Μέρος Α΄: Υπόθεση Siemens, το "άνοιγμα" του πολιτικού παιχνιδιού

Μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση είχαμε με τους συναδέλφους Ανδρέα Λοβέρδο και Γιάννη Δραγασάκη στη στρογγυλή τράπεζα που διοργάνωσε η εφημερίδα "Ημερησία" και συντόνισε ο δημοσιογράφος Βασίλης Σκουρής. Η ατζέντα είχε να κάνει με την Siemens και γενικότερα με το πολιτικό σύστημα. Το κείμενο της συζήτησης μπορείτε να το διαβάσετε, εδώ.

http://www.imerisia.gr/general.asp?catid=13115&subid=20110&tag=9329&pubid=2397117

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:

Ωστόσο, θα ήθελα να κάνω μια παρατήρηση από την ανάγνωση του Σαββατοκυριακάτικου Τύπου. Πολλοί συνάδελφοι εκλήθησαν να σχολιάσουν το σκάνδαλο και επίσης τις προοπτικές. Ενέμειναν εντούτοις εκτός θέματος, προτείνοντας στην πλειοψηφία τους είτε την αλλαγή στο καθεστώς χρηματοδότησης των κομμάτων ή την τροποποίηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών. Συμφωνώ και στα δύο, ήμουν άλλωστε από τους πρώτους που τα είχαν επισημάνει μήνες πριν. Φοβούμαι όμως ότι χάνουμε την ουσία και αυτή τη φορά δεν θα κατηγορηθούμε απλώς για έλλειμμα λογικής, αλλά για προσπάθεια συγκάλυψης. Το ζήτημα είναι απλό: ναι μεν να δούμε τι θα κάνουμε στο μέλλον για την εξυγίναση του συστήματος, χωρίς να αμελούμε παράλληλα την απόδοση ευθυνών σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Ας μη γελιόμαστε: είναι εμφανές πλέον ότι πέρα από τα χρήματα που κατέληξαν στα ταμεία κομμάτων, συγκεκριμένα ποσά κατέληξαν και στις τσέπες υπουργών και πολιτικών. Αν συνεχίσουμε την επιχείρηση αποπροσανατολισμού, η πλάστιγγα θα γέρνει ολοένα και περισσότερο εις βάρος του πολιτικού κόσμου.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ:

"για νέο κόμμα": Να θυμίσω καταρχήν ότι πολλές φορές ορισμένοι είδαν την «ανάγκη» ενός τρίτου πόλου και τον προπαγάνδισαν. Εφτιαξαν το κόμμα, για να κατεβάσουν τις μαρκίζες λίγους μήνες μετά. Αυτό που μπορώ, ωστόσο, με βεβαιότητα να πω είναι ότι σήμερα τα πράγματα αλλάζουν. Η έννοια του ασύμμετρου ανταγωνισμού έχει εισδύσει και στην πολιτική. Τι σημαίνει ασύμμετρος ανταγωνισμός; Οτι το παιχνίδι «ανοίγει» και σε άλλους παίκτες. Ετσι, όπως το Google κατόρθωσε μέσα σε πέντε χρόνια να εξελιχθεί σε αυτοκρατορία, χωρίς να δαπανήσει ούτε μισό δολάριο σε διαφήμιση, αντίστοιχα και ο Μπάρακ Ομπάμα κέρδισε την παραδοσιακά ισχυρή Κλίντον βασίζοντας την εκστρατεία του στον οβολό του μέσου Αμερικανού και με σύνθημα: «Ανεξαρτησία από ένα σάπιο σύστημα».
Και εδώ οι εξελίξεις θα είναι ίδιες. Μόνο με ριζικές αλλαγές η διαφθορά που κοστίζει εκατομμύρια ευρώ στον Ελληνα θα ξεριζωθεί. Στην υπόθεση της Siemens δεν πρέπει κανείς να φοβηθεί «βαριά» ονόματα, μονοπώλια πολιτικών οικογενειών, επιχειρηματικά συμφέροντα. Το πολιτικό παιχνίδι έχει «ανοίξει» και οι πολίτες δεν θα ανεχτούν ψευτοδιλήμματα. Θα προτιμήσουν να δυναμιτίσουν τα θεμέλια του συστήματος για να ρίξουν καινούργιες γέφυρες. Η πολυδιαφημισμένη έννοια του «Κέντρου» αποκτά σήμερα μεγαλύτερη δυναμική από ποτέ, αφού παραδοσιακά αποτελεί τη δύναμη που ισορροπεί τα άκρα. Και σήμερα η επιταγή της ισορροπίας είναι ισχυρότερη από ποτέ.

