αντίθετα, τους απασχολούσε ιδιαίτερα η εποχή τους και ταυτόχρονα η εμβάθυνση στη δική τους δημιουργία. Το έλλειμμα επιρροών λοιπόν είναι αυτό που σε αντίστοιχες χρονικές περιόδους επέτρεψε σε διαφόρων δυνατοτήτων διάνοιες να αφήσουν πίσω τους ένα έργο, που δύσκολα υπερβαίνεται από τους διάφορους συνεχιστές.  Σήμερα, βιώνουμε δύο ακραία- ακόμη και για περιόδους εξαιρετικά εκπολιτισμένες - ζητήματα. Αφενός την απελευθέρωση της γνώσης, μέσα από την παγκοσμιοποίηση της τεχνολογίας και της οικονομίας, και αφετέρου την διδαχή της γνώσης ως αυθεντία. Αυτές τις αυθεντίες που στειρώνουν την νεανική σκέψη έχουμε να αντιπαλέψουμε. Όπως έχουμε να αντιπαλέψουμε και τις φόρμες. Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι το στίχο του Νερούντα, αν και ένας ερωτικός ποιητής όπως αυτός μπορεί να ερμηνευθεί με διάφορους τρόπους, όπως το ζει ο καθένας που τον ακούει ή τον διαβάζει.

"ΑΝΑΓΝΩΣTΗΣ":  Στην πολιτική σκηνή του τόπου για πάνω από μια 20ετία. Εδώ και μια 5ετία εκτός του κόμματος με το οποίο αγωνίστηκες από τα νιάτα σου. Σήμερα η … «γεύση» στο στόμα σου ποια είναι;
Π. ΤΑΤΟΥΛΗΣ: Η γεύση στο στόμα είναι όπως κάθε γεύση. Το πικρό εναλλάσσεται με το γλυκό. Το ξινό με το αλμυρό. Το σκληρό με το κρεμώδες. Αυτό Γκέλυ, εγώ προσωπικά, το επιδίωξα στη ζωή μου. Ποτέ, αυτά τα χρόνια που περιγράφεις, δεν κρύφτηκα στην θαλπωρή ενός σπιτιού, απλώς και μόνο από φόβο ή ανασφάλεια τι με περιμένει εκεί έξω στην φύση. Όταν το περιβάλλον γινόταν ασφυκτικό για την ελευθερία του μυαλού μου, το κατέθετα ανοικτά και δημόσια. Με όποια συνέπεια. Η φύση λοιπόν ήταν το σπίτι μου. Οι φίλοι, οι συμπολίτες μου και όχι κάποιες κομματικές παρεούλες, που αρέσκονται να συναγελάζονται σε κλειστά γραφεία με καμία ουσιαστική αναφορά στο εξωτερικό τους περιβάλλον. Οι ιδέες, οι πολιτικές, οι δράσεις δεν μπορούν παρά να είναι ελεύθερες, προκειμένου να ζυμώνονται στην πραγματικότητα. Αυτή η οπτική μπορεί να με οδήγησε για μικρές περιόδους σε συνθήκες κομματικής απομόνωσης, ωστόσο συγκράτησε μέσα στο μυαλό μου τη νεωτερικότητα που τα στεγανά περιβάλλοντα συνηθίζουν να απομυζούν. Σήμερα, άλλωστε, η πραγματικότητα έρχεται να αποδείξει την κατάρρευση των κομματικών περιχαρακώσεων που οδήγησαν σε μεγάλο βαθμό στο σημερινό πολιτικό τέλμα. Αυτό που στην Αρκαδία πετύχαμε επί μια 20ετία, αφού οι πολιτικοί μου φίλοι προέρχονταν από κάθε κομματικό χώρο, το κάναμε πράξη και σε επίπεδο περιφερειακής διοίκησης με το ανεξάρτητο και ακομμάτιστο σχήμα που επικράτησε στις προηγούμενες εκλογές. Αυτό το μοντέλο θα το δούμε με βεβαιότητα να εφαρμόζεται παντού στην χώρα, αφού μόνο μέσα από συνεργασίες και όχι μέσα από ευκαιριακές συνευρέσεις που έχουν ως αυτοσκοπό την εξουσία, μπορούμε να δώσουμε διεξόδους στον τόπο και τους ανθρώπους μας.

"ΑΝΑΓΝΩΣTΗΣ":    Έχεις πιστούς φίλους, που σε ακολούθησαν και στην προσπάθειά σου για την Περιφέρεια Πελοποννήσου. Από την άλλη έχεις και ορκισμένους εχθρούς που συχνά σε κατηγορούν για συγκεντρωτισμό και για αλαζονεία. Τι απαντάς;
Π. ΤΑΤΟΥΛΗΣ : Αυτό είναι γνώρισμα των ανθρώπων που έχουν μια συγκεκριμένη άποψη, μια συγκεκριμένη κοσμοθεωρία. Πολύ νωρίς κατέθεσα απερίφραστα τη δική μου. Δεν έκανα εκπτώσεις σε αυτήν την θεωρία. Ούτε με ενδιέφερε ιδιαίτερα η απέναντι άποψη, όταν αυτή δεν μπορούσε να με πείσει με επιχειρήματα. Αντίθετα, πάνω σε αυτήν την βιοθεωρία έχτισα με τα χρόνια, με πολύ διάβασμα και μεγάλη συλλογή εμπειριών το δικό μου μοντέλο για το πώς πρέπει να διοικούνται οι δομές και να προχωρούν οι κοινωνίες. Όσο για τους εχθρούς, ποτέ δεν καθόρισαν την δική μου πορεία ή τις δικές μου προτεραιότητες. Άλλωστε, η αντιπαράθεση, όταν γίνεται σε επίπεδο απόψεων είναι εξαιρετικά χρήσιμη. Η πολιτική αντιπαράθεση ωστόσο σήμερα έχει γίνει απλώς επικοινωνισμός ιδιωτών και όχι ατόμων, που συν τοις άλλοις έχουν βαθιά άγνοια, φτωχή σκέψη και  τεμπέλικο σώμα. Κι αυτό είναι μια βόμβα στη συνθήκη συμβίωσης των πολιτών μέσα στο κράτος.

"ΑΝΑΓΝΩΣTΗΣ":  Όταν δημιουργήθηκαν οι αιρετές Περιφέρειες αρκετοί επένδυσαν όνειρα στη δυνατότητά τους για αυτόνομη και ουσιαστική ανάπτυξη, οραματίστηκαν αποδέσμευση από την κεντρική εξουσία και ήλπισαν στη δημιουργία πυλώνων στήριξης της οικονομίας της χώρας γενικότερα. Στο σημερινό γίγνεσθαι κάτι τέτοιο είναι εφικτό ή αποτελεί ουτοπία;
Π. ΤΑΤΟΥΛΗΣ: Κοίταξε, Γκέλυ. Η περιφερειοποίηση της χώρας είναι και η μόνη σανίδα σωτηρίας της. Θα στο πω σχηματικά. Το πλοίο βούλιαζε και βρέθηκαν δομές, αλλά και μεμονωμένοι άνθρωποι που, σαν μικρές βάρκες, έριξαν τις δικές τους άγκυρες και συγκράτησαν την πτώση. Οι περιφέρειες είναι σε αυτές τις μικρές βάρκες. Το λέω από την πρώτη στιγμή. Οι κεντρικές δομές, το κράτος, θα είναι για πολλά χρόνια ακόμη επιφορτισμένο με την ευθύνη της δημοσιονομικής εξυγίανσης. Στις περιφέρειες πρέπει να αποκεντρωθούν κι άλλες αρμοδιότητες, προκειμένου η καθεμία από αυτές, ανάλογα με τις δυνατότητες της, τη δυναμική και το σχεδιασμό της να βρει το δικό της βηματισμό. Και με αυτόν τον τρόπο, θα συνεισφέρει με θετικό πρόσημο στο face loss, την επανάκτηση δηλαδή της συνολικής αξιοπιστίας της χώρας. Στη σημερινή συγκυρία, όποιος θέλει και διαθέτει συγκροτημένο σχέδιο, είναι σε θέση να διεκδικήσει και να κερδίσει απέναντι στην κεντρική εξουσία. Πάρε για παράδειγμα το θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Η Πελοπόννησος από τελευταία στην κατάταξη και χωρίς καμία προσδοκία, θα είναι η πρώτη περιφέρεια στην χώρα που θα αντιμετωπίσει οριστικά αυτό το πρόβλημα. Τον Αύγουστο θα έχουμε προσωρινό ανάδοχο από τον διαγωνισμό , ο οποίος θα αναλάβει και την προσωρινή διαχείριση. Δεν πρέπει να είμαστε υπερήφανοι για αυτό στην Πελοπόννησο; Ότι το δικό μας μοντέλο, που πέρασε από χίλια κύματα και αμφισβήτηση στην αρχή, τελικώς επικράτησε και περιγράφεται σήμερα από τον πρωθυπουργό ως «εθνικό μοντέλο» που ακολουθείται κατά πόδας και από τις υπόλοιπες περιφέρειες και ότι η ευόδωση αυτού του διαγωνισμού σε χρόνο ρεκόρ είναι αυτό το γεγονός που διασώζει την χώρα από τα πρόστιμα που είναι  έτοιμα να της επιβληθούν για την αντιπεριβαλλοντική διαχείριση; Αυτό είναι μια μεγάλη κατάκτηση. Αλλά κυρίως η κατάκτηση είναι η αλλαγή νοοτροπίας. Το σκουπίδι για εμάς είναι προϊόν, συνιστά «Νέα Οικονομία», ενώ ευνοεί και την επιχειρηματικότητα, αφού γύρω από τις εγκαταστάσεις μπορούν να δημιουργηθούν μονάδες ανακύκλωσης και παραγωγής ενέργειας. Δεν θέλω να αναφερθώ στα έργα και τις υποδομές. Οι πολίτες θεωρώ ότι γνωρίζουν στην πόλη τους τα έργα που εκτελούνται αυτήν την περίοδο. Η αιρετή περιφέρεια, σε συνεργασία με τους δημάρχους, ανέλαβε ένα ΕΣΠΑ κλινικά νεκρό και σήμερα «τρέχει» με υπερδιπλασιασμό των εντάξεων. Έργα που έμεναν τελματωμένα για χρόνια ξεμπλόκαραν. Κι αυτό δεν συνέβη δια μαγείας. Γκέλυ, στην περιφέρεια έχουμε μεγάλο πάθος με τη δουλειά μας. Και πιστεύουμε απόλυτα ότι ο δρόμος που βαδίζουμε είναι εκείνος που οδηγεί σε έξοδο από την κρίση.

"ΑΝΑΓΝΩΣTΗΣ":   Η Πελοπόννησος ένας τόπος μαγικός βρέθηκε να είναι από τους τελευταίους τροχούς ανάπτυξης στην Ευρώπη. Ποιος είναι για σένα ο κινητήριος μοχλός ώστε να ξεκολλήσει το «άρμα» από τη λάσπη;
 Π. ΤΑΤΟΥΛΗΣ: Θα σου πω τι δεν είναι. Δεν είναι το ευχολόγιο της ανάπτυξης που ακούμε καθημερινά δεξιά κι αριστερά να ευαγγελίζονται διάφοροι βερμπαλιστές. Ούτε η ανάπτυξη θα έλθει σήμερα από τον «μεσσία» των μεγάλων επενδύσεων. Καλές οι μεγάλες επενδύσεις, αλλά μέχρι να αποδώσουν (ακόμη κι όταν έλθουν) θα έχει περάσει στην καλύτερη περίπτωση μια τριετία. Τι θα έχει κάνει μέχρι τότε η πραγματική οικονομία; Θα έχει …αποβιώσει. Διότι η δημοσιονομική προσαρμογή, με τα μέτρα που συνεπάγεται, χωρίς ρευστότητα στην αγορά, είναι συνταγή αποτυχίας. Τι έχουμε κάνει για τη ρευστότητα στην αγορά; Ελάχιστα πράγματα έως τίποτε. Προχωράμε στις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών χωρίς να έχουμε συμφωνήσει ένα μίνιμουμ απαιτήσεων για ενέσεις ρευστού στην πραγματική οικονομία. Προχωρούμε στις ρυθμίσεις του δημόσιου χρέους, χωρίς να λέμε τι θα γίνει με τα ιδιωτικά χρέη. Στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, το δικό μας πρωταρχικό μέλημα είναι να κρατήσουμε ζωντανές τις δικές μας μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Στα τέλη Οκτωβρίου θα είναι πλέον ενεργοποιημένο το Επιχειρηματικό Ταμείο Πελοποννήσου, το οποίο θα προσφέρει μικροδάνεια και εγγυήσεις στις επιχειρήσεις μας που τις έχουν ανάγκη. Παράλληλα, έχουμε συγκροτημένη στρατηγική για τον τουρισμό. Η επένδυση κοινοτικών κονδυλίων στα λιμάνια, στις αερομεταφορές, η δημιουργία και πολιτικού αεροδρομίου στην Τρίπολη, η αξιοποίηση των μαρίνων, η βελτίωση των οδικών αξόνων, καθιστούν την Πελοπόννησο πλέον θελκτικό προορισμό. Σε αυτό το εξαιρετικά ανταγωνιστικό περιβάλλον, η περιφέρεια Πελοποννήσου, τοποθετείται πλέον με το δικό της Brand, με τη δική της ταυτότητα, συμμετέχει σε εκθέσεις, φιλοξενεί tour operators και δημοσιογράφους από το εξωτερικό, προβάλλεται με κάθε δυνατό τρόπο. Το ίδιο ισχύει και για τα αγροτικά προϊόντα. Βοηθούμε τους εξαγωγείς μας, βρισκόμαστε μαζί τους σε όλες τις μεγάλες εκθέσεις, αλλά και πιο ουσιαστικά, δημιουργούμε την υποδομή, προκειμένου και εκείνοι που δεν έχουν ακόμη εξωστρέφεια να απευθυνθούν χωρίς μεσάζοντες στην εγχώρια και διεθνή αγορά, μέσα από τη δημιουργία του δημοπρατηρίου μας, το οποίο θα είναι έτοιμο σε ένα περίπου χρόνο από σήμερα. Αυτά δεν είναι  απλές διαδικασίες. Θέλουν επίπονες προσπάθειες και αποδίδουν με τον χρόνο. Είμαι  βέβαιος ωστόσο ότι σε όλους μας τους στόχους θα πετύχουμε.

