Σχεδίασε το Λογότυπο Νεα Πελοπόννησος

http://www.neapeloponnisos.gr

Τα δύσκολα προβλήματα απαιτούν δημιουργική σύνθεση και ισχυρή συστράτευση. Το καινούριο – με την έννοια του μη εξαρτημένου, του μη συμβιβασμένου του μη φθαρμένου , αλλά του ρεαλιστικού, του καινοτόμου και του θαρραλέου- ψάχνει να εκφραστεί.

Η κοινωνική αλληλεγγύη επαναπροσδιορίζεται στις υγιείς βάσεις της ισότητας, της ισονομίας, της αξιοκρατίας, της κοινής αγωνίας για την επίλυση των κοινών μας προβλημάτων.

Τα τείχη του κομματισμού αλώνονται και οι πολίτες ανεξαρτητοποιούνται. Ενωμένοι και αισιόδοξοι μπορούμε όλοι να δώσουμε προοπτική ευημερίας στην ιδιαίτερη πατρίδα και τις οικογένειές μας, προκειμένου ο νέος θεσμός να φέρει μαζί του πνοή ανασυγκρότησης.

Το λάδι και τα αμπέλια του τόπου μας είναι στοιχεία με διαχρονικούς συμβολισμούς. Η αειφορία είναι μια έννοια πολύ πιο μεγάλη, πολύ πιο βαθιά από τα ευκαιριακά και ευπώλητα συνθήματα. Είναι τρόπος ζωής.

Σε αυτήν την προσπάθεια – της εικαστικής αποτύπωσης του τρόπου ζωής που κρύβεται πίσω από τη «Νέα Πελοπόννησο»- σας καλούμε να συμμετέχετε.

Στείλτε μας το λογότυπο που σχεδιάσατε και μια σύντομη περιγραφή πίσω από την ιδέα που σας παρακίνησε. Τα χαρακτηριστικά, τα στοιχεία, τις ιδιότητες και τον συμβολισμό που θεωρείτε ότι σηματοδοτεί αυτό. Ένα από αυτά θα επιλεγεί ως σήμα της πολιτικής κίνησης. Όλα θα δημοσιευτούν στην ιστοσελίδα του συνδυασμού μας.

http://www.neapeloponnisos.gr

Για τη Νέα Πελοπόννησο, Αρχή της Περιφέρειας οι Πολίτες

Τα δύσκολα προβλήματα απαιτούν καθαρές απόψεις, τολμηρές λύσεις και αποφασιστικές πράξεις. Στο πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και ηθικό αδιέξοδο υπάρχει διέξοδος. Τα υγιή κύτταρα της κοινωνίας, όπου και αν αυτά ανήκουν, μπορούν να συνεργήσουν για να δώσουν λύσεις . Οι πολίτες, απορρίπτουν τη συνενοχή με το πελατειακό κράτος και διεκδικούν ένα καλύτερο μέλλον. Αρωγοί σε αυτή την προσπάθεια είναι η νομιμότητα και η αξιοκρατία που μπορούν να κάνουν το κράτος σύμμαχο του πολίτη, όχι εχθρό.

Τα δύσκολα προβλήματα απαιτούν ισχυρή συστράτευση και δημιουργική σύνθεση. Στην κρίση θεσμών και αξιών, στην οποία βύθισε τον τόπο το πολιτικό σύστημα υπάρχει αντίλογος. Οι παλιές δομές παραχωρούν τη θέση τους σε νέους θεσμούς. Θεσμούς δημοκρατικούς, ελεύθερους και συμμετοχικούς. Το άσχημο, συγκεντρωτικό Κράτος μετακυλύει αρμοδιότητες στην περιφέρεια. Οι πολιτικοί επιστρέφουν στον πολίτη μέρος των εξουσιών που εκείνος τους ανέθεσε. Οι πολίτες ανακτούν την εξουσία και την ευθύνη να αποφασίζουν για τον τόπο τους. Μία δυναμική περιφέρεια δίνει πνοή σε ένα κράτος που για χρόνια νοσεί και δίνει προοπτική ευημερίας στους πολίτες της.

Η ανάγκη για το διαφορετικό και η κοινωνική αλληλεγγύη, ως απάντηση στα κοινά μας προβλήματα, δίνουν την προοπτική για ένα πιο φωτεινό αύριο, υπεράνω χρωμάτων. Οι κομματικές γραμμές υποχωρούν μπροστά στον κοινό στόχο της ανάνηψης.