"για τη δικαιοσύνη": Αυτό ήταν ατόπημα και το έχω επαναλάβει. Δεν αρκεί πλέον να λέμε «ότι έχει επιληφθεί η Δικαιοσύνη» και ότι έχουμε εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Αυτό πρέπει να αποδειχθεί. Πιστεύω ότι η ουσιαστική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης θα επέλθει μόνο μέσα από τον απογαλακτισμό της από μικροκομματικά κέντρα εξουσίας. Ας το πάρουμε απόφαση. Το σκάνδαλο της Siemens είναι τόσο μεγάλο ώστε όλοι μας ανεξαιρέτως -όσο υψηλά ιστάμενοι κι αν είναι ορισμένοι- είμαστε ένοχοι μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο.

"για τον πρωθυπουργό": Με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού πιστεύω ότι πρέπει να δοθούν στη δημοσιότητα όλες οι συμβάσεις που έχουν υπογραφεί με τη Siemens από το 1990 έως και σήμερα, τα ονόματα των υπουργών που έχουν υπογράψει τις συμφωνίες αυτές και τους φακέλους των διαγωνισμών, προκειμένου να γίνει ξεκάθαρο αν υπήρξαν υπερτιμολογήσεις και κατά συνεπαγωγή ενδιάμεσες προμήθειες. Μόνο με συγκεκριμένα αποτελέσματα το πολιτικό σύστημα θα πάρει παράταση χρόνου και οι πολιτικοί παράταση ζωής.

"για τις πρόωρες εκλογές": Αυτό το θεωρώ απαράδεκτο ακόμη και σαν σκέψη. Πιστεύω ότι όσοι υποστηρίζουν ή υπαινίσσονται τέτοιες εξελίξεις εμπαίζουν τον Ελληνα που γνωρίζει πολύ καλά ότι εκλογές ενδεχομένως θα σήμαιναν συσκότιση της υπόθεσης, παραγραφή αδικημάτων, θα μπορούσα να πω ότι θα εξέφραζε μια πραξικοπηματική λογική. Ξέρετε, δεν μπορούμε κάθε φορά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα σαν κοινωνία, να καταφεύγουμε σε τέτοιους επικοινωνισμούς. Κανέναν δεν ενδιαφέρουν οι εκλογές. Κανέναν δεν φοβίζουν οι εκλογές με λίστα. Κανέναν δεν δελεάζουν οι «ανασχηματισμολογίες». Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σε όσους διακινούν τέτοια σενάρια ότι μπορεί να εκτεθούν ανεπανόρθωτα, καθότι μπορεί να κατηγορηθούν για ιδιοτέλεια. Η κυβέρνηση, όπως έχω επαναλάβει, δεν έχει να φοβηθεί τίποτε άλλο, κανέναν Τατούλη, κανένα στέλεχος, αρκεί να είναι συνεπής στις δεσμεύσεις της. Το μόνο που έχει να φοβηθεί είναι η υπομονή του Ελληνα που εξαντλείται από τη δύσκολη καθημερινότητα ως τη διαφθορά σε όλες τις βαθμίδες.

Ο γελωτοποιός του Βασιλιά

Διάβασα χθες ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του κ. Νίκου Γεωργιάδη, με τίτλο «Ο Γελωτοποιός του Βασιλιά». Βρήκα το θέμα όμορφο και είπα να γράψω και τη δική μου εκδοχή.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://zougla.gr/news.php?id=3440


Ο γελωτοποιός του Βασιλιά

Πρώτη – Παραμυθική Εκδοχή

Στις αυλές των φεουδαρχών του μεσαίωνα υπήρχε ενίοτε ο «τρελός του βασιλιά». Είναι γελωτοποιός: δουλειά του είναι να κάνει τον άρχοντα να γελά αλλά ταυτόχρονα είναι ο μόνος που μπορεί να πει πικρές αλήθειες. Είναι ο μόνος που μπορεί να κρίνει τις πράξεις του άρχοντα. Ο μόνος που μπορεί να αναδείξει τις ενοχλητικές πραγματικότητες του βασιλείου.

Ο τρελός αυτός ( αγγλιστί fool ή jester, γαλλιστί bouffon), είτε εμφανίζεται στα τρίστρατα των πόλεων, είτε στις αυλές των μεγιστάνων, είναι ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς τύπους του Μεσαίωνα - όσο και ο κληρικός, ο μοναχός, ο ιππότης. Η μορφή του, εξαιρετικά οικεία χάρη σε μια παραδοσιακή φορεσιά - την κουκούλα με τα γαϊδουρινά αυτιά, το παρωδικό σκήπτρο ή ποιμαντικό ραβδί, που έχει στην άκρη του ένα κεφάλι γυναίκας ή τρελού, και το παρδαλό ρούχο του από το οποίο κρέμονται κουδούνια - ,είναι ταυτόχρονα αινιγματική και αμφίσημη. Από τη μια ενσαρκώνει τη μωρία, δηλαδή μαζί τη χαζομάρα, την άγνοια και την παλαβομάρα. Από την άλλη, αποκαλύπτεται ένας τολμηρός σοφός που ξεμασκαρεύει το ψέμα, την υποκρισία και την απάτη των κάθε λογής ισχυρών, λέγοντας μεγαλόφωνα όσα ο "λαός" ψιθυρίζει μέσα του.