"ΑΝΑΓΝΩΣTΗΣ":   Ζούμε ένα σήμερα που κουβαλάει μαζί του αρκετά από τα λάθη του χθες. Το αύριο τι θα ήθελες να φέρει για την Περιφέρεια και πώς μπορεί αυτό να επιτευχθεί;
Π. ΤΑΤΟΥΛΗΣ: Με τα λάθη μας πρέπει, ο καθένας από μας, να συμφιλιωθεί. Με την έννοια ότι τα λάθη σε περιόδους ωριμότητας φέρνουν πείρα και αυτό μπορεί να μας οδηγήσει σε σωστό δρόμο. Αυτό που δεν συγχωρείται είναι τα λάθη του σήμερα, οι κακές πρακτικές, τα μικροσυμφέροντα που συνεχίζουν να δημιουργούν καθημερινά προβλήματα, οι σάπιες αντιλήψεις. Για τους ανθρώπους που ξέρουν να χτίζουν με επιμονή πέτρα την πέτρα και όταν ένα κομμάτι γκρεμίζεται το ξαναχτίζουν και ακόμη πιο ψηλό, κι αυτό γιατί στη ζωή τίποτε δεν τους δωρίστηκε,  θεωρώ ότι άλλος δρόμος  από την επιβίωση δεν υπάρχει. Και τέτοιοι χτίστες είμαστε πολλοί στην Πελοπόννησο.

 

Read more: http://anagnostispe.blogspot.com/2013/05/blog-post_31.html#ixzz2V9cxYU7q

Π. Τατούλης στο Economist: Χρειάζονται άμεσα βήματα και άμεσες δράσεις, δε χρειάζονται συζητήσεις

Ομιλία του Περιφερειάρχη Πελοποννήσου Πέτρου Τατούλη στο συνέδριο αγροτικής ανάπτυξης του Economist με τίτλο «Επιταχύνοντας την Ανάπτυξη και την Ανταγωνιστικότητα», Θεσσαλονίκη, 7 Φεβρουαρίου 2013.

Ξεκινώντας την ομιλία μου θα ήθελα να σας ρωτήσω, υπάρχει σχέδιο να χρησιμοποιηθεί ο πρωτογενής τομέας ως πυλώνας στην προσπάθεια, που χρειάζεται η χώρα για να ανορθώσει την οικονομία της και να βγει μέσα από την κρίση;

Χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί το συγκεκριμένο θέμα θεωρώ ότι το διαχειρίζονται αυτοί, οι οποίοι κατά τη γνώμη μου είναι υπεύθυνοι να προάγουν την περιφερειακή αντίληψη της ανάπτυξης, ιδιαίτερα δε επιταχύνοντάς την και βελτιώνοντας το ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Θεωρώ ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή ο νέος θεσμός αποτελεί την πεμπτουσία αυτής της προσπάθειας, καθότι, όπως είναι γνωστό σε όλους σας, η κεντρική κυβέρνηση για πολλά χρόνια θα έχει ως κεντρική ευθύνη πολιτικής τη διαχείριση των δημοσιονομικών προβλημάτων.

Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας και οι πολίτες αυτής της χώρας θα έχουν ως παρενέργειες για πολλά χρόνια τις επιπτώσεις από το face loss της χώρας στη διεθνή κοινότητα. Ακόμα και αν σήμερα η χώρα εκαλείτο να διορθώσει αυτές τις παρενέργειες είναι γνωστό ότι δεν υπάρχουν αυτές οι επενδύεις που απαιτούνται προκειμένου να επιτευχτεί αυτός ο στόχος.

Αυτό σημαίνει ότι ο νέος θεσμός, οι αιρετές Περιφέρειες, έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν ένα θαυμάσιο εσωτερικό ανταγωνιστικό περιβάλλον, ανταγωνιζόμενη η μία την άλλη, αλλά και έχουν την ευκαιρία να βγουν με συνέπεια και αξιοπιστία στη διεθνή κοινότητα για να βελτιώσουν τις επιπτώσεις και τις παρενέργειες από το face loss.

Στο συγκεκριμένο θέμα του πρωτογενή τομέα, η χώρα έχει μία και μόνο κατεύθυνση. Μπορεί σήμερα η χώρα, προτάσσοντας τον πρωτογενή τομέα να δημιουργήσει προϋποθέσεις για να αναπτύξει τη δική της οικονομία σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο;

Τα ερωτήματα που τίθενται είναι τα εξής:

Το διεθνές περιβάλλον την ευνοεί;

Το ευρωπαϊκό περιβάλλον την ευνοεί;

Το κόστος των επενδύσεων σε αυτό τον τομέα δημιουργεί μικρότερα ρίσκα και περισσότερες ευκαιρίες για επιχειρηματικότητα στον πρωτογενή τομέα;

Αυτά νομίζω ότι είναι τα κρίσιμα ερωτήματα όσον αφορά τον πρωτογενή τομέα.

Πολλές φορές σε αντίστοιχες ημερίδες η κατεύθυνση που ακολουθείται είναι μια θεωρητική προσέγγιση, που ουσιαστικά αναλώνεται σε πολλές χρήσιμες συζητήσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αναδεικνύουν το σημαντικότερο, το σχέδιο για να αξιοποιηθεί αυτή η θεματική και η θεματολογία.

Η Συνθήκη της Λισαβόνας έχει ένα σημαντικό πυλώνα, την εδαφική και κοινωνική συνοχή. Είναι η βελτίωση και εξέλιξη των προηγούμενων συνθηκών. Η νέα Συνθήκη όταν και αν γίνει θα έχει επίσης μια σημαντική κατεύθυνση. Θα έχει το στοιχείο της επισιτιστικής πολιτικής την οποία θα πρέπει γρήγορα η Ευρώπη να προσεγγίσει.

Και στα δύο θέματα αυτά η χώρα μας πρέπει να απαντήσει. Ο πρωτογενής τομέας και η πολιτική των τροφίμων αποτελούν ένα σημαντικό πυλώνα που μπορούμε να τον αναπτύξουμε και να τον κάνουμε κινητήριο μοχλό. Και αποτελεί το μοναδικό πυλώνα που μπορούμε να έχουμε άμεσα αποτελέσματα.

Κατά τη γνώμη μου δεν απαιτούν πολύ υψηλές επενδύσεις, γιατί όπως τόνισαν και οι προηγούμενοι Περιφερειάρχες τα συγκριτικά πλεονεκτήματα είναι εξαιρετικά σημαντικά από πλευράς αειφορίας. Χρειάζονται όμως συγκεκριμένες παρεμβάσεις για να ανατρέψουν τα αρνητικά στοιχεία, για να ανατρέψουν αυτή τη μεγάλη παθογένεια, που πέρασε η χώρα αυτές τις τελευταίες δεκαετίες, όταν άφησε τον πρωτογενή τομέα στα χέρια μιας πολιτικής επιδότησης, η οποία τον αποστέωσε από τις δυνατότητες που είχε, τον αποδόμησε και τον περιόρισε.

Αν φανταστεί κανένας σήμερα ότι στο επίπεδο των εξαγωγών προϊόντων του πρωτογενούς τομέα η χώρα μας καλύπτει μόνο το 2% όταν η Ιταλία καλύπτει το 10% και η Ισπανία το 13 % στις μεγάλες αγορές, τότε αποκαλύπτεται το πρόβλημα , αλλά και οι δυνατότητες που έχουμε.

Εδώ χρειάζονται άμεσα βήματα και άμεσες δράσεις, δε χρειάζονται συζητήσεις.

Πρώτο και κύριο θέμα είναι η απάντηση στο ερώτημα, μπορούν τα δικά μας προϊόντα να ανταγωνιστούν τα προϊόντα άλλων χωρών σε ποσότητα; Θα πρέπει να στηριχθούμε σε αυτή τη βάση;

Το ερώτημα απαντάται από μόνο του. Όχι, δεν μπορούμε να το κάνουμε.

Εμείς πρέπει να τα στηρίξουμε με μεγάλη προσοχή και μεγάλη αξιοπιστία, προβάλλοντας την ποιότητα των αγροτικών μας προϊόντων και έχοντας πάντοτε κατά νου ότι θα πρέπει να είμαστε διεκδικητικοί, μέσα από την προσπάθεια που θα κάνουμε να αλλάζουμε συνεχώς προς τα επάνω τη θέση στο ράφι των πολυκαταστημάτων για τα δικά μας αγροτικά προϊόντα.

Δεύτερο ερώτημα: Που θα στηριχθεί αυτό το ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα;

Είπα και προηγούμενα ∙ στην ποιότητα, στην πιστοποίηση των αγροτικών μας προϊόντων, και αυτό νομίζω είναι ένα σημαντικό θέμα.

Ήδη στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, τη Δευτέρα στο Περιφερειακό Συμβούλιο, παρουσιάζεται μια πρόταση για το Πελοποννησιακό Σύμφωνο Ποιότητας των αγροτικών μας προϊόντων, των κτηνοτροφικών μας προϊόντων, αλλά και των προϊόντων υπηρεσιών για να δημιουργούμε μεγαλύτερη αυστηρότητα, καθαρούς κανόνες και, ουσιαστικά, να επιταχύνουμε τη φερεγγυότητα των προϊόντων μας και των παραγόμενων υπηρεσιών. Γιατί ένα μεγάλο κομμάτι της προσπάθειας που πρέπει να κάνουμε περνά μέσα από τα 16 εκατομμύρια τουρίστες που μας επισκέπτονται σε ετήσια βάση.

Αυτή η σύνδεση των αγροτικών προϊόντων με τις τουριστικές υπηρεσίες θα πρέπει να έχει ένα κοινό παρανομαστή πιστοποίησης. Αυτός θα είναι το σύμφωνο ποιότητας και το σήμα ποιότητας. Κάνουμε επίσης και κάτι το πρωτοποριακό. Θα πιστοποιούμε δωρεάν, αλλά με αυστηρότητα όλες τις επιχειρήσεις που θα παράγουν αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα αλλά και τις υπηρεσίες στον τουρισμό και την εστίαση. Με αυτό τον τρόπο θα έχουμε ένα καθαρό κανόνα για να προβάλλουμε τα δικά μας προϊόντα.

Επόμενο ερώτημα: Αρκεί και μόνο η καλή ποιότητα των προϊόντων μας για να κερδίσει έδαφος στις νέες αγορές;

Νομίζω ότι και αυτό το ερώτημα απαντάται πολύ εύκολα. Όχι. Θέλει δύο άλλες συνιστώσες. Η πρώτη είναι η τυποποίηση. Και όταν μιλάμε για τυποποίηση, εννοούμε ότι για να έχει συγκριτικό πλεονέκτημα η προώθηση των τυποποιημένων αγροτικών μας προϊόντων χρειάζεται καινοτομία στην τυποποίηση. Χρειάζεται άλλη αντίληψη στην τυποποίηση. Αυτό είναι κάτι που σαφέστατα περνάει και από τα σημερινά προγράμματα, αλλά είναι σίγουρο ότι η καινοτομία αποτελεί σημαντικό παράγοντα της 5ης Προγραμματικής περίοδο. Αυτό είναι κάτι που πρέπει από τώρα να το αξιοποιήσουμε και προς αυτή την κατεύθυνση κινείται η Περιφέρεια Πελοποννήσου.

Το τρίτο στοιχείο, η τρίτη συνιστώσα, είναι η προβολή των αγροτικών μας προϊόντων. Το να κερδίσεις θέσεις σε νέες αγορές δεν είναι μια εύκολη διαδικασία και δεν είναι μια διαδικασία που γίνεται με τον καλό λόγο και την καλή ποιότητα του προϊόντος. Χρειάζονται επενδύσεις. Αν δεν επενδύσουμε πάνω στην προβολή των αγροτικών μας προϊόντων δεν θα πετύχουμε το στόχο μας.

Σε αυτό το επίπεδο η Περιφέρεια Πελοποννήσου έχει εξασφαλίσει για την προβολή των αγροτικών προϊόντων, με την αναθεώρηση του δικού της προγράμματος του ΕΣΠΑ, ένα σημαντικό κεφάλαιο που θα έχει ως σημείο αναφοράς την προώθηση και προβολή των αγροτικών μας προϊόντων. Ήδη το έχουμε κάνει στον τομέα του τουρισμού. Στις 25 Φεβρουαρίου παρουσιάζουμε στο Μέγαρο Μουσικής ολόκληρη την πρότασή μας και την πολιτική μας στον τουρισμό. Είμαι πολύ σίγουρος ότι πολύ σύντομα θα παρουσιάσουμε ολόκληρη την πολιτική μας για την προώθηση των αγροτικών μας προϊόντων.