Η τωρινή κρίση φέρνει μαζί της και μια νέα ευκαιρία. Όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε το γκρίζο παρόν και να φέρουμε ένα καλύτερο μέλλον.

Μπορούμε να δημιουργήσουμε μια ενωμένη, ισχυρή, λαϊκή Πελοπόννησο.
Τη Νέα Πελοπόννησο.

Χωρίς μικροκομματισμούς. Χωρίς εξαρτήσεις. Χωρίς ιδιοτέλειες. Με αποφασιστικότητα, συνέπεια, διάθεση για συνεργασία και συμμετοχή. Με προοπτική και αισιοδοξία. Με ξεκάθαρες απόψεις, συγκεκριμένες πράξεις και ρεαλιστικό όραμα.

Με βαθιά την συναίσθηση των δυσκολιών που αντιμετωπίζει το καινούριο και διαφορετικό για να ανατρέψει το παλιό και φθαρμένο, αλλά με βαθύτερη πίστη στην ανάγκη αυτό να εκφραστεί πολιτικά, θέτω υπόψη των Πελοποννησίων συμπολιτών μου την υποψηφιότητά μου για το αξίωμα του περιφερειάρχη και τους ζητώ να προχωρήσουμε μαζί στην νέα αυτή πρόκληση.

Στις δημοκρατίες, αρχή της αλλαγής είναι οι πολίτες.
Αρχή της περιφέρειάς μας είναι οι πολίτες της.

Ο πολιτιστικός "Καλλικράτης" και η κουλτούρα της αλλαγής

Με ανάμεικτα συναισθήματα διάβασα τη διαπίστωση της Λίνας Μενδώνη, Γενικής Γραμματέως του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού ότι μας χρειάζεται ένας «Καλλικράτης» μουσείων. Συμφωνώ και επαυξάνω. Μας χρειάζεται ένας «Καλλικράτης» σε ολόκληρο το χώρο του πολιτισμού. Με μία προϋπόθεση. Ότι δεν θα είναι επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά πραγματική διάθεση για σύγκρουση με τις κατεστημένες νοοτροπίες. Κι αυτό δεν το έχουμε δει μέχρι τώρα στο χώρο. Αυτό που βλέπουμε είναι μια μεγάλη, είναι η αλήθεια, προσπάθεια να πάρει πάλι μπρος το σκουριασμένο σύστημα του υπουργείου, αλλά χωρίς να ταράξουμε τα νερά, χωρίς να δοκιμαστεί κάτι καινούργιο.

Κι όμως… Ο «Καλλικράτης» του πολιτιστικού τομέα υπάρχει ήδη σε συγκεκριμένο σχέδιο από το 2005. Μπορεί να έχει το πεζό όνομα «Νέος Οργανισμός», διέπεται όμως από τις ίδιες αρχές. Εισάγει μία πρωτοποριακή και καινοτόμο δομή περιφερειοποίησης του Υπουργείου Πολιτισμού, που στηρίζεται σε μια νέα φιλοσοφία ανάπτυξης λειτουργιών και δικτύων. Επιδιώκει την ισόρροπη ανάπτυξη όλων των πολιτιστικών δραστηριοτήτων, λαμβάνοντας υπόψη και την αναπτυξιακή προοπτική τους. Η βασική αρχή είναι, όλο το σύστημα να λειτουργεί με βάση την αρχή της επικουρικότητας στο κατώτερο εφικτό επίπεδο.

Ο πολιτιστικός «Καλλικράτης» προβλέπει δύο επίπεδα διοίκησης: το πρώτο επίπεδο στο κέντρο, με πιο ολιγομελείς από σήμερα κεντρικές υπηρεσίες σε ρόλο επιτελικό, ελεγκτικό και υλοποίησης δράσεων εθνικής κλίμακας, το δε δεύτερο σε πολιτιστικές περιφέρειες, με περιφερειακές υπηρεσίες πολιτισμού, στις οποίες θα οργανώνεται η βασική δομή των δραστηριοτήτων του υπουργείου –ακόμα και του σύγχρονου πολιτισμού, που σήμερα δεν είναι αποκεντρωμένες.