Δεύτερη- Παραβολική Εκδοχή

Κάποτε ένας βασιλιάς είχε κάποιον γελωτοποιό για να τον διασκεδάζει. Μια μέρα ο γελωτοποιός έκανε τον βασιλιά να διασκεδάσει τόσο πολύ, που για να τον αμείψει του έδωσε ένα χρυσό ραβδί, λέγοντας του: «Πάρε το αυτό και μόνο αν βρεις ποτέ κανένα πιο τρελό από σένα δος του το». Πέρασαν από τότε μερικά χρόνια και ο βασιλιάς αρρώστησε βαριά, έως θανάτου. Λέγει τότε στο γελωτοποιό: «Αγαπητέ μου φεύγω για το μεγάλο ταξίδι». Ο γελωτοποιός, κάνοντας ίσως πως δεν κατάλαβε, τον ρώτησε: «Και πότε βασιλιά μου θα γυρίσεις με το καλό;». Ο βασιλιάς αναστέναξε: «Το ταξίδι αυτό δεν έχει γυρισμό»! Ο γελωτοποιός φανερά ξαφνιασμένος: «Πω, πω, πολύ μεγάλο ταξίδι! Φαντάζομαι τι ετοιμασίες θα έχεις κάνει»! Ο βασιλιάς με βαθιά λύπη είπε: «Δυστυχώς, για όλα τα άλλα εφρόντισα στη ζωή μου, αλλά για το ταξίδι μου αυτό, δεν έκανα καμιά προετοιμασία». Τότε ο γελωτοποιός, δίνοντας πίσω το χρυσό ραβδί, του είπε: «Πάρτο πίσω βασιλιά μου, γιατί δεν βρήκα μέχρι τώρα πιο τρελό άνθρωπο από σένα!...».

Επίλογος

Σε αυτόν τον τόπο τρελούς του Βασιλιά πολλούς δεν έχουμε. Αντίθετα έχουμε πολλούς τζουτζέδες – διανοούμενους. Κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ύφος βλοσυρό και άκρως σοβαρό, αναμασούν την ημιμάθεια τους, έχουν στην τσέπη τους πάντα τη μεζούρα της ηθικής. Με αυτήν μετρούν το μπόι τους και ανάλογα εξηγούν τον κόσμο. Γνωρίζουν τα πάντα, έχουν κάνει και ψυχαναλυτές. Είναι λένε αριστεροί. Και ως εκ τούτου θρηνούν διαρκώς για την ανθρωπότητα, μίζεροι, μεμψίμοιροι. Λένε ότι ο Λάιος ο Βοιωτός εκ Θήβας έχει κάνει και Αρκάς. Μεταμοντέρνοι συλλογισμοί έχουν διαβρώσει τη σκέψη τους. Έχουν πάρει διαζύγιο από τον Ορθό Λόγο. Κουνούν το δάκτυλο επιδεικτικά και έχουν χριστεί (από ποιόν άραγε;) Κριτές και Σταυροφόροι της Αλήθειας. Μηδενιστές και Αλαζόνες υπηρετούν αφέντες, μικρούς ή μεγάλους. Το τίμημα του σαρκίου μικρό ή μεγάλο, ανάλογα με τη συγκυρία. Προκαλούν φόβο και θλίψη. Με σοβαρό ύφος περνιούνται ότι λένε αλήθειες. Κάνουν τα πάντα εκτός από αυτό.

Χωροταξικός Σχεδιασμός, Κομματική Πειθαρχία & Υπό Περιορισμό Δημοκρατία

Οι διαφωνίες μου σχετικά με το πλαίσιο χωροταξικού σχεδιασμού που υπερψηφίσθηκε χθες το βράδυ από τη Βουλή, είναι από την πρώτη στιγμή γνωστές. Πλην όμως για να προκαταλάβω τις γνωστές αντιδράσεις πολλών από εσάς που δικαίως αναρωτιέστε πώς είναι δυνατόν να διαφωνεί και κατόπιν να ψηφίζει, θέλω να διευκρινίσω κάποια πράγματα. Ξέρετε, όπως εγώ γίνομαι αποδέκτης πολλές φορές των δικών σας προβληματισμών και προβλημάτων, αντίστοιχα ζητήματα αντιμετωπίζουμε συχνά πυκνά όλοι. Οπότε, όποια συνδρομή και άποψη καλοδεχούμενα.