Σε πρακτικό επίπεδο η Περιφέρεια Πελοποννήσου βρίσκεται στο τέλος για τη δημιουργία της αγροτοδιατροφικής σύμπραξης. Μετά τη δική μας παρέμβαση, αλλά και των υπολοίπων Περιφερειαρχών και τις επισταμένες προσπάθειές μας, κατορθώσαμε να ξεπεράσουμε τα νομικά ζητήματα που υπήρχαν στην αγροτοδιατροφική σύμπραξη ώστε να την υλοποιήσουμε. Είμαστε πάρα πολύ κοντά λοιπόν ώστε να την υλοποιήσουμε. Είμαστε στο τέλος για τη συγκρότηση και τη δημιουργία του δημοπρατηρίου αγροτικών προϊόντων, το οποίο θα αποτελεί μια ελεύθερη αγορά διακίνησης των αγροτικών προϊόντων με κύριο σημείο αναφοράς τους ίδιους τους παραγωγούς.

Αναπτύσσουμε ταυτόχρονα και το ηλεκτρονικό δημοπρατήριο για να μπορέσουμε ουσιαστικά με αυτό τον τρόπο να δημιουργήσουμε ένα κομμάτι ηλεκτρονικού εμπορίου για την προώθηση των αγροτικών μας προϊόντων στις άλλες αγορές. Αυτό το δημοπρατήριο έχουμε σαν στόχο αφενός μεν να δημιουργήσουμε μια ανταγωνιστική αγορά στην υφιστάμενη κεντρική λαχαναγορά του Ρέντη, κάτι που μέχρι τώρα δεν μπορούσε κανένας να το πειράξει και να το φανταστεί, και, αφετέρου, μοχλεύουμε την ίδια την οικονομία. Ο partner αυτής της προσπάθειας θα είναι η Αναπτυξιακή Εταιρεία της Περιφέρειας Πελοποννήσου, η Πελοπόννησος Α.Ε., η οποία ουσιαστικά θα στηρίξει και θα στήσει το δημοπρατήριο.

Θεωρούμε ότι η προσπάθειά μας για να δημιουργήσουμε αυτό το brand name, αυτό που είπα προηγούμενα το Πελοποννησιακό Σύμφωνο Ποιότητας, αποτελεί ένα σημαντικό γεγονός. Από την άλλη πλευρά είμαστε εξαιρετικά διεκδικητικοί και απαιτητικοί απέναντι στην πολιτική εξουσία για να τρέξουν κάποια ζητήματα που είναι ζωής και θανάτου για την αγροτική μας οικονομία και την κτηνοτροφία. Αυτό νομίζω ότι είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό θέμα. Δεν χρειάζεται, δεν μας αρκεί πλέον ο χωροταξικός και πολεοδομικός σχεδιασμός. Αυτή τη στιγμή θα πρέπει να προχωρήσουμε γρήγορα στον αναπτυξιακό σχεδιασμό του προγραμματισμού της μικροπεριφέρειας, να σταματήσουν αυτές οι οριζόντιες απαγορεύσεις, να υπάρξουν καθαροί κανόνες στις χρήσεις γης, γιατί αυτό είναι προαπαιτούμενο για την ανάπτυξη και της αγροτικής οικονομίας και της κτηνοτροφίας. Θα πρέπει να σταματήσουμε να λειτουργούμε σε μια λογική οριζόντιων απαγορεύσεων.

Είναι γνωστό, εξάλλου, σε όλους μας ότι ο κλήρος στη χώρα μας είναι περίπου πέντε φορές μικρότερος από το μέσο όρο του κλήρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο και πρέπει ασφαλώς να το αναδείξουμε. Ήδη το θέμα της γης το έχουμε θέσει. Η δημόσια γη θα πρέπει να δανειστεί με μακροχρόνιο leasing σε νέους αγρότες, αλλά όχι στον οποιονδήποτε αγρότη. Σε αυτόν που θα έχει μια ολοκληρωμένη πρόταση, που θα στηρίζει την παραγωγή και την καλλιέργεια ενός καινούργιου προϊόντος, ή ενός προϊόντος που θα έχει κυρίως εξωστρεφή κατεύθυνση. Αυτό θεωρώ ότι είναι ένα από τα σημαντικά ζητήματα, τα οποία μας απασχολούν.

Κυρίες και κύριοι στο κλείσιμο αυτής της εισήγησης, θα ήθελα να πω ότι εάν κερδίσουμε ανά Περιφέρεια μια αύξηση στην αγροτική μας οικονομία, γύρω στο 8 – 10 % που είναι απολύτως εφικτό, η κάθε Περιφέρεια θα κερδίζει περίπου 2,5 μονάδες αύξηση στο ΑΕΠ. Εάν βελτιώσουμε το ισοζύγιό μας στην εισαγωγή γαλακτοκομικών και κρεάτων κατά 7 ποσοστιαίες μονάδες, τότε θα κερδίσουμε άλλη 1,5 μονάδα στο ΑΕΠ. Αυτομάτως λοιπόν, με δύο κινήσεις θα έχουμε θετική ανάπτυξη πάνω στην κινητικότητα της οικονομίας μας.

Τέλος, θα ήθελα να πω ότι είναι μια μεγάλη ευκαιρία, μια μεγάλη πρόκληση, την περίοδο αυτή, της μεγάλης ανεργίας, αλλά και της έλλειψης συγκροτημένης πολιτικής απ’ όλες τις πλευρές, να έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε τον νέο επιχειρηματία αγρότη, τον νέο επιχειρηματία κτηνοτρόφο. Ήδη αυτή τη στιγμή τρέχει για την Περιφέρεια Πελοποννήσου ένα πρόγραμμα πιλοτικό για την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας, ιδιαίτερα δε της αιγοπροβατοτροφίας. Γιατί εκεί θεωρώ ότι είναι το μείζον θέμα για εμάς, όπου σε συνεννόηση με το ΥΠΑΑΤ και σε συνεννόηση με ένα χρηματοπιστωτικό φορέα θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις για επιχειρηματικότητα στην κτηνοτροφία σε νέους επιστήμονες που θα ήθελαν να ασχοληθούν με την κτηνοτροφία. Φανταστείτε αυτή την περίοδο, όπου στις ηλικίες 25 – 32 χρόνων η ανεργία ξεπερνά το 50%, πόσο μεγάλη προσφορά θα είχαμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Για άλλη μια φορά θα ήθελα να σας συγχαρώ για αυτή την προσπάθεια και νομίζω ότι ο δρόμος για τη χώρα μας είναι ξεκάθαρος. Η ανάπτυξη του πρωτογενή τομέα έχει άμεση σχέση με την ίδια την προσπάθεια της διάσωσης της χώρας.

Π. Τατούλης: Πολιτικός εργολάβος στην λεηλασία του τόπου ο Τσίπρας

Περιφερειακό Συμβούλιο Πελοποννήσου Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2013

 

O ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να στεριώσει στην Πελοπόννησο. Με αυτό το πολιτικό μήνυμα, ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου, κ. Πέτρος Τατούλης εξαπέλυσε δριμύτατη επίθεση ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ και τον αρχηγό του, κ. Αλέξη Τσίπρα. Συγκεκριμένα, ο κ. Τατούλης αναφερόμενος στα δημόσια έργα και τα έργα υποδομών της Περιφέρειας Πελοποννήσου δήλωσε: «Εσείς, οι του ΣΥΡΙΖΑ, είστε απλώς μια χίμαιρα που στηρίζεται πάνω στα πιο ακραία πολιτικά φαινόμενα που συντάραξαν την χώρα. Ο Γκέμπελς πέθανε, αλλά ο γκεμπελισμός ζει και εκφράζεται από τους πολιτικούς ερμαφρόδιτους του συστήματος, τα βαρίδια του συστήματος, που απλά δεν θέλουν να γίνει τίποτε απολύτως, γιατί φοβούνται τη δημιουργία και την πρόοδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η πολιτική δύναμη που στηρίζεται στις πιο ακραίες δυνάμεις της οπισθοδρόμησης και της συντήρησης. Τα δύο άκρα ταυτίζονται σε αυτό: και ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ».

Συνεχίζοντας ο Περιφερειάρχης Πελοποννήσου κατέληξε: «Εσείς, ο ΣΥΡΙΖΑ είστε εδώ με ένα μόνο ενδιαφέρον: να σας «κάτσει» η εξουσία για να την λεηλατήσετε. Δεν είστε τίποτε καινούριο. Είστε απλά και μόνο το παλιό. Δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε δημιουργικό για την χώρα. Διότι είστε βαθιά χωμένοι κάτω από το τραπέζι. Και είστε απόλυτα μπερδεμένοι. Δεν σας ξέρουν ακόμη οι πολίτες. Αλλά στην Πελοπόννησο δεν μπορείτε να πετύχετε τίποτε. Κι αυτό σας τρομάζει. Σας ακούω συχνά πυκνά να μιλάτε για τα δημόσια έργα. Ευθέως σας το λέω: εσείς είστε πίσω από τα συμφέροντα των εργολάβων και των τραπεζιτών. Και σας ακούμε να λέτε για τις εκπτώσεις που δίνονται στα δημόσια έργα και που είναι δυσβάσταχτες για τους εργολάβους. Ε, για αυτούς κόπτεστε, εμάς μας ενδιαφέρουν μόνο οι πολίτες».

Τέλος, ο κ. Τατούλης απέδωσε για άλλη μια φορά στον ΣΥΡΙΖΑ και τον κ. Τσίπρα την προσωπική επίθεση εναντίον του, με την οποία στοχοποιήθηκαν τα παιδιά του, αναρωτήθηκε αν οι διάφοροι εκδότες που κατασκευάζουν τα ψέματα δεν έχουν τα δικά τους παιδιά και αν τέλος το «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» ήταν «ΠΡΩΤΟ ΨΕΜΑ» όταν πριν από μερικούς μήνες έγραφε για τις κατασκευαστικές δραστηριότητες του κ. Τσίπρα. «Σήμερα ως τι το επικαλείστε κ. εκπρόσωπε του ΣΥΡΙΖΑ  το πρώτο θέμα, ως μεγάλη αλήθεια ή ως μεγάλο ψέμα; Πλανάσθε πλάνην οικτρά αν νομίζετε ότι μπορείτε να στεριωθείτε στα γνωστά ξύλινα ποδάρια του συστήματος. Αυτό είναι παλιά συνταγή που απέτυχε, αλλά κυρίως κατέληξε να ζει σήμερα η χώρα τη σημερινή της τραγωδία. Και σε αυτήν την τραγωδία αναφέρεστε συχνά. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο κινηθήκατε στο παρελθόν, σας επιτρέπει απλώς να κάνετε τη διαπίστωση χωρίς καθόλου να τη νιώθετε στο πετσί σας, όπως οι Έλληνες πολίτες για τους οποίους δήθεν κόπτεστε».

Είναι ο Τσίπρας "αρχηγός" της νέας τρομοκρατίας;

Όσοι συντόνισαν τη σημερινή ανοίκεια, γεμάτη ψέματα επίθεση ενάντια σε εμένα και τα τέσσερα παιδιά μου θα με βρουν σκληρά απέναντι τους.

Είμαι απολύτως ξεκάθαρος. Στην Περιφέρεια Πελοποννήσου δεν γίνονται "αναθέσεις έργων". Αντίθετα, επιλέγονται πάντοτε μακρές διαδικασίες προκειμένου να τηρείται η αυστηρότερη νομιμότητα και η μέγιστη διαφάνεια. Οι "απόλυτα διαφανείς διαδικασίες" που ακολουθεί η περιφέρεια Πελοποννήσου  αναγνωρίζονται και στο κατάπτυστο δημοσίευμα, γεγονός το οποίο στοιχειοθετεί και τον δόλο εκείνων που βρίσκονται πίσω από το προσωπικό αυτό χτύπημα εναντίον μου.

Είναι γνωστά τα στημένα παιχνίδια σε αυτήν την χώρα. Το δημοσίευμα προαναγγέλθηκε, πολλές ώρες πριν την κυκλοφορία της εφημερίδας από βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Κατά τον ίδιο τρόπο, πριν από μερικούς μήνες, είχαν προαναγγελθεί τα βίαια επεισόδια που έζησε το Περιφερειακό Συμβούλιο Πελοποννήσου κατά τη συζήτηση για δημιουργία μονάδας βίο αερίου στην Τρίπολη, τα οποία είχαν και θύματα. Και στις δυο περιπτώσεις η προαναγγελία συνοδεύτηκε με την ίδια  αυτό-ικανοποίηση του συμμορίτη πριν το πλιάτσικο. Έγινε δε, από τα ίδια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κ. Τσιπρας δομεί σε θεμέλια λάσπης το πολιτικό του μέλλον. Με την ιδιότητα του ιδεολογικού καθοδηγητή, οδηγεί τους οπαδούς του στις επικίνδυνες ατραπούς μιας δήθεν δίκαιης οργής που μπορεί να μετουσιωθεί σε δίκαιη βία και βάζει μπαρούτι στα θεμέλια του κράτους δικαίου.