Σύμφωνα με το σχέδιο, οι Εφορείες Αρχαιοτήτων θα λειτουργούν σε ενοποιημένη μορφή ως υπηρεσίες μιας στάσης στο χωρικό επίπεδο του παλαιού νομού, ώστε να εξυπηρετείται καλύτερα ο πολίτης αλλά και να προστατεύεται πιο αποτελεσματικά η πολιτιστική μας κληρονομιά. Οι Εφορείες θα αναφέρονται στον προϊστάμενο της περιφερειακής υπηρεσίας πολιτισμού, αντί του γενικού διευθυντή της κεντρικής υπηρεσίας όπως ισχύει σήμερα, με τα γνωστά αποτελέσματα συσσώρευσης υποθέσεων στο κέντρο και ταλαιπωρίας του πολίτη.
Στα μουσεία, στα οποία τόση αρνητική κριτική γίνεται τελευταία, δίνεται ιδιαίτερο βάρος. Προτείνεται από το σχέδιο αφενός η θεσμοθέτηση μιας νέας Γενικής Διεύθυνσης, της Γενικής Διεύθυνσης Μουσείων, που θα εξασφαλίζει το συντονισμό τους και τις απαραίτητες συνεργασίες και συνέργειες, και αφετέρου η μετατροπή των μεγαλύτερων αρχαιολογικών και βυζαντινών μουσείων σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Το πείραμα του νέου Μουσείου της Ακρόπολης που λειτουργεί ως νομικό πρόσωπο, παρ’ ότι διέρχεται ακόμη τις παιδικές του αδυναμίες, δείχνει ότι η μεγαλύτερη αυτονομία των μουσείων παρέχει τη δυνατότητα για καλύτερες υπηρεσίες προς τους επισκέπτες. ΄Αλλωστε, αυτή είναι η τάση διεθνώς. Γιατί εμείς μονίμως να υστερούμε;Η νέα δομή λαμβάνει υπόψη τον τρόπο παραγωγής έργου στο υπουργείο και το γεγονός ότι οι δύο μεγάλοι τομείς δράσεις του -πολιτιστική κληρονομιά και σύγχρονος πολιτισμός - έχουν διαφορετικό νομικό πλαίσιο και διαφορετικό ρόλο. Η πολιτιστική κληρονομιά προστατεύεται από το Σύνταγμα, οπότε το κράτος οφείλει να εξασφαλίσει ενιαίες κατευθυντήριες γραμμές και αποτελεσματικά εργαλεία προστασίας. Αντιθέτως, στο σύγχρονο πολιτισμό το κράτος διασφαλίζει τις πολιτιστικές υποδομές και ένα πλαίσιο θεσμών που ευνοούν τη δημιουργία, χωρίς όμως η πολιτεία να εμπλέκεται σ’ αυτήν.

Μια τέτοια βελτίωση της διοικητικής ικανότητας της δημόσιας διοίκησης εναρμονίζεται και με τις κατευθύνσεις που έχει δώσει η Ευρωπαϊκή Ενωση για την περίοδο 2007-2013. Η ΄Ενωση έχει θέσει ως στρατηγικούς στόχους την ικανότητα διαχείρισης της αλλαγής, την αποκέντρωση αρμοδιοτήτων σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο με ταυτόχρονη ενίσχυση της στρατηγικής προσέγγισης του προγραμματισμού στο κεντρικό επίπεδο, την ενδυνάμωση της διοικητικής ικανότητας για το σχεδιασμό – υλοποίηση - διαχείριση αναπτυξιακών προγραμμάτων σε περιφερειακό επίπεδο, τη βελτίωση των υπηρεσιών προς την κοινωνία και τις συνεργασίες δημοσίων και ιδιωτικών φορέων.

Στην παραμικρή απόπειρα αλλαγής όμως της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, η αντίδραση είναι λυσσαλέα. Το έζησα προσωπικά. Το πλήρωσα. Μήπως όμως τώρα που φτάσαμε στον πάτο, δεν θα πρέπει να διστάζουμε άλλο; H άσκηση της εξουσίας δεν μπορεί πια να εξαντλείται σε παιχνίδια συμβιβασμών και ισορροπιών. Η εμμονή μας στις λογικές του 19ου αιώνα ενώ σε όλη την υφήλιο έχει γίνει κοσμογονία μας έφερε στο χείλος της καταστροφής. Με το σχέδιο διάσωσης μας δόθηκε μια ανάσα, μια τελευταία ευκαιρία να περάσουμε –δυστυχώς με θυσίες- στον 21ο αιώνα. ΄Εχουμε μόνο 3 χρόνια μπροστά μας για να καλύψουμε την υστέρηση δεκαετιών.