α)σε όλα τα νομοσχέδια ή ρυθμιστικά πλαίσια που κατατίθενται στη βουλή, τίθεται θέμα κομματικής πειθαρχίας. Τι σημαίνει αυτό; Ότι σε αντίθετη περίπτωση, το κόμμα λαμβάνει διοικητικά μέτρα εις βάρος του βουλευτή που δεν συμμορφώνεται, που συνήθως δεν είναι άλλο από τη διαγραφή και την συνεπακόλουθη προσπάθεια σπίλωσης του ονόματός του.



β)η ιστορία έχει δείξει ότι συχνά το πολιτικό σύστημα σε περιόδους μεγάλης κρίσης, όπως αυτή που αναμφισβήτητα διανύουμε, αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους, συμπεριφορές λίγο πιο ελεύθερες από το επιτρεπόμενο (ως εκ τούτου μιλώ για υπό περιορισμό Δημοκρατία), προκειμένου να αποπροσανατολίσει από τα ουσιαστικά προβλήματα.



γ)οι σύγχρονες επικοινωνιακές τακτικές αρέσκονται στα "ερωτικά" καβγαδάκια. Ως εκ τούτου, η πολιτική γραμμή και οι εφαρμοστές της (πληρωμένα παπαγαλάκια του τύπου) αναζητούν με αγωνία τέτοιες αφορμές προκειμένου να εξαθλιώσουν τον δημόσιο διάλογο.



Αυτά είναι πάνω κάτω τα δεδομένα. Έκρινα ότι δε θα έπρεπε να βγάλω κανέναν από τη δύσκολη θέση να απολογηθεί/κριθεί για τα κακώς κείμενα oλόκληρου του πολιτικού συστήματος, όπως αυτά αναδεικνύονται ελέω Siemens. Είναι βέβαιο ότι το μέλλον είναι μακρύ και οι ανατροπές σύμφυτες με την εντροπεία του σύμπαντος...





"...Είναι η ώρα να ξανασυζητήσουμε σε αυτόν τον τόπο και σε αυτήν εδώ την αίθουσα για την ποιότητα της δημοκρατίας που θέλουμε να υπηρετήσουμε. Πρέπει όλοι μαζί ρητά να καταδικάσουμε όλες αυτές τις πρακτικές ολοκληρωτικών αντιλήψεων που επιβάλλουν κάθε φορά στους βουλευτές μέχρι ποιοι σημείου (και αν) μπορούν να εκφράζουν τις απόψεις τους. Ο όρος της κομματικής πειθαρχίας είναι μια έννοια που δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, που μπορούμε να διατυπώνουμε ελεύθερα τις απόψεις μας. Και αυτό δεν μπορεί κάθε φορά να ερμηνεύεται από διάφορους κύκλους ως επιχείρηση υπονόμευσης της παράταξης και του κύρους των θεσμών.. Και ανακεφαλαιώνω. Πέραν του ζητήματος του προϋπολογισμού και της ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, καμία άλλη ψηφοφορία δεν πρέπει να ξεκινά από δεδομένες αφετηρίες. Διότι, αν αυτό δεν ισχύσει σύντομα δεν θα μπορούμε να μιλούμε για κοινοβουλευτική δημοκρατία, αλλά για μια υπό περιορισμό δημοκρατία. Και ας μη γελιόμαστε. Σε μια τέτοια δημοκρατία πλησιάζουμε, αν κρίνουμε από τις απόψεις που με κατάπληξη ακούσαμε τελευταία, ότι δήθεν «όλοι εμείς κρινόμαστε από την συνεισφορά μας στην κυβέρνηση και το κόμμα»! Λες και εκλεγόμαστε για να υπηρετούμε/ εξυπηρετούμε εμάς τους ιδίους και όχι τον Τόπο! Ενδιαφέρουσα άποψη πράγματι! Πλην όμως άκρως επικίνδυνη, ιδιοτελής και ωφελιμιστική!

...Επίσης, όλοι μιλούμε για συναίνεση. Το γεγονός ότι κάποιοι βουλευτές από διαφορετικά κόμματα κατέληξαν σε ένα κοινό αίτημα, όχι κατ’ ανάγκην με βάση την ίδια συλλογιστική, ασφαλώς και θα μου επιτρέψετε να πιστεύω ότι δεν είναι ούτε αξιόποινη πράξη ούτε και επικριτέα ενέργεια. Πώς είναι δυνατόν να μιλούμε για συναίνεση, όταν δεν υπάρχουν τέτοιες πρωτοβουλίες; Πώς εννοούμε εμείς τη συναίνεση; Συναίνεση με τον εαυτό μας; Ας το πάρουμε απόφαση. Η ελληνική κοινωνία θέλει ριζικές λύσεις στα προβλήματα της. Ούτε οι λύσεις ούτε τα προβλήματα έχουν χρώματα, όπως συχνά αναφέρει ο κ. πρωθυπουργός. Και οι συμπεριφορές μας πρέπει να είναι πλέον υπερκομματικές".