Η "τρομοκρατία" του κ. Τσίπρα είναι πιο επικίνδυνη από ποτέ. Στην Πελοπόννησο έχουμε συγκροτήσει ένα δυναμικό και πλειοψηφικό μέτωπο απέναντι στο συμμοριτοπόλεμο που έχει εκκινήσει.

H οποία εκδοτική του συμμαχία με γνωστούς βαλιτσοφόρους και κομιστές, τον καθιστά κομμάτι ενός σάπιου συστήματος που δήθεν θέλει να αφανίσει. 

Είναι χρήσιμο να μη ξεχνάμε το κοντινό παρελθόν μας...

Είναι χρήσιμο να μη ξεχνάμε το κοντινό παρελθόν μας...

* Ομιλία στην Κεντρική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας την 26.9.2008Κύριε Πρόεδρε,
Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι, Φίλες και Φίλοι,

Θα μπορούσα εύκολα να αναγνώσω και σήμερα την ομιλία που προ εξαμήνου εκφώνησα από αυτό εδώ το βήμα. Θα το έκανα, αν πίστευα ότι δεν υπάρχει δυνατότητα διεξόδου από το τέλμα. Αν πίστευα ότι αυτή εδώ η κρίση θα αποτελέσει το χρυσόβουλο της εκχώρησης στις καλένδες της ιστορίας της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης. Αν πίστευα ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Θα το έκανα, τέλος, αν η αγωνία μου για την παράταξη μας δεν ήταν τόσο μεγάλη.

Ερχόμαστε να συζητήσουμε σήμερα εν μέσω μιας κρίσης, της οποίας την κορύφωση είμαι βέβαιος ότι δεν έχουμε ακόμη δει. Κρίσης πολιτικής, κρίσης ηθικής, κρίσης οικονομικής, κρίσης εμπιστοσύνης του λαού προς την παράταξή μας, αλλά και απέναντι στο σύνολο του πολιτικού κόσμου.
Η κρίση αυτή ωστόσο, δεν ήρθε από το πουθενά. Τα σημάδια υπήρχαν. Ήταν εξαιρετικά ορατά. Σε εσάς απευθύνθηκα. Μόνο με εσάς θα μπορούσα να μοιραστώ την αγωνία μου τόσο για το μέλλον της παράταξης όσο και για το μέλλον του τόπου. Μίλησα τότε για την καθημερινότητα του Έλληνα που γίνεται ημέρα με την ημέρα πιο δύσκολη. Έκανα λόγο για την απουσία ιδεολογίας μεταρρυθμίσεων, που θα ανατρέπει κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Σημείωσα με ένταση ότι ποτέ δε σταθήκαμε με θάρρος μπροστά στον πολίτη προκειμένου να του εξηγήσουμε τι έχει να χάσει και τι να κερδίσει από κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία: κόστος και όφελος έμειναν πάντα αμπαρωμένα στα υπουργικά γραφεία. Τέλος, υπενθύμισα σε κάθε δυνατό τόνο ότι με τη σημαία της διαφάνειας εκλεγήκαμε και αυτήν θα οφείλαμε να υπηρετήσουμε με κάθε τρόπο. Δε δίστασα να μιλήσω για τους λίγους και γνωστούς, αυτούς που με όχημα το κόμμα έκαναν φέουδο της παρέας το κράτος, εκείνους τους καιροσκόπους και τυχοδιώκτες που παρεισέφρησαν στο κόμμα, χωρίς ποτέ να ανήκουν σε αυτό, με μόνο ενδιαφέρον τη διαιώνιση του δικού τους θώκου. Σας είπα ότι ο μόνος εχθρός είναι ο δικός μας κακός εαυτός. Απάντησα σε όσους εθελοτυφλούσαν οκνηρά ότι δε θα συνεχίζαμε επί μακρόν να παίζουμε μόνοι στην πολιτική αρένα. Προέβλεψα επιδείνωση της κατάστασης και περίοδο αστάθειας. Ζήτησα διορθωτικές κινήσεις, προκειμένου να μην φθάσουμε στο σημερινό σημείο, με τον αντίπαλο προ των πυλών.

Εσείς θα κρίνετε σήμερα αν επαληθεύθηκα.

Αντί ωστόσο, να διορθώσουν κάποιοι τη μουσική, προτίμησαν να πυροβολήσουν τον πιανίστα. Αυτή είναι άλλωστε η επικοινωνιακή τακτική , που πασιφανώς σήμερα έχει πλέον ναυαγήσει. Αυτή είναι η επικοινωνιακή τακτική, που αφού βέβαια απέδωσε πολλά ατομικά ιδιοτελή οφέλη στους εμπνευστές της, τελικώς οδήγησε στην κρίση που βιώνουμε σήμερα. Αυτή είναι η επικοινωνιακή τακτική, που αφαίρεσε από την πολιτική την ουσία της, που είναι οι λύσεις των προβλημάτων του τόπου, και τη συρρίκνωσε σε ασκήσεις επικοινωνίας. Μόνο που στο τέλος της ημέρας τα πραγματικά προβλήματα εκδικούνται. Η εικόνα δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα.
Τότε μίλησα με αλήθειες. Και μίλησα αυστηρά πολιτικά. Μου απάντησαν παραπολιτικά. Με χλεύη και φραστικές απρέπειες. Με χαρακτήρισαν αντάρτη. Λες και θα όφειλα να καταθέτω ακόμη πιστοποιητικά κομματικής συνείδησης, 30 χρόνια μετά. Τριάντα χρόνια αφότου υπηρετώ τούτην εδώ την παράταξη με απόλυτη αυστηρότητα και μεγάλη συνέπεια Είκοσι χρόνια αφότου δίνω επιτυχώς τη μάχη του σταυρού στην Αρκαδία, αφήνοντας χιλιόμετρα πίσω το μισό υπουργικό συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ και βέβαια χωρίς ποτέ να αναζητήσω δεκανίκι στους δικούς μας κομματικούς μηχανισμούς. Ανακύκλωσαν την γνωστή ιστορία ότι θα ρίξω την κυβέρνηση, επιλέγοντας να μην με ακούν όταν προς κάθε κατεύθυνση δήλωνα ότι δεν θα ήμουν ΠΟΤΕ εγώ εκείνος που θα ακολουθούσα παρεμφερείς τακτικές. Απείλησαν με διαγραφές και κυρώσεις, διότι προτίμησαν την κινδυνολογία και όχι την ουσία. Εφηύραν θεωρίες συνωμοσίας, παράκεντρων και σχεδίων αποσταθεροποίησης. Δεν δίστασαν να πουν ότι τα είπα αυτά διότι έχασα τον υπουργικό θώκο. Λες κι αν ήθελα να τον είχα κρατήσει, δεν γνώριζα ότι θα έπρεπε να έχω πορευτεί σε εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση από εκείνην που πολιτεύτηκα.

Μίλησαν τέλος, κύριε πρόεδρε, για πικρίες και άλλες συναφείς συναισθηματικές καταστάσεις (παρένθεση εδώ). Όλοι έχουμε πικραθεί. Πράγματι, πικράθηκα όταν κανείς δε μίλησε για τις ατελείωτες ώρες δουλειάς στο υπουργείο πολιτισμού. Και εσείς είστε σε θέση να το γνωρίζετε καλά αυτό. Πράγματι, πικράθηκα όταν δεν αντιδράσατε στις δηλώσεις του διαδόχου σας υπουργού όταν διατράνωνε ότι παρέλαβε «τίποτε». Λησμονώντας προφανώς ότι από εσάς παρέλαβε. Κύριε Πρόεδρε, όλοι πικραίνονται. Μηδενός εξαιρουμένου. Κι εσείς πικραμένος και χολωμένος ήσαστε όταν λίγο μετά τον ανασχηματισμό του 93, ο τότε πρωθυπουργός δεν σας συμπεριέλαβε στο υπουργικό σχήμα. Πλην όμως στην πολιτική τέτοιου είδους πικρίες κρατούν λίγο. Στην πολιτική, οι έμπειροι δεν λειτουργούν με συναισθηματισμούς. Τα συναισθήματα μας δεν αφορούν κανέναν.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Τότε, λοιπόν πριν από 6 μήνες μίλησα αυστηρά πολιτικά. Δεν εισακούσθηκα. Το γεγονός όμως ότι επέλεξα να πω μπροστά σας, όλα εκείνα για τα οποία η κοινωνία, αλλά και η παράταξη μας τότε σιγοψυθίριζε και σήμερα βέβαια βροντοφωνάζει, δεν δίνει τη δυνατότητα σε κανέναν να ισχυρισθεί ότι δεν γνώριζε, ότι δεν είχε ακούσει. Κανείς μας δεν έχει άλλοθι ότι δεν άκουσε, δεν είδε, δεν γνωρίζει. Κανείς δεν μπορεί να παριστάνει τη φυλακισμένη στον πύργο βασιλοπούλα.
Οι συνιστώσες της κρίσης είναι δεδομένες. Οι προτάσεις μου – όπως τις έχω κατ’ επανάληψη καταγράψει- είναι συγκεκριμένες.

Οι μεταρρυθμίσεις αργούν. Η πραγματική πολιτική έχει μείνει πίσω, όπως πολύ σωστά είπατε προημερών κ. Πρόεδρε. Ποιοι είναι ωστόσο εκείνοι που παρεμποδίζουν κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια ; Eίστε μήπως εσείς, και όλοι εμείς τα στελέχη της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης; Είμαστε εμείς που επί πολλά χρόνια αγωνιστήκαμε για να σπάσουν τα «φέουδα»; Είμαστε εμείς που για δεκαετίες βρεθήκαμε απέναντι σε γραφειοκρατικά κυκλώματα, σε προσωπικά συμφέροντα, στην πατρωνεία, στις πελατειακές σχέσεις; Ή μήπως είναι ένας ανύπαρκτος φαντασιακός εχθρός, από αυτούς που μας αρέσει να εφευρίσκουμε όταν οι καταστάσεις βαίνουν εις βάρος μας; Ασφαλώς και όχι, φίλες και φίλοι. Άλλο είναι το βαθύτερο πρόβλημα, που θα συνεχίζει να καθιστά ανέφικτη την επιστροφή στην πραγματική πολιτική. Το πρόβλημα έχει να κάνει με την παντελή απουσία ιδεολογίας μεταρρυθμίσεων. Τι εννοώ; Δεν έχουμε μιλήσει με ειλικρίνεια στον Έλληνα. Δεν έχουμε εξηγήσει επαρκώς τους λόγους για τους οποίους όλα αυτά τα μέτρα πρέπει να προωθηθούν. Και ακόμη παραπέρα και σημαντικότερα. Δεν έχουμε εξηγήσει στον ελληνικό λαό το ευρύτερο σχέδιο της παράταξης μας για τον τόπο. Και τούτο, διότι πάει καιρός που δεν συζητήσαμε τις βασικές αρχές, τις θεμελιώδεις συνισταμένες αυτοπροσδιορισμού μας. Προς επίρρωση του ισχυρισμού μου, δείτε την αντίδραση του κ. Πουπάκη και της ΔΑΚΕ στην πρόσφατη υπόθεση της Ολυμπιακής και τις διατυπώσεις του που ουδεμία σχέση έχουν με τη φιλοσοφία της παράταξης μας.

Πρέπει ΤΩΡΑ να συζητήσουμε τι κόμμα είμαστε. Για να καταφέρουμε να πορευτούμε στο μέλλον. Και για να προλάβω τις γνωστές απαντήσεις περί δεδομένης κυβερνητικής πρακτικής, ας μη συγχέουμε την κυβερνητική πρακτική με τις θέσεις ενός κόμματος. Δεν μιλώ για μέτρα. Μιλώ για εκείνα τα μέτρα-θέσεις που για να έχουν συνοχή χρειάζονται ένα ιδεολογικό καμβά που θα τα σηματοδοτεί και θα προσανατολίζει το έργο. Αυτός ο καμβάς λείπει διαχρονικά από τον χώρο της κεντροδεξιάς. Εξ ου και η αγωνία ορισμένων στην πρώτη διακυβέρνηση μην τυχόν και επαναληφθεί η ιστορία της δεξιάς παρένθεσης. Αγωνία που άφησε πίσω το έργο, μας έκανε διστακτικούς και δειλούς. Αναπληρώνεται βραχυχρόνια με επικοινωνιακού τύπου ευρήματα, όπως ήταν ο «ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός» ή ο «μεσαίος χώρος», ή το «κοινωνικό κέντρο» αλλά αυτά δεν απαντούν στα βασικά ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία. Δεν απαντούν καν στα δευτερεύοντα. Πρόκειται για όρους που δεν μπορούν να σταθούν στην διαδικασία της πολιτικής. Πρέπει να γίνουν πολιτική και για να γίνουν πολιτική πρέπει να υπάρξει ιδεολογική ζύμωση. Αν αυτά τα καίρια ερωτήματα δεν απαντηθούν οποιαδήποτε έκκληση για επιστροφή στην πραγματική πολιτική, θα παραμείνει δυστυχώς …ακόμη ένας ευσεβής πόθος...
Και βέβαια σε σύγχρονες- προοδευτικές πολιτικές δεν θα προχωρήσουμε ποτέ αν δεν ασχοληθούμε κατ’ αρχήν με εμάς τους ίδιους. Πώς θα εκσυγχρονίσουμε τη χώρα, πώς θα επανιδρύσουμε το κράτος, αν εμείς μείνουμε σε παρωχημένες δομές, σε αρτηριοσκληρώσεις και ολοκληρωτικές – σταλινικού τύπου- λογικές. Πρέπει να δώσουμε απαντήσεις: θέλουμε ένα ελεύθερο κόμμα, δημοκρατικό, σύγχρονο, στα πρότυπα των μεγάλων ευρωπαικών κομμάτων; Με απλά λόγια. Είναι αυτό που αναφέρω ως την δική μας επανίδρυση, προαπαιτούμενο για όποια άλλη επανίδρυση. Προτάσεις που κατέθεσα και προ ετών, όταν διεκδίκησα τη θέση του Γραμματέα της Κ.Ε. Και σήμερα βέβαια είναι πιο επίκαιρες από ποτέ.