Είναι καιρός να τολμήσουμε. Είναι καιρός οι υγιείς δυνάμεις του πολιτικού μας συστήματος να κάνουν μια φυγή προς τα εμπρός, να ηγηθούν επιτέλους της κοινωνίας, αντί να υποχωρούν μπροστά στις χειρότερες πλευρές της.

*Ελευθεροτυπία, 07/2010

Η βαρυχειμωνιά ως κάρμα του κ. Σαμαρά

Δεν νομίζω ότι κάποιος είχε προσδοκίες από το πρόσφατο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Αντίθετα ήταν εμφανές από την πρώτη στιγμή ότι θα ήταν μια μάζωξη ανάδειξης εσωκομματικών ισορροπιών και διατύπωσης βερμπαλισμών. Όπως αναμενόταν, έλειψε κάθε συγκεκριμένη ιδεολογική τοποθέτηση και ασφαλώς κάθε διάθεση αυτοκριτικής για την κατάντια της κεντροδεξιάς παράταξης και τη διάλυση που σήμανε για τον τόπο η προηγούμενη διακυβέρνηση.

Ο κ. Σαμαράς εξελέγη στην προεδρία του κόμματος όχι διότι είχε μια συγκεκριμένη πρόταση για τον τόπο. Ούτε επειδή τα περάσματα του στη βάση της Νέας Δημοκρατίας ήταν τέτοια ώστε να δημιουργούν προσδοκία εξουσίας. Αναδείχθηκε πρόεδρος του κόμματος, διότι είχε απέναντι του την κ. Μπακογιάννη και στηρίχθηκε από το νεοκαραμανλικό μπλοκ. Το γεγονός αυτό δεν ήταν δυνατόν παρά να σημάνει μια ιδιότυπη ομηρία της σημερινής προεδρίας απέναντι στην απελθούσα. Όσοι από την πρώτη στιγμή διατύπωσαν την βεβαιότητα ότι στην περίπτωση που ο κ. Σαμαράς δεν κόψει δεσμούς με τον νεοκαραμανλισμό δεν θα αποκτήσει κοινωνική αποδοχή, γνώριζαν εκ των προτέρων ότι αυτό δε θα συμβεί. Διότι απλώς, κάτι τέτοιο θα απαιτούσε πολιτική ανδρεία και έλλειψη εξαρτήσεων.

Η πολιτεία του σημερινού προέδρου της Νέας Δημοκρατίας προεξοφλούσε τον τρόπο που θα επέλεγε να πορευτεί και σε αυτήν την θέση που οι συγκυρίες τον έφεραν. Γνωστός για τον βερμπαλισμό και την ανευθυνότητα που διέκριναν τη θητεία του ως υπουργού Εξωτερικών της περιόδου ’90 -’93, έχτισε την προσωπική του διαδρομή με τυχοδιωκτισμό και ιδιοτέλεια, ποντάροντας στον εγγενή εθνικό μεγαλοϊδεατισμό του νεοέλληνα και υποσχόμενος μια πολιτική άνοιξη που έφερε βαρυχειμωνιά στην τοποθέτηση της χώρας στη διεθνή σκακιέρα.

Την ίδια βαρυχειμωνιά φέρνει στην κεντροδεξιά παράταξη η θητεία του κ. Σαμαρά ως προέδρου της Νέας Δημοκρατίας. Το θερμό χειροκρότημα που επεφύλαξε αξιοσημείωτη μερίδα των συνέδρων στον κ. Καραμανλή τον έφεραν αντιμέτωπο με ακόμη ένα προσωπικό του αδιέξοδο. Οι δυνάμεις που τον ανέδειξαν τον αναγκάζουν σήμερα να αναδειχθεί σε υμνωδό της πενταετίας που στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας έχει σημαντικές ευθύνες για την διάλυση του κράτους και τις συνέπειες της, οι οποίες είναι αντιληπτές πλέον σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής διαστρωμάτωσης.