Όλο το κείμενο της ομιλίας μου, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:

http://www.tatoulis.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=253&Itemid=1

Εξοπλιστικά Προγράμματα&Αντισταθμιστικά Ωφέλη

Σε μια περίοδο που η καθημερινότητα του Έλληνα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, όπως επίσης και η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, θεώρησα σκόπιμο, στο πλαίσιο των κοινοβουλευτικών μου καθηκόντων να καταθέσω ερώτηση προς τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, προκειμένου να ενημερωθούμε για ένα πολύ κρίσιμο ζήτημα: τι έχει απογίνει με τα αντισταθμιστικά ωφέλη των περασμένων εξοπλιστικών προγραμμάτων. Και αυτό βέβαια, αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, την παραμονή της νέας ιλιγγιώδους ύψους εξοπλιστικής δαπάνης της χώρας.

Το κείμενο της ερώτησης μπορείτε να το δείτε, εδώ

http://www.tatoulis.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=252&Itemid=141

H ενηλικίωση των μουσείων μας

Αν θέλετε να δείτε την παρέμβασή μου σχετικά με την πολιτική που ακολουθούμε για τα Μουσεία στη χώρα, διαβάστε σχετικό μου άρθρο στον σημερινό Ελεύθερο Τύπο (19/06/08).

"Αυτή τη φορά θα απογοητεύσω όσους τρέφονται από τη διαφωνία και σκοπίμως συγχέουν τη δημόσια έκφραση πολιτικών απόψεων με αντάρτικο. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω επί της αρχής με την πρόσφατη πρόταση του Υπουργού Πολιτισμού για λειτουργική αυτονομία του νέου Μουσείου της Ακρόπολης.

Ομιλώ μετά λόγου γνώσεως. Στο σχέδιο νόμου για το νέο Οργανισμό του Υπουργείου Πολιτισμού, που είχαμε συντάξει το 2005 κατά την εκεί θητεία μου, προβλεπόταν ...στο άρθρο 33 η μετατροπή 5 αρχαιολογικών μουσείων μας σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Καθώς το Νέο Μουσείο Ακρόπολης ήταν τότε υπό κατασκευή, ξεκινήσαμε από τα μεγάλα μουσεία στα οποία, μολονότι λειτουργούν ως ειδικές περιφερειακές υπηρεσίες, τα προβλήματα παραμένουν: το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, τα Αρχαιολογικά Μουσεία Θεσσαλονίκης και Ηρακλείου και το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης. Το σχέδιο νόμου παρέπεμπε σε προεδρικά διατάγματα, αλλά ρητά προέβλεπε ανοιχτό διαγωνισμό για την επιλογή διευθυντή, καθώς και τις ιδιότητες των μελών του Ειδικού Συμβουλίου Επιλογής, διότι θέλαμε να κατοχυρώσουμε την ανεξαρτησία της διαδικασίας από πολιτικά ή συντεχνιακά «καπελώματα».

Θέτω στη διάθεση του Υπουργού Πολιτισμού τα δύο πρώτα, έτοιμα σχέδια Προεδρικών Διαταγμάτων, ένα για το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και ένα δεύτερο για το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, για να χρησιμοποιήσει, αν το επιθυμεί, τη δουλειά που έχει ήδη γίνει. Θέτω επίσης στη διάθεσή του ένα επίσης έτοιμο σχέδιο νόμου για τον Οργανισμό της Εθνικής Πινακοθήκης, με το οποίο η Εθνική Πινακοθήκη θα μετατρεπόταν σε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, από δημοσίου δικαίου που είναι σήμερα.

Εφόσον τώρα ανακινείται η συζήτηση για τα θέματα αυτά, κρίνω σκόπιμο να δημοσιοποιήσω μια εμπειρία μου από τη διερεύνηση που είχε προηγηθεί της σύνταξης των νομικών κειμένων, για να γίνει αντιληπτή η υπάρχουσα διοικητική κατάσταση στη «βαρειά βιομηχανία» της χώρας μας. Εθεσα τότε ένα ερώτημα, την απάντηση στο οποίο και το τελευταίο ψιλικατζίδικο δίνει αμέσως: συνολικά έσοδα, συνολικό κόστος. Υπενθυμίζω ότι τα μεγάλα μουσεία μας είναι υπηρεσίες που απασχολούν εκατοντάδες άτομα και έχουν αυξημένα λειτουργικά έξοδα.