Κύριε Πρόεδρε,

Για τις βαθύτερες ουσίες της κρίσης που σήμερα βιώνουμε. Τον ιδεολογικό καμβά που θα νοηματοδοτεί και θα σηματοδοτεί το έργο μας. Τον εκσυγχρονισμό και την διαδικασία επανίδρυσης της παράταξης μας. Την επιστροφή στις πάγιες αρχές μας, όπως αυτές ορίστηκαν από εμάς το 2004. Το ρόλο και τη διάσταση που η ηθική θα διαδραματίσει εφεξής στην πολιτική διαδικασία. Τους τρόπους ουσιαστικής αντιμετώπισης (και όχι σε επίπεδο ηθικιστικής ρητορείας) της διαφθοράς ως κοινωνικό φαινόμενο , αλλά και ως πολιτική – σε όλο το φάσμα των κομμάτων- πραγματικότητα. Τη χάραξη μιας νέας στρατηγικής που δεν θα εξαντλείται σε αφορισμούς αλλά στην ανάδειξη του νέου οράματος με καινοτόμα σχέδια για την ανασύνταξη της Ελληνικής κοινωνίας και την αναδιάρθρωση της Ελληνικής οικονομίας.

Όλα αυτά πρέπει ΤΩΡΑ να συζητηθούν κύριε πρόεδρε. Άλλος χρόνος δεν υπάρχει. Ούτε για την παράταξη. Ούτε για τον καθένα από εμάς ξεχωριστά, μηδενός εξαιρουμένου. Ούτε και για τον τόπο ασφαλώς. Πρέπει να συζητηθούν σε έναν διάλογο ανοικτό. Χωρίς στεγανά. Χωρίς προαπαιτούμενα. Χωρίς προηγούμενες συμφωνίες. Ελεύθερα. Δημοκρατικά. Βαθιά πολιτικά.
Χρειαζόμαστε λοιπόν μια Νέα Συνθήκη με την κοινωνία.

Κύριε Πρόεδρε, πρέπει όλοι να συναισθανθούμε την μεγάλη μας ευθύνη. Να βάλουμε το χέρι επί τον τύπο των ήλων. Να καταδείξουμε εμπράκτως ότι ένα και μόνο πολιτικό κεφάλαιο δεν είναι για ξόδεμα: αυτό της παράταξης. Ζητάω από εσάς προσωπικά να αναλάβετε την πρωτοβουλία και να οδηγήσετε ΑΜΕΣΑ την παράταξη σε έκτακτο συνέδριο. Προκειμένου να βγούμε από την κρίση. Προκειμένου να διαδραματίσουμε ρόλο καταλύτη εξελίξεων στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Προκειμένου να κάνουμε ΕΜΕΙΣ την πολιτική ανατροπή . Μια πολιτική ανατροπή όμως ουσίας που θα σηματοδοτεί όχι το ξαναμοίρασμα της τράπουλας , αλλά το αναγεννημένο, το καινούριο που ο τόπος έχει τόση ανάγκη.Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι,

Η παράταξη μας δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Η παράταξη μας δεν είναι οι κάποιοι λίγοι. Είμαστε εμείς, οι πολλοί. Εμείς που δεν δεχόμαστε να γίνουμε συνένοχοι σε ιδιοτελείς ενέργειες και συμπεριφορές, εν ονόματι μιας κακώς νοούμενης κομματικής αλληλεγγύης. Εμείς που θα απομονώσουμε τους λίγους επίορκους και θα σταματήσουμε τα εκφυλιστικά φαινόμενα. Εμείς που – ως κομμάτι της ίδιας της κοινωνίας – θα βρούμε την τόλμη και το θάρρος να την πείσουμε για τις δύσκολες μεταρρυθμιστικές πολιτικές που έχει ανάγκη ο τόπος. Εμείς που μπορούμε να την πείσουμε , διότι δεν ξεχάσαμε τις δεσμεύσεις που αναλάβαμε απέναντι στον ελληνικό λαό το 2004.

Η αδράνεια δεν είναι επιλογή. Τα επικοινωνιακά κολπάκια δεν είναι επιλογή. Τα σκουπίδια κάτω από το χαλί δεν είναι επιλογή. Οι μεγάλες ρητορείες δεν είναι επιλογή. Η μόνη μας επιλογή είναι ν’ ανοίξουμε τα παράθυρα να φωτιστεί το σπίτι, να διώξουμε τις αράχνες και τα ποντίκια που ροκανίζουν το δημόσιο πλούτο και να ρίξουμε το βάρος μας στα προβλήματα του Έλληνα και του τόπου.

Μπορούμε να το πετύχουμε. Όλοι εμείς, το υγιές τμήμα της παράταξης. Όλοι εμείς, το υγιές τμήμα της κοινωνίας. Όλοι εμείς, που μας εμπνέουν τα ίδια πιστεύω, που μας ενώνουν οι κοινοί στόχοι. Όλοι εμείς με όσα στελέχη του κόμματος μας που διαθέτουμε πολιτικό κεφάλαιο αξόδευτο, για να επενδύσει στις πλάτες μας ο τόπος.

Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα πολιτικό κόμμα με μεγάλη ιστορία. Είναι ο εκφραστής της σύγχρονης, φιλελεύθερης, δημοκρατικής Ελλάδας. Κριτήριο για τα λόγια και τις πράξεις μας πρέπει να είναι οι δημοκρατικές αρχές, η νομιμότητα και το ήθος. Προτεραιότητές μας πρέπει να είναι η πολιτική κάθαρση, η οικονομία, η παιδεία. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε κάποιους λίγους να μας συμπαρασύρουν στον προσωπικό τους κατήφορο. Θα τους αφήσουμε πίσω και εμείς θα τραβήξουμε μπροστά. Η παράταξη αυτή ανήκει σε όλους.. Όλοι είμαστε εγγυητές της ενότητας. Ο καθένας μας ξεχωριστά. Και όλοι μας ισοδύναμα. 

Κύριε Πρόεδρε,

Οδηγήστε την παράταξη σε συνέδριο στο αμέσως προσεχές διάστημα. Αποσαφηνίστε ότι οι συνεχιζόμενες εκλογολογίες ουδεμία βάση έχουν, παρά περισσότερο φθείρουν την παράταξη και βυθίζουν τη χώρα σε τέλμα. Επιστρέψτε στην ουσία των όσων δεσμεύσεων αναλάβατε απέναντι στον ελληνικό λαό το 2004.

Η στιγμή είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Για την παράταξη. Για τον τόπο. Για εσάς ατομικά. Διότι αν ο κ. Σημίτης (ο οποίος μάλιστα ουδέποτε ταυτίστηκε με το ΠΑΣΟΚ, μάλλον ως βαρίδι το έσερνε πίσω του,) κρίθηκε τελικώς από την ευρύτερη πασοκική πολιτεία και όχι από την προσωπική τη δική του διαδρομή, και έχασε πώς θα κριθεί λοιπόν ένας πρωθυπουργός σαν κι εσάς του οποίου το προφίλ και το όνομα είναι απόλυτα συνυφασμένα με την μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη και την πορεία της την τελευταία δεκαετία…

Κυρίες και κύριοι,,

Η στιγμή είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Ο καθένας το πολιτικό του κεφάλαιο μπορεί να το ξοδεύει όπως θέλει. Και θα κριθεί ασφαλώς. Κανείς όμως δεν έχει το δικαίωμα να σπαταλήσει έστω και λίγο από το πολιτικό κεφάλαιο της παράταξης. Και εμείς οφείλουμε αυτό να το διασφαλίσουμε. Με όποιο κόστος. Με όποια απώλεια.

ΟΜΙΛΙΑ

κ. ΕΥ. ΜΕΪΜΑΡΑΚΗ

ΣΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ

ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤHΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι.

Εδώ μέσα συζητούμε όλοι ως μέλη μιας ευρύτερης οικογένειας.

Δεν είμαστε ούτε Υπουργοί, ούτε προνομιακά στελέχη, αλλά είμαστε άνθρωποι που έχουμε ταχθεί να υπηρετήσουμε συγκεκριμένες αρχές και συγκεκριμένο πρόγραμμα, ο καθένας ανάλογα τη θέση στην οποία έχει βρεθεί. Βεβαίως στις οικογένειες πάντα υπάρχουν και ζητήματα που απαιτούν διευκρινίσεις, διευθετήσεις. Και αυτά πρέπει να τα επιλύουμε.

Πρέπει να σας πω δε ότι εμείς, ακριβώς επειδή συναποτελούμε μια καλή, ζεστή, μεγάλη οικογένεια, έχουμε και πολλές ευαισθησίες και εντονότατο συναίσθημα μεταξύ μας και γι΄ αυτό περισσότερο δρούμε και συναισθηματικά. Νομίζω ότι σήμερα υπήρξε πράγματι μία έκρηξη συναισθημάτων, ξεκινώντας και από τον ίδιο τον Πρόεδρο στον οποίον όλοι δείξαμε την αγάπη μας, το σεβασμό μας αλλά και την επιθυμία μας να μας οδηγήσει και πάλι μπροστά. Όπως, επίσης με σεβασμό και αγάπη, αντιμετωπίσαμε και όλους εκείνους, οι οποίοι πήραν το λόγο.

Πρέπει να σας πω, κυρίες και κύριοι, ότι έχει μεγάλη σημασία πως συμπεριφέρεσαι και πως αυτό πολλές φορές, αναλύεται ανάλογα με τις συγκυρίες.

Όλοι γνωρίζουμε ότι πριν από αρκετούς μήνες το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης περνούσε μία κρίση εσωστρέφειας και έπρεπε κάποιοι να δείξουν ότι αυτή υπάρχει και στο άλλο μεγάλο κόμμα.

Γιατί είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι θέλουν να δείχνουν πως ότι συμβαίνει στο ένα κόμμα εξουσίας συμβαίνει και στο άλλο. Με τον τρόπο αυτό θεωρούν ότι χτυπούν τον δικομματισμό, προωθώντας άλλες λύσεις που εμείς, όμως, έχουμε απορρίψει.

Κι ακριβώς επειδή το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης περιήλθε σε μεγάλη εσωστρέφεια και επειδή υπάρχουν συγκυρίες, που μία από αυτές ίσως είναι και των 152, προσπαθούν να παρερμηνεύουν και να αλλάζουν τις συμπεριφορές μας κατά το δοκούν. Γιατί είναι σίγουρο ότι αυτοί που μας ερμηνεύουν, διαφορετικά θα μας ερμήνευαν αν είχαμε 165 ή 180 Βουλευτές και διαφορετικά όταν είμαστε 152.

Οφείλουμε λοιπόν, για να μην δημιουργούμε αστάθεια, αλλά και για να μην δίνουμε τη δυνατότητα στους άλλους να μας παρερμηνεύουν, να συμπεριφερόμαστε με πραγματική αγάπη και καλοπροαίρετη αυτοκριτική, ώστε να διορθώσουμε κάποια πράγματα. Διότι αλίμονο αν δεν τα συζητήσουμε, αν δεν βρούμε τις όποιες παραλείψεις και λάθη για να τα διορθώσουμε.

Και πρώτος από όλους, ο Πρόεδρος, με περίσσιο το αίσθημα αυτοκριτικής, μας είπε ακριβώς ότι έχει πλήρη επίγνωση όλων των παραλείψεων και των λαθών, τα οποία έγιναν καθώς και ότι «εδώ είμαστε να τα διορθώσουμε». Αυτό, κυρίες και κύριοι, είναι και το ζητούμενο.

Θέλω να τονίσω ότι έχει διαφορετική σημασία και ερμηνεύεται διαφορετικά, το ίδιο πράγμα, γιατί το ίδιο λέμε όλοι. Γιατί όταν αυτό το λες με το πρέπον ύφος, με μία αγάπη προς την παράταξη, με μία καλοπροαίρετη διάθεση και το θέτεις για να διορθωθεί, είναι πολύ διαφορετικό από το να το λες με καταγγελτικό ύφος και πολλές φορές να δείχνεις και μίσος για αυτή την παράταξη, η οποία σε ανέδειξε.

Κανείς από εμάς δεν δέχεται ότι μπορεί κάποιος να παραδίδει μαθήματα ηθικής. Όλοι έχουμε ήθος, όλοι είμαστε έντιμοι και όλοι κρατάμε ψηλά τη σημαία της διαφάνειας και του ήθους.

Προς τι, λοιπόν, οι συνεχείς παρεμβάσεις οι οποίες δίδουν τροφή παρερμηνειών; Κάποιους τους αναφέρουν αορίστως και τους προδίδουν χαρακτηρισμούς, ενώ όλα τα βασικά στελέχη και ο Πρόεδρος και ο Γραμματέας και ο Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και Υπουργοί λέμε ότι δεν υπάρχουν «αντάρτες» αλλά υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, διαφορετικές εκτιμήσεις που κατατίθενται, τις ακούμε, τις λαμβάνουμε υπόψη μας και προχωρούμε.