*H Χώρα, 4 Ιουλίου 2010

Δυστυχώς για τον κ. Σαμαρά, οι μνήμες του παρελθόντος που κατάφερε να σκεπάσει με την αναγκαστική του αποχή από την πολιτική ζωή του τόπου την επαύριον της διάλυσης της «Πολιτικής Άνοιξης» και τη σιγή ιχθύος που κράτησε κατά την πρόσφατη κυβερνητική του θητεία σε πλειάδα σημαντικών ζητημάτων, έρχεται η ώρα να ξαναζωντανέψουν. Και όσες ευκαιρίες κι αν προσφέρονται σε αυτόν τον τόπο σε αποδεδειγμένα μειωμένων ικανοτήτων και αμφιλεγόμενων προθέσεων πολιτικούς, κάποια στιγμή κι αυτές τελειώνουν. Τα γνωστά παπαγαλάκια των μίντια που υμνούσαν τον νεοκαραμανλισμό μέχρι την τελευταία στιγμή και σήμερα εκφράζουν την πεποίθηση ότι ο κ. Σαμαράς εξήλθε «ενισχυμένος» από το Συνέδριο δεν έχουν κανένα πέρασμα στην ελληνική κοινωνία. Στο μέλλον, που η χώρα επιχειρεί να εξασφαλίσει για τον εαυτό της δεν έχουν ρόλο ούτε οι υμνωδοί, ούτε οι βερμπαλιστές, ούτε οι τυχοδιώκτες, ούτε οι πληρωμένοι γραφιάδες.

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αυτοκτονίας

Η αυτοκτονία είναι μια λέξη πολύ της μόδας. Αυτή χρησιμοποίησε ο κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος για να περιγράψει γλαφυρά τη φημολογία περί αποχώρησης ορισμένων βουλευτών της ΝΔ από το κομματικό μαντρί. Αυτήν την ίδια λέξη έχει μετέλθει και ο πρόεδρος του κόμματος για να αντιδράσει θεαματικά στα μέτρα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας που επιχειρεί η κυβέρνηση. Λίγο καιρό πριν τις εσωκομματικές εκλογές που ανέδειξαν τον κ. Σαμαρά πρόεδρο της κεντροδεξιάς παράταξης, κάποιος εξαιρετικά σημαίνων πολιτικός μου εκμυστηρεύτηκε ότι αφού «τα κόμματα δεν αυτοκτονούν» η κ. Μπακογιάννη θα κέρδιζε τελικώς την αναμέτρηση. Τότε, από σεβασμό και ευγένεια μάλλον, δεν είχα απαντήσει ότι ενίοτε και τα πολιτικά κόμματα, όπως και οι χώρες, αυτοκτονούν. Τι γίνεται όμως ειδικότερα στην Ελλάδα;

Το συνέδριο της ΝΔ συμπίπτει χρονικά με την 10η επέτειο της ένταξης της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Τι έχει απομείνει σήμερα από εκείνη την αισιοδοξία που πλημμύριζε πολίτες και χώρα, εξαιρουμένων των συνήθων υπόπτων του ΚΚΕ; Κατ’ αρχήν, συνεχίζουμε να είμαστε στην Ευρωζώνη και αυτό είναι κάτι θετικό. Ωστόσο, είναι και το μόνο. Και τούτο, διότι, δυστυχώς, το βήμα αυτό δεν συνοδεύτηκε από τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που συν τω χρόνω θα έφερναν την πραγματική σύγκλιση. Συγκεκριμένα, η δεύτερη κυβέρνηση Σημίτη, με ενοχοποιημένο το ιδεολόγημα του εκσυγχρονισμού και με ακρωτηριασμένη δυναμική ελέω της εκτεταμένης διαφθοράς του οικοδομήματος, έκανε πίσω σε σημαντικές αλλαγές, με κορυφαία οπισθοδρόμηση αυτή του ασφαλιστικού. Άλλωστε, εκεί εδράζεται χρονικά και η αρχή του τέλους για τον κ. Σημίτη. Ήταν εντούτοις, η ΝΔ, στη συνέχεια, που, αντί να προχωρήσει με τη λευκή επιταγή που είχε από τον ελληνικό λαό στις διαρθρωτικές αλλαγές που είχε η χώρα ανάγκη, εγκατέλειψε τον τόπο στην τύχη του, ελέω πολιτικής αβουλίας, παροιμιώδους ανικανότητας και μεγίστης διαφθοράς στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο.