Το σκέλος των άμεσων εσόδων ήταν εύκολο να υπολογισθεί: μηδέν! Και ας μη θεωρηθεί ότι οφείλεται σε παντελή απουσία επισκεπτών. Ακόμη και το πρώτο σε επισκεψιμότητα μουσείο μας, το Εθνικό Αρχαιολογικό, έχει και αυτό μηδενικά έσοδα, καθώς οι εισπράξεις από τα εισιτήρια, το πωλητήριο και το αναψυκτήριο πηγαίνουν κατευθείαν στο Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων (ΤΑΠΑ) και στον Οργανισμό Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού (ΟΠΕΠ), με ρυθμίσεις που δεν είναι της παρούσης να αναλύσω. Το σκέλος των εξόδων ήταν τόσο χαοτικό που δεν έμαθα ποτέ ένα συνολικό αριθμό. Οι μόνιμοι υπάλληλοι πληρώνονται κατευθείαν από τον Τακτικό Προϋπολογισμό του Υπουργείου, κάποιοι έκτακτοι από ειδικές χρηματοδοτήσεις ή από το ΤΑΠΑ, κάποιοι άλλοι από κοινοτικούς πόρους, κάποια λειτουργικά έξοδα από διάφορες πηγές, νόμιμες μεν, λαβυρινθώδεις δε, κάποια έργα από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, κάποια άλλα από κοινοτικούς πόρους, κάποια τρίτα από δωρεές.

Αν είχα χρόνο να φέρω το εγχείρημα μέχρι τέλους, θα εύρισκα το μίτο της Αριάδνης, αλλά ήδη ήταν σαφές ότι η λογική του συνολικού κόστους και επομένως του συνολικού προϋπολογισμού και ισολογισμού ήταν απούσα, όπως συμβαίνει σε κάθε δημόσια υπηρεσία. Επιμέρους προϋπολογισμοί ναι. Πόσο κοστίζει κατ’ έτος η λειτουργία και η ανάπτυξη ενός μεγάλου αρχαιολογικού μουσείου μας, όχι. Η δυστοκία αυτή υπάρχει, όπως είναι φυσικό, και στις αποφάσεις. Όλα εξαρτώνται από το κεντρικό Υπουργείο και ο Διευθυντής του μουσείου μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες μόνο ρισκάροντας την υπηρεσιακή του δίωξη! Και βέβαια, θεωρώ περιττό να μιλήσω για τη γραφειοκρατία, η οποία μπορεί να αποθαρρύνει και τον πιο ενθουσιώδη υπάλληλο, και τον πιο ένθερμο χορηγό.

Η αυτονομία των μουσείων μας, ιδιαίτερα των μεγάλων, είναι μονόδρομος. Θα πρέπει βέβαια πάντοτε να χρηματοδοτούνται και να στηρίζονται από το κράτος, αλλά όχι να εξαρτώνται 100% από αυτό. Η εξάρτηση σημαίνει συνεχή και άμεσο έλεγχο από τη μία πλευρά, διάχυση ευθύνης για το αποτέλεσμα από την άλλη.

Επιστολή στον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ

Σε μια εποχή που η "συναίνεση" έχει γίνει του συρμού, από κοινού με δύο ακόμη συναδέλφους - τον Σπύρο Κουβέλη του ΠΑΣΟΚ και τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη του ΣΥΡΙΖΑ- επιχειρούμε να δώσουμε λίγη ουσία στον όρο, και μάλιστα σε ένα ζήτημα που θεωρούμε εξαιρετικά κρίσιμο μακροπρόθεσμα. Απευθυνθήκαμε στον αρμόδιο υπουργό, ζητώντας του να μην φέρει στη Βουλή ένα τόσο σημαντικό νομοσχέδιο που θα "βάλει τάξη" στον χωροταξικό σχεδιασμό της χώρας, από τη στιγμή που δεν έχει επιτύχει ουσιαστική συναίνεση.


"...δεν πρέπει ασφαλώς να παραβλέπουμε ότι ένα τόσο σημαντικό για το μέλλον της χώρας κείμενο, το οποίο φιλοδοξεί αφενός να βάλει «τάξη στο χώρο» -όπως πολύ σωστά αναφέρετε κι εσείς- , και αφετέρου να χαράξει την κατεύθυνση της χώρας για τα επόμενα 15 χρόνια, δεν θα καταφέρει να διασφαλίσει την εφαρμογή του, παρά μόνο αν επιτύχει την διευρυμένη συναίνεση τόσο της κοινωνίας όσο και των φορέων. Πιστεύουμε δε, ότι η έγκρισή του από το κοινοβούλιο, αποκλειστικά και μόνο χάρη στην κυβερνητική πλειοψηφία, θα ακυρώσει δυστυχώς στην πράξη το σκοπό του εγχειρήματος και θα υπονομεύσει ουσιαστικά το πνεύμα του..."