Γιατί λοιπόν κάποιοι που τους χαρακτηρίζουν, παρερμηνεύοντάς τους, κατά την γνώμη μου, τα μέσα ως αντάρτες δεν εξηγούν και αυτοί καλοπροαίρετα και φιλικά ότι δεν αποδέχονται τον όρο;

Μιλάμε, λοιπόν, συναισθηματικά. Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε πολιτικά. Το όργανο είναι πολιτικό και πρέπει να παρθούν πολιτικές αποφάσεις για να πάει μπροστά η Νέα Δημοκρατία τη χώρα, αλλιώς δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Και πρέπει σήμερα να ληφθούν αποφάσεις.

Άλλο, κυρίες και κύριοι, η καθημερινή τριβή που μπορεί να έχουμε σε επίπεδο υπουργικού συμβουλίου ή συνεργατών και άλλο η μόνιμη, διαρκής, συνεχής και χωρίς πρόκληση κατάθεση απόψεων με καταγγελτικό τρόπο. Δεν είναι δυνατόν αυτό να συνεχιστεί.

Σας είπα ότι και μέσα στις οικογένειες, μπορεί να δημιουργηθούν τριβές και εντάσεις. Τα συζητάς, τα βρίσκεις, τελειώνει εδώ. Μέχρι πού θα πάει; Δεν καταλαβαίνουμε.

Εδώ πρέπει να ληφθούν αποφάσεις, αγαπητέ Γραμματέα. Και λέω αγαπητέ Γραμματέα, διότι θέλω να υπενθυμίσω, γιατί φαίνεται ότι ξεχνούμε ότι είμαστε ένα οργανωμένο σύνολο στο οποίο καταθέτουμε απόψεις, τις ακούμε και πειθαρχούμε στον νόμο της δημοκρατίας που είναι η πλειοψηφία.

Λοιπόν, κατετέθη άποψη σήμερα. Σεβαστή. Κατετέθη άποψη να πάμε σε έκτακτο συνέδριο. Μάλιστα. Να μπει σε ψηφοφορία, Γραμματέα.

Και να πειθαρχήσουμε όλοι από αύριο το πρωί. Δεν μπορεί να συνεχίζεται αυτή η συζήτηση. Δε γίνεται δηλαδή να ερχόμαστε εδώ, να εγκρίνουμε την απόφαση, να δεχόμαστε την εισήγηση του Προέδρου και μετά να πράττουμε άλλα. Ανεξαρτήτως αν έχουμε και άλλη άποψη

            Για να θυμίσουμε ορισμένα πράγματα, κυρίες και κύριοι. Η Νέα Δημοκρατία έρχεται απ’ το ’74, έχει μακρά ιστορία και πάει πολύ μακριά σε αυτόν τον τόπο. Και δεν χρειάζεται επανίδρυση η Νέα Δημοκρατία. Έχουμε την ιστορία μας. Έχουμε τα όποια προβλήματα μπορεί να έχουν προκύψει, αλλά είμαστε υπερήφανοι για την ιστορία μας. Είμαστε υπερήφανοι για την ιστορία που έγραψε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Γεώργιος Ράλλης, ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ο Κώστας Μητσοτάκης, ο Μιλτιάδης Έβερτ και τώρα ο Κώστας Καραμανλής.

Και αυτή την υπερηφάνεια την έχουμε κατακτήσει. Την έχουμε κατακτήσει με τις πράξεις όλων μας και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να μπορεί να μιλά για επανίδρυση του κόμματος. Και εν πάση περιπτώσει εμείς είμαστε ένα κόμμα ανοιχτό. Να έρθει όποιος θέλει, όχι όμως όποιος έρχεται να μας επιβάλλει και κανόνες. Δε γίνεται αυτό.

Εξηγούμεθα λοιπόν. Και λέμε. Είμαστε ένα οργανωμένο σύνολο, έχουμε ένα Καταστατικό, έχουμε βασικές αρχές. Αυτές οι αρχές μας ενώνουν. Μας ενώνει λοιπόν η βασική πολιτική αρχή για το θέμα της Ολυμπιακής. Είναι όμως προς συζήτηση ο τρόπος με τον οποίο θα προχωρήσουμε την αποκρατικοποίηση. Εκεί μπορεί να έχουμε και διαφορετική άποψη και εκτίμηση. Και βεβαίως η ΔΑΚΕ έχει τη δική της άποψη και την καταθέτει.

Αλλά σε τι συμφωνούμε όλοι; Στη βασική γενική αρχή. Που είναι ότι πρέπει πράγματι να αποκρατικοποιηθεί. Από εκεί και πέρα θα συζητήσουμε για τις θέσεις. Θα κουβεντιάσουμε για την υλοποίηση του προγράμματος. Και τότε εκεί μπορούν να κατατεθούν προτάσεις. Κι αφού κατατεθούν προτάσεις και συζητηθούν, να πάρουμε τη συγκεκριμένη απόφαση. Κι αφού πάρουμε την απόφαση, να πειθαρχήσουμε όλοι.

Δε μπορεί εκ των υστέρων κυρίες και κύριοι, μετά από τόσα Συνέδρια, μετά από την παρουσίαση του προγράμματος με τον Γιώργο Σουφλιά, μετά από τόση συζήτηση που κάναμε επί της παρουσιάσεως του προγράμματος και μετά την προσπάθεια υλοποίησης του προγράμματος, να έρχονται κάποιοι, που θέλουν να λέγονται και υπεύθυνοι, και να μας λένε ότι πρέπει να αλλάξουμε το πρόγραμμα. Και να πάμε σε έκτακτο Συνέδριο επανίδρυσης.

Δηλαδή τόσο καιρό τι κάναμε; Δεν υλοποιούμαι το πρόγραμμα; Να μας πει κάποιος ότι Πρόεδρε πρέπει να προσαρμόσουμε το πρόγραμμα στις νέες ανάγκες, μάλιστα. Δε χρειάζεται όμως Συνέδριο. Είναι ή δεν είναι βάσει του Καταστατικού μεταξύ των Συνεδρίων η Κεντρική Επιτροπή το κορυφαίο Όργανο;

Για να τα θυμηθούμε δηλαδή. Γιατί εδώ θα πάμε «χύμα», χωρίς κανόνες. Δε γίνεται αυτό. Πρέπει να πάμε συντεταγμένα.

Λοιπόν, για να γίνει κατανοητό κυρίες και κύριοι, το Καταστατικό αυτό ορίζει. Και όλοι πρέπει να ξέρουμε ότι όταν μπαίνουμε σ’ ένα συλλογικό Όργανο, χάνουμε ένα κομμάτι της ανεξαρτησίας μας. Δε γίνεται διαφορετικά. Και εσείς μπορείτε να διαφωνείτε σε κάτι και εγώ μπορεί να διαφωνώ σε κάτι άλλο. Το καταθέτω, αλλά παίρνουμε την απόφαση και στοιχιζόμαστε. Δεν γίνεται αυτό που άκουσα σήμερα, ότι «ξέρεις δεν θα πούμε τίποτα και από Δευτέρα πάλι στα κανάλια».

Δεν οδηγεί πουθενά αυτό. Δεν είναι ορθό για μια υπεύθυνη διακυβέρνηση. Με όλη την αγάπη και στο συναίσθημα που έχουμε ο ένας για τον άλλον. Με όλη την αγάπη που έχουμε για τον καθένα και με τον σεβασμό της δικής του πορείας.

            Λοιπόν, εγώ πιστεύω ότι ο Γραμματέας πρέπει να θέσει, στο τέλος της συζήτησης, σε ψηφοφορία το θέμα, όπως και όλα τα θέματα που θα κατατεθούν εδώ. Πρέπει να ληφθεί απόφαση κυρίες και κύριοι. Για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε, να δουλέψουμε.

Και όσοι μείνουμε, θα προχωρήσουμε. Δεν γίνεται διαφορετικά. Δεν πάει άλλο. Δεν μπορεί να πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Εμείς λοιπόν ζητούμε να εφαρμοστεί το καταστατικό, να μπούνε σε ψηφοφορία οι προτάσεις και ζητούμε από όποιον δεν του αρέσει, να προσπαθήσει να προσαρμοστεί, άλλως οφείλει αντρίκεια να παραιτηθεί.

Είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι θέλουν να προσφέρουν, είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι θέλουν με κριτική διάθεση, να μας βοηθήσουν. Δεν μπορούμε να παίζουμε. Οι συγκυρίες, δυστυχώς για μας -και λέω δυστυχώς γιατί δεν αλλάξαμε και τον εκλογικό νόμο, όπως τότε επέμενα-δεν είναι ευνοϊκές. 

            Γιατί θα ήταν διαφορετικές οι ερμηνείες σήμερα αν υπήρχε άλλη κατάσταση. Γιατί σας είπα, οι ερμηνείες γίνονται και ανάλογα με τις συγκυρίες. Νομίζει κανείς, αλήθεια, ότι θα έπαιρναν τέτοια διάσταση τα ζητήματα αν ήμασταν 165;

Και γιατί παίρνουν τέτοια διάσταση; Για να δημιουργείται αστάθεια, να δημιουργείται αστάθεια στην κοινωνία. Και γιατί να δημιουργείται αστάθεια; Διότι όλοι εκείνοι που «ξεβολεύονται» από τα μέτρα μας, μπορούν με τον τρόπο αυτό να μας λένε, «πέφτετε σε λίγο», «ξέρεις ερχόμαστε σε λίγο». «Ξέρεις, θα σας τα αλλάξουμε».

            Τι θα αλλάξετε; Την ασφαλιστική μεταρρύθμιση; Αυτή που δεν μπόρεσε ούτε η δικτατορία να προχωρήσει; Τον νόμο για την παιδεία; Την Ολυμπιακή; Τον δρόμο που έχουμε χαράξει με σύμμαχο όλη την κοινωνία; Τις τομές που έπρεπε να έχουν γίνει από την δεκαετία του 1980 και δεν γίνανε;

            Θα μας πάνε πίσω; Φαντάζεται κανείς μία Κυβέρνηση συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ; Τι θα είναι για την Ελλάδα και για τις δικές μας αρχές και απόψεις; Μπορούμε εμείς να αφήσουμε να υπάρξει τέτοιο δίλημμα στον κόσμο;

            Λοιπόν, κυρίες και κύριοι για να ολοκληρώσω και με συγχωρείς Γραμματέα για τον τόνο. Θέλω να σας πω το εξής. Υπάρχουν και οι μετρήσεις οι οποίες δείχνουν μία αποσυσπείρωση της Νέας Δημοκρατίας και θέλω να σας προετοιμάσω.

            Μπορεί να έρθουν και δυσκολότερες. Δεν έχουμε όμως ψυχή καρδερίνας. Πρέπει να σταθούμε όρθιοι, έγινε λάθος, και; Παρακάτω. Το αναγνωρίζουμε, το διορθώνουμε; Εδώ δεν είμαστε; Το κεφάλι ψηλά για να μπορέσουμε να οδηγήσουμε και πάλι, με αυτοπεποίθηση, τον Νεοδημοκράτη.

Οι μετρήσεις, κυρίες και κύριοι, δεν δείχνουν πτώση της Νέας Δημοκρατίας. Δείχνουν μια αποσυσπείρωση. Που σημαίνει ότι, επειδή για πρώτη φορά πέφτουμε κάτω από το 70% στις μετρήσεις στη συσπείρωση, ο νεοδημοκράτης δεν πολυαπαντάει. Γιατί; Όλοι ξέρουμε το γιατί.

Οφείλουμε λοιπόν εμείς πρώτοι, κυρίως εμείς, να βγούμε έξω, γιατί η ημερήσια διάταξη έχει και πολιτική δράση ως δεύτερο θέμα.

Γιατί δηλαδή όλοι είμαστε μια χαρά στα ωραία; Δεν περιμένουμε και δυσκολίες; Και τι νομίζετε; Όταν πολυκαιρίζεις και σε μία θέση δεν δημιουργείς και κάποιες αντιπαραθέσεις, ανασφάλειες, αντιθέσεις; Δεν καταλαβαίνουμε όλοι ότι μπορεί να έρθουν ακόμη πιο δύσκολα; Και τι θα γίνει, θα καμφθούμε; Ή πιστεύουμε ότι αυτά που κάνουμε είναι σωστά ή ας μην τα κάνουμε.

Διότι είναι γεγονός ότι θα περάσουμε από πρόσκαιρη πτώση, από πρόσκαιρη μετάπτωση αν θέλετε και του ηθικού, ακριβώς γιατί πιστεύουμε ότι με μέτρα τα οποία αυτή την ώρα δεν είναι δημοφιλή αλλά είναι σωστά θα ανακάμψει η χώρα. Και στο κάτω-κάτω είμαστε στον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησης κι αν δεν ληφθούν τώρα τα μέτρα πως θα αποδώσουν τον επόμενο χρόνο ή στον μεθεπόμενο ή όποτε πάμε για εκλογές;

Γι΄ αυτό δουλεύουν ο Καραμανλής και η παράταξη με προοπτική τρίτης εκλογικής νίκης, ενώ κάποιοι εκμεταλλευόμενοι, αν θέλετε, την αγωνία του κόσμου μας, ορισμένοι που καταθέτουν προτάσεις με ύφος που το παρερμηνεύουν τα μέσα, δίνουν τελικά τροφή στο να δημιουργείται η αστάθεια για να μην μπορεί η Κυβέρνηση να προχωρήσει με γοργότερους ρυθμούς όπως όλοι επιθυμούμε.