Η πορεία αυτή, κατά την άποψή μου, ήταν προδιαγεγραμμένη. Μπήκαμε στην ΟΝΕ, χωρίς πρώτα να έχει εξηγηθεί με πειστικότητα ότι αυτή η ένταξη θα είχε νόημα, εάν και εφόσον η ελληνική οικονομία θεράπευε τις χρόνιες παθογένειές της. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Ο διάχυτος αριστερισμός όρθωσε τα γνωστά του αναχώματα και όλα έμειναν ίδια. Η αλλαγή σκόνταψε στην εύκολη λύση των πολιτικών να κάνουν κοινωνική πολιτική με δανεικά και στην εύκολη επιλογή των πολιτών να μην θυσιάσουν την επίπλαστη ευημερία στο βωμό της πραγματικής ανάταξης της οικονομίας. Κάπως έτσι φτάσαμε στη σημερινή δύσκολη εποχή, που επιτείνεται από τη δυσχερή διεθνή συγκυρία.

Μπροστά στην αυτοχειρία της χώρας, που έχει αρχίσει να επιχειρείται εδώ και δεκαετίες, η πολιτική αυτοκτονία κάποιων πολιτικών είναι δευτερευούσης σημασίας. Στη ΝΔ, όπου παρεμπιπτόντως, κατά παράδοση, οι φυγάδες από το μαντρί δεν εξοντώνονται από τον λύκο, αλλά επιστρέφουν σε θέσεις ισχύος, εκείνο που θα έπρεπε να συζητηθεί με σοβαρότητα είναι οι λόγοι που οι μεγάλες προσδοκίες από την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ διαψεύσθηκαν οδυνηρά. Το πολιτικό σύστημα στο σύνολο του βιώνει τέτοια απαξία, που μπροστά στο ενδεχόμενο αυτοκτονίας κομμάτων ή πολιτικών, το λαϊκό αίσθημα μένει παγερά ασυγκίνητο. Η αλήθεια είναι όμως, ότι πράγματι στην Ελλάδα, τα πολιτικά κόμματα δεν αυτοκτονούν. Το χαρακίρι θέλει θάρρος και προϋποθέτει έχοντες συνείδηση. Τέτοιες αξίες και πρόσωπα δεν διαθέτει το σύστημα. Αφού δεν αυτοκτονούν, μένει να δούμε αν φονεύονται.


*Η Χώρα, 27 Ιουνίου 2010

Όταν οι Πυγμαίοι σηκώνουν ανάστημα ;

Αν και τα μηνύματα ήταν δυσοίωνα από την αρχή – ας μην ξεχνούμε τις προσωπικές ιστορίες του καθενός που σέρνονται πίσω του σα βαρίδια-, ο κ. Σαμαράς απέδειξε στην πράξη ότι δύσκολα θα κινηθεί με συνέπεια, αποφασιστικότητα, νηφαλιότητα και ρεαλισμό ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης του τόπου. Η αρχή έγινε με την καταψήφιση του πακέτου των νέων μέτρων στην οικονομία. Όχι για λόγους ουσίας ή με στόχο να εφαρμοσθεί κάποια αντιπρόταση, αλλά ξεκάθαρα για να αποφύγει η Νέα Δημοκρατία το κομμάτι της δικής της ευθύνης που θα προκύψει από τον επιμερισμό του πολιτικού κόστους. Η μη ανάληψη των ευθυνών υπό το άγος του πολιτικού κόστους ισοδυναμεί με ανευθυνότητα.