Για να προκαταλάβω κι εκείνους που το μόνο που τους απασχολεί είναι η στάση μου στην σχετική ψηφοφορία, ας σταθούμε επιτέλους στην καρδιά του ζητήματος: Θα επιλύσει το συγκεκριμένο νομοσχέδιο τα χρόνια προβλήματα; Θα αποκτήσει η χώρα σύγχρονο χωροταξικό σχεδιασμό; Θα μπει τέλος στην συνεχιζόμενη παρανομία; Τι θα κάνουμε με την υποχρέωσή μας να επανορθώσουμε τις περιβαλλοντικές βλάβες του παρελθόντος; Ας επικεντρωθούμε σε αυτά τα θέματα, διότι η συνεχής ενασχόληση με το πρόσωπο και όχι την άποψη μόνο αποπροσανατολιστική και υποβολιμαία μπορεί να θεωρηθεί. Άλλωστε, στο κομμάτι που με αφορά, πάντοτε ήμουν κι εγώ της άποψης του Βρετανού συγγραφέα ότι "οι εξηγήσεις είναι περιττές: οι εχθροί σου δεν τις πιστεύουν και οι φίλοι σου δεν τις χρειάζονται"...



Δείτε το κείμενο της επιστολής...



Αθήνα, 12 Ιουνίου 2008

Προς: κ. Υπουργό ΠΕΧΩΔΕ
κ. Γεώργιο Σουφλιά


Θέμα : Συζήτηση για το Εθνικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού στην Ολομέλεια της Βουλής


Κύριε Υπουργέ,

Η συζήτηση που έλαβε χώρα στις κοινές συνεδριάσεις των αρμόδιων επιτροπών Οικονομικών και Προστασίας του Περιβάλλοντος της Βουλής για το Εθνικό Πλαίσιο Χωροταξίας ανέδειξε με ξεκάθαρο τρόπο μια απόλυτη αναγκαιότητα: η θεσμοθέτηση του πλαισίου πρέπει να αποτελέσει τον κεντρικό αναπτυξιακό χάρτη της Ελλάδας για τα επόμενα 15 χρόνια.

Σε αυτό το σημείο δε, οφείλουμε δύο παρατηρήσεις, ενδεικτικές της κρισιμότητας και της δυσκολίας ασφαλώς του θέματος. Πρώτα και κύρια, είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που δεν διαθέτει χωροταξικό σχεδιασμό, ενώ για την πλειοψηφία των εταίρων μας η σχετική νομοθεσία μετρά ήδη πέντε δεκαετίες ζωής. Δεύτερον, ο χωροταξικός σχεδιασμός δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί σε καμία περίπτωση μονοσήμαντα, ως ένα σχέδιο παραγωγής και υποδομών, αλλά ως διαρκής αναζήτηση της καλύτερης κατανομή των ανθρώπων σε συνάρτηση με τους φυσικούς πόρους και τις οικονομικές δραστηριότητες. Αυτό επιτάσσει η διεθνής εμπειρία.

Η συζήτηση ωστόσο που προηγήθηκε μέχρις στιγμής στις αρμόδιες επιτροπές της Βουλής, κατέδειξε ότι σε πλήθος ζωτικής σημασίας ζητημάτων γεννώνται ερωτήματα, που δεν απαντώνται από το παρόν νομοσχέδιο. Ζητήματα κρίσιμα που αφορούν το αναπτυξιακό μοντέλο που θα ακολουθήσει εφεξής η χώρα, την προστασία του περιβάλλοντος/ επανόρθωση των βλαβών του παρελθόντος, και τέλος την αειφόρο ή μη λογική του εγχειρήματος. Σε γενικές γραμμές, θα μπορούσαμε να πούμε ότι καταγράφεται μια έλλειψη σαφούς στρατηγικής, ξεκάθαρης φιλοσοφίας και σύγχρονου οράματος.

Ενδεικτικά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τις γενικότερες ελλείψεις σε όλο το Σχέδιο προβλέψεων κόστους και καθορισμού αυστηρών χρονοδιαγραμμάτων (πχ στο θέμα της απεξάρτησης από το λιθάνθρακα και το λιγνίτη, αλλά και στο μείζον ζήτημα της εκτός σχεδίου δόμησης). Επίσης, ελλείπει η καταγραφή του τρόπου με τον οποίο θα επιτευχθεί η επιθυμητή συνέργια και ισορροπία μεταξύ αναπτυξιακού και χωροταξικού σχεδιασμού (επί παραδείγματι πώς θα διαχωριστεί ο ρόλος και οι μηχανισμοί εφαρμογής ΕΣΠΑ και ΓΠΧΣ). Ουδεμία σχεδόν πρόβλεψη υπάρχει για το πολιτιστικό περιβάλλον, δεν αποσαφηνίζεται το μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης που θα ακολουθήσουμε, ενώ τα μέτρα προστασίας για το περιβάλλον φαίνεται να μην έχουν στηριχθεί στη βάση αναλογιστικών μελετών. Και πολλά άλλα ακόμη ερωτήματα.