Εγώ πιστεύω, κυρίες και κύριοι, ότι δεν μπορούμε με τακτικισμούς, να αλλάξουμε την πολιτική μας. Όχι. Εγώ είμαι από αυτούς -και σας το λέω καθαρά- ότι πρώτον, ψηφίζω την πολιτική εισήγηση του Προέδρου. Την εγκρίνουμε και προχωράμε με βάση τις αρχές τις οποίες χάραξε αταλάντευτα σε αυτή την κατεύθυνση.

Δεύτερον, πιστεύω ότι πρέπει να τεθεί σε ψηφοφορία η όποια καλοπροαίρετη πρόταση κατατέθηκε. Από τη Δευτέρα βγάλε μας Γραμματέα στα πεζοδρόμια και στους δρόμους να πείσουμε τον Έλληνα πολίτη να έχει ψηλά το κεφάλι, για να οδηγηθούμε και στην τρίτη εκλογική νίκη με τον Κώστα Καραμανλή.

Είμαι σίγουρος ότι θα έχουμε και την τρίτη εκλογική νίκη. Ζήτω η Νέα Δημοκρατία.

«Το μοντέλο της Πελοποννήσου ανοίγει δρόμους για τη Νέα Ελλάδα»

Συνέντευξη του Πέτρου Τατούλη στην εφημερίδα Χρήμα Plus
«Το μοντέλο της Πελοποννήσου ανοίγει δρόμους για τη Νέα Ελλάδα»

1. Πώς είναι το προεκλογικό κλίμα στην Πελοπόννησο;

Μέχρι σήμερα, καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, η προεκλογική περίοδος χαρακτηριζόταν από εξαγγελίες παροχών. Από τις εκλογές των παροχών οδεύουμε σήμερα σε εκλογική διαδικασία λιντσαρίσματος όχι απλώς των πολιτικών, αλλά του συνόλου του πολιτικού συστήματος και των θεσμών που λειτουργούν ως οι δορυφόροι του. Και αυτό έχει ασφαλώς την προσέγγισή του. Η απαξίωση των θεσμών της δημοκρατίας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε βίαιες  προσεγγίσεις επίλυσης του ολιστικού προβλήματος της χώρας. Δεύτερον, η καθολική κατίσχυση της ιδεολογίας του λαϊκισμού έχει ρίξει τα τείχη που διέκριναν κάποτε τα μικρά κόμματα ( τα οποία δεν είχαν προσδοκία εξουσίας παρά μόνη ευθύνη στείρας αντιπαράθεσης ) από  τα μεγάλα κόμματα εξουσίας (τα οποία είχαν ευθύνη διακυβέρνησης). Ο λαϊκισμός που διατρέχει όλες τις πολιτικές τάξεις, σε συνδυασμό με την αφερεγγυότητα των προσώπων οδηγεί στις εκλογικές ανατροπές που θα καταγραφούν στην εκλογική αναμέτρηση της 6^ης Μαΐου. Πριν από δύο χρόνια στις Περιφερειακές εκλογές στην Πελοπόννησο παρουσιάσαμε μια πρόταση υπέρβασης και ένα Σχέδιο Δράσης που βασίστηκαν στην πολιτική αρχή του άδολου και ακομμάτιστου πατριωτισμού και καταφέραμε κόντρα σε κάθε πρόβλεψη να προσφέρουμε στους συμπολίτες μας μια επιλογή υπερκομματική, την οποία και ενδυνάμωσαν με την ψήφο τους. Σήμερα το πεδίο συναίνεσης που καλλιεργήσαμε το 2010 και το υπερβατικό της μήνυμα απειλείται από μια προεκλογική περίοδο στην οποία όλα τα κόμματα εκπέμπουν μηνύματα που απειλούν την κοινωνική συνεκτικότητα. Η βραχεία μάλιστα βιωσιμότητα των οραμάτων που προτείνουν τα κόμματα οδηγεί τους πολίτες από την οργή στον τρόμο για την επόμενη ημέρα και ο συνδυασμός αυτός μπορεί να αποβεί κοινωνικά μοιραίος, εάν μάλιστα όπως όλα δείχνουν η χώρα θα περάσει μια περίοδο ακυβερνησίας.

1. Είστε ένας έμπειρος πολιτικός και συμμετείχατε σε αρκετές εκλογικές αναμετρήσεις. Ποια είναι η εκτίμησή σας για την επόμενη μέρα των εκλογών;

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας όμως με την νοοτροπία του αρχοντοχωριάτη κοιτάζει την πυρκαγιά  στο στάβλο του, αγνοώντας την λαίλαπα φωτιάς που έρχεται από την Ευρώπη. Η Ευρώπη από την άλλη βλέπετε χρειάζεται πολιτική ενοποίηση με διαδικασίες που θα αγγίζουν οριζόντια και κάθετα όλους τους λαούς που την συνθέτουν για να αντιμετωπίσει την δική της μεγάλη κρίση. Μια πολιτική ενοποίηση που θα ενσωματώσει μέσα στο DNA της τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας, των ανισοτήτων και των ιδιαιτεροτήτων που θα διαμορφώσουν το πολιτικό διακύβευμα της Νέας Ευρώπης. Η Ευρώπη χρειάζεται ένα New Deal που να ξεκινά από την κοινή πολιτική αντίληψη των λαών της και να καταλήγει σε μια νέα Αναγέννηση στα πρότυπα των Ευρωπαϊκών νοοτροπιών με σεβασμό στην βαθιά και μακρόχρονη ιστορία της. Δυστυχώς δεν έχει γίνει τίποτα 60 χρόνια τώρα με τον «προορισμό» για Ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης στο μοντέλο της Αμερικής, που δημιούργησε την ξεχωριστή οικονομική μηχανή των ΗΠΑ, που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις παγκόσμιες οικονομίες. Στο πλαίσιο αυτό εμείς στην Περιφέρεια Πελοποννήσου αξιολογούμε να ζητήσουμε σε συνεργασία με την Επιτροπή των Περιφερειών της ΕΕ να στηρίξει την πρώτη πρόταση που θα υποβληθεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας Πολιτών, με αίτημα την έκδοση νομοθετικής πράξης, η οποία θα θεσμοθετεί τη σύσταση «Ευρωπαϊκής Περιφερειακής Ομοσπονδίας». Στόχος μας να ξεκινήσει μια πολιτική και όχι μόνο οικονομική προσέγγιση της Ευρώπης των Περιφερειών στην αντιμετώπιση της έλλειψης πολιτικής ένωσης των Ευρωπαίων.

1. Βλέπετε μία ευρεία ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού αμέσως μετά τις εκλογές, με βάση το αποτέλεσμα;

Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν έχει σημασία με δεδομένο ότι ο δημόσιος διάλογος βασίζεται στην απαξία, στη λοιδορία και στον εξευτελισμό ένθεν κακείθεν των πολιτικών που συμμετέχουν διεκδικώντας πολιτική νομιμοποίηση για να κυβερνήσουν τη χώρα. Στη πραγματικότητα χρεοκοπεί σήμερα το μοντέλο διακυβέρνησης.  Αυτό το μοντέλο με το οποίο οι πολιτικές ηγεσίες έκρυβαν κάτω από το χαλί τα προβλήματα στο όνομα μιας «δημοκρατικής υπεραισθησίας» και ενός «κοινωνικού κράτους» που βασίστηκε σε «ληστρικές μεθόδους» του δημόσιου πλούτου με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων, δεξιών, σοσιαλιστικών αριστερών και άλλων. Με αυτούς τους όρους όμως δεν υπάρχουν περιθώρια ανανέωσης και ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού Η ανασύνθεση μπορεί να έλθει μέσα από άλλο δίαυλο. Στις επιχειρήσεις λέγεται “Re-engineer”. Με απλά λόγια κλείνουμε τη μία μηχανή και ανοίγουμε την άλλη. Έχω κατ’ επανάληψη μιλήσει για την ανάγκη περιφερειοποίησης τόσο του κράτους όσο και της άσκησης πολιτικής. Το κεντρικό κράτος και η κεντρική κυβέρνηση πρέπει να μείνει στην ενασχόληση της με το δημοσιονομικό πρόβλημα και οι περιφερειακές διοικήσεις να αναλάβουν άμεσα όλες τις υπόλοιπες αρμοδιότητες. Κι αυτό διότι είναι σε καλύτερη επαφή με τους πολίτες, ενώ την ίδια ώρα είναι λιγότερο ευάλωτες σε πιέσεις από τα γνωστά κεντρικά δίκτυα διαπλοκής. Μόνο μέσα από τις περιφέρειες, η χώρα θα μπορέσει σε σύντομα χρονικό διάστημα να αναστρέψει το «face loss» που υπέστη από τους κακούς χειρισμούς κακών πολιτικών.

1. Η Κεντροδεξιά κατεβαίνει στις κάλπες κατακερματισμένη. Υπάρχουν περιθώρια για επανένωσή της; Ποιο πρόσωπο θα μπορούσε να την εγγυηθεί;

Το πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα αλλά οι πολιτικές και η εμπιστοσύνη σε αυτές, και σήμερα αντιμετωπίζουμε την ανυπαρξία πολιτικής πρωτοβουλίας σε όλο το πολιτικό φάσμα στην χώρα μας, με όλα τα συνεπακόλουθα φαινόμενα κατακερματισμού του. Δεν είναι μόνο η κεντροδεξιά κατακερματισμένη το ίδιο συμβαίνει και στην κεντροαριστερά. Το παραδοσιακό εκκρεμές βλέπετε ανάμεσα σε δύο ζητούμενα: αύξηση της φτώχιας ή αποδυνάμωση του πλούτου, στο οποίο χτίστηκαν οι οικονομικές θεωρίες του Φιλελευθερισμού και του Σοσιαλισμού βάλλονται πλέον από την παγκοσμιοποιημένη οικονομία, η οποία δεν αφήνει περιθώρια πολιτικών ελιγμών με ταχύτητες μεσαίωνα. Και τα παραδοσιακά κόμματα που καθόρισαν μια μακρά περίοδο δικομματισμού στη χώρα, έχουν πλέον χάσει τους διακριτούς ρόλους οι οποίοι ομαδοποιούσαν τους πολίτες με ταξικούς όρους αλλά και με βάση τις προσδοκίες τους. Οι ανεύθυνες πολιτικές για πολλά χρόνια, και από τα δύο πολυσυλλεκτικά κόμματα, διέλυσαν κυριολεκτικά την σχέση τους με την κοινωνία και έθεσαν τους πολίτες ως αντιπάλους τους, αλλοιώνοντας έτσι την φύση του πολιτικού μας συστήματος. Φαινόμενα πολιτικού τραμπουκισμού που θα αποκτήσουν θεσμική μορφή στην επόμενη Βουλή δημιουργούν ένα πολύ σαθρό δημοκρατικό πλαίσιο το οποίο μόνο πολιτικά προβλήματα υπόσχεται για το μέλλον, από τον ανταγωνισμό λαϊκισμού που θα προκαλέσει μεταξύ δυναμικών μειοψηφιών.

1. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα επιστρέφατε στην κεντρική πολιτική σκηνή;

Νομίζω ότι σας απάντησα ήδη. Οι πολίτες έχουν αποχωρήσει από την κεντρική πολιτική σκηνή. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι όταν καταγράφεται ένα ξεκάθαρο όραμα, που υπηρετείται από ανθρώπους που έχουν διάθεση για δουλειά και στοχοπροσήλωση, οι πολίτες εμπιστεύονται αυτό το όχημα. Αυτό καταδεικνύεται από την κατίσχυση του μοντέλου πολιτικής που ακολουθήσαμε στην Πελοπόννησο και για το οποίο δουλεύουμε ακατάπαυστα προκειμένου να ανοίξει δρόμους για τη Νέα Ελλάδα.