Στη λογική αυτή κινείται αναμφισβήτητα και η απόφαση των γαλάζιων πρωτοκλασάτων να μην ψηφίσουν το ασφαλιστικό επί της αρχής, ούτε και τον νέο αυτοδιοικητικό χάρτη του «Καλλικράτη». Δικαίωμα τους ; Μάλλον όχι. Κι αυτό διότι, οι αλλαγές που προτείνει το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου εργασίας δεν πάνε και πολύ μακρύτερα από τον νόμο Πετραλιά, πράγμα που γεννά τη βεβαιότητα ότι σύντομα θα υπάρξουν κι άλλες ρυθμίσεις, αφού οι συγκεκριμένες δεν πρόκειται να σώζουν επί πολύ το χρεοκοπημένο σύστημα. Ακόμη χειρότερα, στον τομέα της αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας περπατά στις καταστροφικές ατραπούς του προκατόχου του. Ποιος δεν θυμάται τον κ. Καραμανλή από βουνά και λόγγους, σε μπλόκα και πανηγύρια να επιτίθεται στον «Καποδίστρια» και μάλιστα να υπόσχεται ότι όταν εκείνος θα γινόταν κυβέρνηση θα τον καταργούσε; Όταν ωστόσο ήλθε η ημέρα που έγινε πρωθυπουργός, όχι μόνο δεν τον κατάργησε, αλλά επεσήμανε την ανάγκη και της εμβάθυνσης της μεταρρύθμισης με τον λεγόμενο «Καποδίστρια II». Μεταρρύθμιση, που όπως και οι υπόλοιπες έμεινε στα χαρτιά και τις προεκλογικές ομιλίες στις πλατείες.

Η διακυβέρνηση Καραμανλή είχε συγκλονιστικές συνέπειες για τον τόπο, αφού εξαθλίωσε και έφερε στα όρια του ένα σύστημα που νοσούσε επί δεκαετίες. Αυτή είναι η παρακαταθήκη του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος θα μείνει στην ιστορία για τον ανερυθρίαστο βερμπαλισμό του και τον επαίσχυντο επικοινωνισμό του. Ο ίδιος αποδείχτηκε το σημαντικότερο βαρίδι της παράταξης στην οποία προέδρευσε. Και αυτό δεν το λέγω σήμερα, αλλά το είχα διαγνώσει έγκαιρα όταν όλοι – δημοσιογράφοι και συμφέροντα- επέμεναν να τον πλασάρουν σαν δυνατό χαρτί…

Το αντι-πρότυπο Καραμανλή πρέπει να είναι πλοηγός για τον σημερινό πρόεδρο του κόμματος. Για την ώρα, ωστόσο, ο τελευταίος έχει επιλέξει να αντιπολιτεύεται με στόχο την εξυπηρέτηση μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Μεγαλοστομεί χωρίς ουσία περί καθάρσεως της παράταξης από τα λεγόμενα βαρίδια, την ίδια ώρα που καλύπτει το μεγαλύτερο βαρίδι, τον ίδιο τον προκάτοχό του. Διατυμπανίζει την πίστη του στην εσωκομματική αξιοκρατία – όπως η σύσταση της επιτροπής αξιολόγησης των βουλευτών που ανακοινώθηκε την περασμένη εβδομάδα- όταν ο ίδιος επέλεξε συνεργάτες με αμφισβητούμενο πρότερο έντιμο πολιτικό βίο και αναποτελεσματική κυβερνητική θητεία.

Μια από τις αγαπημένες εκφράσεις των λογογράφων του κ. Σαμαρά είναι το ξεσηκωτικό (;) «Οι Έλληνες να σηκώσουμε ανάστημα». Ξεχνά εντούτοις, ότι το ηθικό, πνευματικό και διανοητικό ανάστημα της παράταξης του έχει σήμερα πριονισμένα πόδια. Και τι ανάστημα να σηκώσει ο πυγμαίος;

"Η Χώρα", 22/05/10

Αγοράζοντας λίγο χρόνο ζωής

Την Ελλάδα αυτή τη στιγμή θα μπορούσε κανείς να την δει ως θανατοποινίτη που προσπαθεί να κερδίσει λίγο χρόνο ζωής μήπως και τελικώς αποδείξει με κάποιον τρόπο, όχι την αθωότητά του, αλλά ότι αξίζει ελαφρύτερη ποινή. Αυτόν τον επιπλέον χρόνο ζωής ήλθε να μας προσφέρει το δάνειο του μηχανισμού στήριξης. Την ελπίδα της σωτηρίας και όχι την ίδια τη σωτηρία. Δυστυχώς ή ευτυχώς, τη σωτηρία μας θα πρέπει να την εξασφαλίσουμε μόνοι.