Τέλος, πρέπει να σημειώσουμε ότι σημαντικοί κοινωνικοί και επιστημονικοί φορείς έχουν επανειλημμένα εκφράσει τις επιφυλάξεις τους σχετικά με τη στρατηγική κατεύθυνση και τις επιμέρους προβλέψεις του Εθνικού αλλά και των Ειδικών Πλαισίων Χωροταξικού Σχεδιασμού.

Κύριε υπουργέ,

δεν πρέπει ασφαλώς να παραβλέπουμε ότι ένα τόσο σημαντικό για το μέλλον της χώρας κείμενο, το οποίο φιλοδοξεί αφενός να βάλει «τάξη στο χώρο» -όπως πολύ σωστά αναφέρετε κι εσείς- , και αφετέρου να χαράξει την κατεύθυνση της χώρας για τα επόμενα 15 χρόνια, δεν θα καταφέρει να διασφαλίσει την εφαρμογή του, παρά μόνο αν επιτύχει την διευρυμένη συναίνεση τόσο της κοινωνίας όσο και των φορέων. Πιστεύουμε δε, ότι η έγκρισή του από το κοινοβούλιο, αποκλειστικά και μόνο χάρη στην κυβερνητική πλειοψηφία, θα ακυρώσει δυστυχώς στην πράξη το σκοπό του εγχειρήματος και θα υπονομεύσει ουσιαστικά το πνεύμα του.

Ως εκ τούτων, σας καλούμε να μην θέσετε – βεβιασμένα, λίγες ημέρες μόλις πριν το τέλος των εργασιών της Βουλής- σε συζήτηση προς έγκριση στην Ολομέλεια το αναθεωρημένο Σχέδιο Εθνικού Πλαισίου Χωροταξίας, το οποίο θα προκύψει κατόπιν των τροποποιήσεων που αναλάβατε να διενεργήσετε μετά την επεξεργασία του στις Επιτροπές. Σας καλούμε να θέσετε το αναθεωρημένο Σχέδιο σε νέα, ανοιχτή, ουσιαστική και δημόσια διαβούλευση ώστε να έλθει στη Βουλή έχοντας πραγματικά εξασφαλίσει την κοινωνική συναίνεση που θα επιτρέψει την εφαρμογή του στην πράξη. Διότι, αν αυτός ο νόμος δεν μπορεί να δώσει σαφείς απαντήσεις ίσως είναι καλύτερα να μην δημιουργήσουμε ένα ακόμη ακρωτηριασμένο νομοθέτημα, το οποίο είτε δεν θα εφαρμοστεί ποτέ είτε θα δώσει περισσότερα νομιμοποιητικά ερείσματα για τους παραβάτες. Οι παραλείψεις του πολύ φοβούμαστε ότι θα ανοίξουν κι άλλα παραθυράκια, σε ένα σύστημα που ήδη πάσχει.

Ευχαριστούμε για την αμέριστη προσοχή σας.


Με εκτίμηση,


Οι Βουλευτές

Πέτρος Τατούλης Σπύρος Κουβέλης Μιχάλης Παπαγιαννάκης
Βουλευτής Ν.Δ. Βουλευτής ΠΑ.ΣΟ.Κ. Βουλευτής ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Μετά την αυτοδυναμία, τι;

Ποια είναι η βιώσιμη λύση για το πολιτικό σύστημα που διέρχεται κρίση; Τι γίνεται μετά το τέλος της αυτοδυναμίας; Ποιο το μέλλον των πολιτικών κομμάτων; Κάποιες πρώτες σκέψεις κατέθεσα μεταξύ άλλων συναδέλφων στην "Ημερησία" του περασμένου Σαββατοκύριακου, τις οποίες μπορείτε να διαβάσετε εδώ...

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12333&subid=2&tag=9464&pubid=2223135

και αναλυτικότερα εδώ...

http://www.tatoulis.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=248&Itemid=139

Και εδώ κάποιες πρώτες σκέψεις για την ακρίβεια και τις πολιτικές μας επιλογές (συνέντευξη που παραχώρησα στην εφημερίδα "Αγγελιοφόρος" της περασμένης Κυριακής)...

http://www.agelioforos.gr/archive/article.asp?date=6/15/2008&page=12

PS 1ον) συγνώμη για την απουσία των τελευταίων ημερών και για τις απαντήσεις στα σχόλια σας που έχω καθυστερήσει αρκετά, αλλά έχω πολύ άρρωστο τον πατέρα μου και ήμουν στο χωριό.

2ον) ξέρω ότι θα μου την "πέσετε" αρκετοί σε σχέση με αυτά που αναφέρω για το ναυάγιο της "Μεγάλης Κεντροαριστεράς", αλλά θα εκτιμούσα η συζήτηση να γίνει στη βάση ενός εποικοδομητικού διαλόγου και όχι με τις πλάτες του μηδενιστικού εκκοματισμού. Ας ξεκαθαρισθεί ότι εδώ όλοι καταθέτουμε απόψεις.