Από τον λαϊκισμό της κρίσης …στη νέα Ελλάδα

Σε λίγες ώρες ανοίγει η κάλπη μιας πρωτόγνωρης για τη χώρα και τους πολίτες εκλογικής μάχης, αδιάφορη ως προς το αποτέλεσμα, ενδιαφέρουσα ως προς τις διεργασίες που θα την ακολουθήσουν. Επτά εκατομμύρια Έλληνες, μεγάλο ποσοστό των οποίων άνεργοι, νέοι με πετσοκομμένα όνειρα, γέροι στα όρια της πενίας, επαγγελματίες και επιχειρηματίες χρεοκοπημένοι, πολίτες στα όρια της απόγνωσης, ψήφισαν μέσα σε ένα απόλυτο πολιτικό σκοτάδι με οργή και θυμό. Μια οργή στην οποία επένδυσαν όλα τα κόμματα που θα αναδειχθούν στην επόμενη βουλή, όποτε αυτή και αν καταφέρει να συσταθεί. Μια οργή που αποτέλεσε το αντικείμενο διχαστικών προεκλογικών επιθέσεων άρνησης, ένθεν κακείθεν του πολιτικού σκηνικού, με ανάγωγες συμπεριφορές και νταηλίδικους συμβολισμούς. Χωρίς κανένας να δείξει ή να δεσμευτεί για το που θέλει να οδηγήσει τους Έλληνες. Η ιδεολογία του λαϊκισμού, που διατρέχει όλα τα κόμματα, έριξε τα τείχη ανάμεσα στα κόμματα εξουσίας και στα κόμματα διαμαρτυρίας.
Είναι η πρώτη φορά ωστόσο, μετά από 40 χρόνια Μεταπολίτευσης, που το αποτέλεσμα της κάλπης θα αμφισβητήσει επιτακτικά την πολιτική νομιμοποίηση της επόμενης κυβέρνησης συνεργασίας. Το διακύβευμα της Δευτέρας 7 Μαΐου επαναφέρει σε πρώτο πλάνο μια γνωστή από τα παλιά συζήτηση: Πόσο αντιπροσωπευτικό της λαϊκής βούλησης είναι το πολιτικό μας σύστημα; Η στρέβλωση που θα βιώσουμε τις επόμενες ώρες της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων των εκλογών, σε μια μακρά και επίπονη διαδικασία, θα αναδείξει δύο ζητήματα: αφενός ότι η νεοελληνική Δημοκρατία ως η Δημοκρατία του δικομματισμού βιαίως νοθεύει τη βούληση των πολιτών και αφετέρου ότι η νεοελληνική Δημοκρατία ως υπηρετούσα  επί μακρόν την ιδεολογία του λαϊκισμού είναι, πλέον, ανίκανη να ορθώσει αναχώματα στους κινδύνους που ορατά σήμερα την απειλούν.
Αυτή η διαδικασία εκκίνησε από την ανευθυνότητα που επέδειξαν οι πολιτικές ηγεσίες στη διαχείριση της κρίσης τη στιγμή που ξεσπούσε. Προκρίθηκαν οι ψεύτικες υποσχέσεις για να ακολουθήσουν σήμερα τα παγωμένα χαμόγελα των πολιτικών ηγετών, που μέσα από άγουστες καμπάνιες επιχειρούν να τονώσουν την αισιοδοξία των πολιτών, επιτυγχάνοντας ασφαλώς ακριβώς το αντίθετο. Αυτή η διαδικασία κορυφώθηκε την ημέρα της κατάργησης του ρόλου της αντιπολίτευσης στη συνείδηση των πολιτών, με την συγκυβέρνηση. Το momentum ενός σύγχρονου και ισχυρού πολιτικά «ΟΧΙ», που θα μόχλευε την πολιτική διαβούλευση με την Ευρώπη και τους δανειστές, ή ενός αρχικού ηχηρού «ΝΑΙ» που θα υπηρετούσε βαθιά τη Δημοκρατία των συγκλίσεων, περιχαρακώθηκε στις προσωπικές φιλοδοξίες ανίσχυρων πολιτικών ανδρών. Ανδρών που εκδράμουν στον πολιτικό τουρισμό, ή εγγράφουν στο βιογραφικό τους κενούς τίτλους στην αριστοκρατική τους προέλευση.
Το έλλειμμα στρατηγικού σχεδιασμού, αλλά και ενός ορατού κατανοητού προορισμού για την κοινωνία μας, έχει ήδη εκβιάσει τις επιλογές των πολιτών. Οι Έλληνες με κινητήριο δύναμη την οργή, απέναντι στο διωγμό που αντιμετωπίζουν θα  αλλάξουν τον πολιτικό χάρτη από μπλε και πράσινο σε ένα πολύχρωμο πάτσγουορκ, μια εξέλιξη που το πολιτικό προσωπικό αδυνατεί να κατανοήσει, αποκομμένο από τον κοινωνική πραγματικότητα και αποκλεισμένο στις πολιτικές Βερσαλλίες του πάλε ποτέ κραταιού δικομματισμού. Μια εντολή, μάλιστα, που προκαταβολικά όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί επιδιώκουν να αλλοιώσουν με ιδιοτέλεια, ρεβανσισμό και δίψα για εξουσία.
Τα πολιτικά κόμματα και οι ηγέτες τους επένδυσαν στην κοινωνική αδράνεια του πελατειακού συστήματος, Αυτό το πελατειακό σύστημα ευνόησε τους εκλεκτούς όλων των πολιτικών κομμάτων, άσχετα με τον μανδύα του προοδευτικού και αντικομφορμιστή που αρέσκεται να φοράει η πλέον συντηρητική πτέρυγα του πολιτικού προσωπικού. Ακολούθησε μια περίοδος παρελκυστικών μεθοδολογιών από το 2009 μέχρι και σήμερα, οι οποίες έχουν οδηγήσει τη χώρα και τους πολίτες στο σημερινό αδιέξοδο ενός διλλήματος επιβίωσης. Ακόμη και αυτή τη στιγμή που η κρίση απειλεί το δικομματισμό με συντριβή, οι πολιτικές ηγεσίες συνεχίζουν να μετέρχονται τα γνωστά κολπάκια: Θέτουν την λύση του προβλήματος στο Ναπολεόντειο «Εγώ είμαι το κράτος». Διαμορφώνουν στην συνείδηση των πολιτών την αλαζονική νοοτροπία ταύτισης της πολιτικής και νομοθετικής εξουσίας με την κυβερνητική εκτελεστική λειτουργία. Στηρίζουν ως συγκριτικό πλεονέκτημα της πρότασης του καθενός, τη δική τους παρουσία στην ηγεσία του τόπου. Οι σύγχρονοι «Ναπολέοντες», που με την χρήση του «ΕΓΩ» σχεδιάζουν το μέλλον του τόπου, θα αναλάβουν από τη Δευτέρα τις εντολές σχηματισμού κυβέρνησης μέσα στη θολούρα του ναρκισσισμού τους: θολή η ψήφος των πολιτών, θολή η εντολή, θολή η διακυβέρνηση.
Οι πολίτες, την ίδια ώρα, παρακολουθούν στο δημόσιο λόγο έναν εξευτελιστικό σφετερισμό της συνταγματικής «εντολής σχηματισμού κυβέρνησης». Μιας εντολής που αποτελεί το αντικείμενο του πόθου όλων των αρχηγών. Λες και η ανάληψή της θα καθορίσει την ουσία διακυβέρνησης. Μιας διακυβέρνησης για την οποία κανένας δεν έχει αρθρώσει κουβέντα. Ταυτίζουν τη διάσωση της χώρας με το πρόσωπο ή την πολιτική ή συνδικαλιστική κάστα που εκπροσωπούν. Εκβιάζουν τους πολίτες και επιβάλουν την παρουσία τους ως το μεταρρυθμιστικό εργαλείο εξεύρεσης λύσης. Και το κάνουν με όρους, ρητορική και μεθόδους κοινωνικής εκδίκησης. Ξυπνάνε στους πολίτες τα χειρότερα ένστικτα επιβολής και αντιπαλότητας ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες για την επιβίωση τους. Οδηγούν τη χώρα χωρίς πρόταση και προορισμό, στο χάος και την παρακμή. Προχωρούν με πολιτικούς και κοινοβουλευτικούς ακροβατισμούς και κατά το δοκούν ερμηνεία των όρων του πολιτικού παιχνιδιού. Τρομάζουν με την ανεπάρκειά τους τον αστικό κόσμο της χώρας, ο οποίος έχει άρει την εμπιστοσύνη του εμπράκτως μεταφέροντας τα κεφάλαιά του στο εξωτερικό, άλλο ένα χτύπημα στο  ολιστικό face loss που υπέστη η χώρα. Ποινικοποιούν στην κοινωνική συνείδηση το νόμιμο δικαίωμα προστασίας της περιουσίας του καθενός, με στόχο να χειραγωγήσουν τη ροή του πλούτου με τις παραδοσιακές αδιαφανείς μεθόδους του κομματικού κράτους. Έχω, σε όλους τους τόνους, ξεκαθαρίσει ότι ο αστικός πολιτικός κόσμος δεν πρέπει να κιοτέψει. Γιατί αποτελεί το μόνο ανάχωμα στην πολιτική αποσύνθεση του τόπου.
Η χώρα ακυβέρνητη οδεύει σε μια μακρά περίοδο ακραίων πολιτικών και, συνεπακόλουθα, κοινωνικών εγκλημάτων. Στο όνομα της επιβίωσης θα τσαλαπατούν εφ’ εξής οι κυβερνήσεις με την ελλιπή πολιτική νομιμοποίηση, κάθε μορφή συνεκτικότητας της κοινωνίας και αποδοχής των στοιχειωδών κανόνων της Ελληνικής κρατικής οντότητας. Ο κίνδυνος του λαϊκισμού των πολλών μικρών κομμάτων ισορροπεί με τον κίνδυνο της ανευθυνότητας των κομμάτων εξουσίας. Κόμματα εξουσίας που ακόμα και σήμερα δεν επιθυμούν να εξεύρουν λύσεις, παρά μόνο να διαιωνίσουν το κατεστημένο μοντέλο τους.
Στην Ελλάδα δεν ψηφίζουν «Ελβετοί φεντεραλιστές» που θα εκτονώσουν την οργή τους στην κάλπη με λογική χωρίς συναίσθημα. Την επόμενη ημέρα των εκλογών, ανεξαρτήτως αποτελέσματος και διαμόρφωσης κυβέρνησης, δεν θα δημιουργηθεί αυτόματα ένα δίχτυ προστασίας των πολιτών που θα τους διασώσει από τον μέχρι σήμερα διωγμό. Την επόμενη ημέρα δεν θα υπάρξουν περιθώρια λύσης, αλλά ανταγωνισμός προσωπικής ματαιότητας ηττημένων και νικητών. Το πολιτικό νταηλίκι και οι εύκολες και ανόητες θέσεις θα αποτελέσουν το σημείο τριβής και το έναυσμα για το μεγαλύτερο βάθεμα του διχασμού μιας κοινωνίας χωρίς όραμα.
Το πολιτικό πρόβλημα της χώρας δεν αφορά, βέβαια, μόνο την Ελληνική Φαβέλα και τον οπορτουνισμό των πολιτικών ταγών της χώρας. Ούτε και τράφηκε χωρίς ευθύνη της Ευρώπης, των δανειστών και των εταίρων. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι σύμπτωμα και όχι η ασθένεια μιας Ευρώπης που αδυνατεί να διαχειριστεί πολιτικά τα προβλήματα των λαών της.
Δεν χρειαζόμαστε ακόμα μια κυβέρνηση «βίας και νοθείας», από προπαγανδιστικούς μηχανισμούς εικονικής πραγματικότητας των ΜΜΕ, που αλλοιώνουν την επιθυμία των Ελλήνων. Ούτε και η Ευρώπη αντέχει άλλες τέτοιου είδους στρεβλώσεις. Οι Έλληνες έχουν ανάγκη μιας ισχυρής πλειοψηφίας που θα ξεκινά από μια άδολη και ακομμάτιστη κοινωνική συλλογικότητα.
Το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας, όμως, με την νοοτροπία του αρχοντοχωριάτη κοιτάζει την πυρκαγιά  στο στάβλο του, αγνοώντας την λαίλαπα φωτιάς που έρχεται από την Ευρώπη. Η Ευρώπη, από την άλλη, χρειάζεται πολιτική ενοποίηση με διαδικασίες που θα αγγίζουν οριζόντια και κάθετα όλους τους λαούς που τη συνθέτουν, για να αντιμετωπίσει τη δική της μεγάλη κρίση. Μια πολιτική ενοποίηση που θα ενσωματώσει μέσα στο DNA της τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας, των ανισοτήτων και των ιδιαιτεροτήτων που θα διαμορφώσουν το πολιτικό διακύβευμα της Νέας Ευρώπης.
Η Ευρώπη, όπως και η Ελλάδα, χρειάζεται ένα New Deal. Που να ξεκινά από την κοινή πολιτική αντίληψη των λαών της, και να καταλήγει σε μια νέα Αναγέννηση στα πρότυπα των Ευρωπαϊκών νοοτροπιών. Με σεβασμό στην βαθιά και μακρόχρονη ιστορία της γηραιάς ηπείρου. Στο πλαίσιο αυτό, εμείς στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, αξιολογούμε να ζητήσουμε σε συνεργασία με την Επιτροπή των Περιφερειών της ΕΕ να στηρίξει την πρώτη πρόταση που θα υποβληθεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας Πολιτών. Αντικείμενο της πρότασης θα είναι το αίτημα για έκδοση νομοθετικής πράξης η οποία θα θεσμοθετεί τη σύσταση «Ευρωπαϊκής Περιφερειακής  Ομοσπονδίας». Στόχος μας να ξεκινήσει μια πολιτική και όχι μόνο οικονομική προσέγγιση της Ευρώπης των Περιφερειών, στην αντιμετώπιση της έλλειψης πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης.
Οι λύσεις απαιτούν καινοτομία στην παραγωγή πολιτικής και όχι τρόμο στην κοινωνική συλλογικότητα για χειραγώγηση των αδυναμιών ενός λαού. Αυτό κάνουμε εμείς κόντρα στη ρητορική της κατάχρησης των δικαιωμάτων του Ελληνικού λαού, που διώκεται από το κράτος και οδηγείται με κλειστά τα μάτια στους προστάτες βαρβάρους της επόμενης βουλής. Μέρα με την ημέρα, με σκληρή δουλειά και στοχοπροσήλωση, το μοντέλο που κατίσχυσε στην Πελοπόννησο μπορεί να αποτελέσει τον οδοδείκτη για τη Νέα Ελλάδα.
*Ο Πέτρος Τατούλης είναι περιφερειάρχης Πελοποννήσου