Το πακέτο δεν περιλαμβάνει μόνο μέτρα δημοσιονομικού χαρακτήρα. Τα κρισιμότερα είναι τα υπόλοιπα. Εκείνα που αφορούν τις μεγάλες αλλαγές που θα πρέπει να συμβούν την επόμενη τριετία προκειμένου να πούμε ότι πιάσαμε το σωσίβιο που μας πέταξαν. Από την εξυγίανση των ΔΕΚΟ (βλ. ΟΣΕ) έως το ασφαλιστικό, τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης, τη μηχανοργάνωση των νοσοκομείων. Από την συνεπή μας στάση να αλλάξουμε τα πράγματα θα κριθεί εν τέλει αν το σωσίβιο θα μας βγάλει στη στεριά. Ή αν θα ξεφουσκώσει στα ανοιχτά, αφήνοντας μας μόνους και αβοήθητους.

Και αυτά όμως δεν θα αποδειχτούν αρκετά, αν δεν προχωρήσουμε στη δομική ανατροπή του συστήματος. Δεν εννοώ κάποια επανάσταση. Ούτε ασφαλώς συντάσσομαι με τις βαρύγδουπες κενολογίες της ελληνικής Αριστεράς. Τι εννοώ; Την επαναδιαπραγμάτευση της νεοελληνικής δημοκρατίας, προκειμένου να αποθεραπευθεί από τις χθεσινές χρόνιες παθογένειες και να επανακαθορίσει το ρόλο της ως εγγυήτρια δύναμη της ανάπτυξης της χώρας και της ευδαιμονίας των πολιτών της. Δύο είναι τα κρίσιμα εμπόδια σε αυτό το εγχείρημα. Πρώτον, ότι θα αναγκαστούμε να προχωρήσουμε με πίεση και άγχος σε θεσμικές αλλαγές που απαιτούν νηφαλιότητα, διάλογο και κοινωνική συνοχή. Υπό το άγος της επιβίωσης, κινδυνεύουμε να πέσουμε στην παγίδα είτε των επικοινωνισμών είτε των ημιμέτρων. Το δεύτερο ανάχωμα έχει να κάνει με εκείνους που θα δρομολογήσουν την υλοποίηση των αλλαγών που εν πολλοίς ταυτίζονται με εκείνους που με τη στάση τους (πράξη, ανοχή ή αποχή) υπονόμευσαν επί δεκαετίες το κύρος των θεσμών και τη δυναμική των μεταρρυθμίσεων. Με απλά λόγια. Από την μία η πίεση του χρόνου και από την άλλη τα φθαρμένα υλικά που φιγουράρουν σε κάθε κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας (πολιτικό προσωπικό, επιχειρηματικός κόσμος, πνευματική ελίτ, δημοσιογράφοι κτλ) δεν δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για ουσιαστικές αλλαγές. Αντίθετα επιτείνουν την απαισιοδοξία για την επόμενη ημέρα.

Το ΔΝΤ, πέραν της οικονομικής βοήθειας, μας έστησε μπροστά σε έναν καθρέφτη προκειμένου να εξαναγκαστούμε να δούμε την πραγματικότητα που για χρόνια παραμόρφωνε η διόπτρα του λαϊκισμού και της αμάθειας. Κάποιοι συνεχίζουν να μην θέλουν να βλέπουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Και μάλλον όχι άδικα. Το αναιτιολόγητο «όχι» του κ. Σαμαρά, συνεπικουρούμενο από το απόκοσμο «όχι» του πρώην πρωθυπουργού από τα ορεινά έδρανα της Βουλής είναι μια τέτοια έκφραση θρασυδειλίας. Με απλά λόγια; Μας πέταξαν ένα σωσίβιο. Κάποιοι το φόρεσαν και κολυμπούν προς τη στεριά. Κάποιοι άλλοι το φόρεσαν και πάνε πίσω στο πλοίο που βουλιάζει (περίπτωση Νέας Δημοκρατίας). Και τέλος, κάποιοι τρίτοι, που θεωρούν εαυτοίς δεινούς κολυμβητές, πέταξαν το σωσίβιο μακριά και κολυμπούν ασθμαίνοντας γύρω από τον εαυτό τους (περίπτωση ελληνικής Αριστεράς). Μένει να δούμε τι θα κάνουν οι πολίτες και ποιο ένστικτο τελικώς θα κυριαρχήσει. Της επιβίωσης ή της αυτοκαταστροφής…

*H Χώρα, 15/05/10