Η δική μας κρίση.

Έχω εδώ και καιρό μοιραστεί τις ανησυχίες μου για το μέλλον της χώρας στο πλαίσιο ενός δημόσιου, εντελώς ανοικτού διαλόγου. Σε ανύποπτους καιρούς μίλησα για τα βαθιά θεσμικά προβλήματα, για την κρίση του πολιτικού μας συστήματος και ασφαλώς για την κακή πορεία της ελληνικής οικονομίας, η οποία ξεδιπλώνεται σήμερα σε όλο της το δυστυχές μεγαλείο.

Πριν από δύο χρόνια στη συζήτηση για τον προυπολογισμό του 2008 τόνισα σε κάθε κατεύθυνση την μεγάλη ανάγκη να αντιμετωπίσουμε την μέγγενη του δημοσίου χρέους που πνίγει εμάς και επιβαρύνει ανυπολόγιστα τις επόμενες γενιές. Και μάλιστα είχα προτείνει να δημιουργηθεί και ένας κόμβος ενημέρωσης των Ελλήνων για την πορεία του δημόσιου χρέους προκειμένου και η κοινή γνώμη να ενημερώνεται/ αφυπνίζεται και να είναι εφικτός ένας συνεχής έλεγχος της πολιτικής ηγεσίας. Στα ίδια ζητήματα επανήλθα και στη συζήτηση του προυπολογισμού του 2009, τονίζοντας το ανεδαφικό των προβλέψεων και των δεσμεύσεων του. Επίσης, με παρέμβαση μου στην εφημερίδα "Ημερησία" είχα προτείνει από τον περασμένο Οκτώβριο σειρά μέτρων που έπρεπε άμεσα να αναλάβουμε, προκειμένου να οχυρωθούμε απέναντι σε όλα αυτά τα οικονομικά δεινά που φαίνονταν με βεβαιότητα ότι θα ακολουθούσαν. Δεν υπήρξα μάντης, ούτε προφήτης. Τα σκουπίδια ήταν για καιρό στιβαγμένα κάτω από το χαλί και ήλθε σήμετα η ώρα να βγουν με ορμή στην επιφάνεια, με τον κίνδυνο να μας πνίξουν όλους. Αυτό το άρθρο ήταν η διατύπωση του δικού μου προβληματισμού σε απάντηση της επικοινωνιακής τακτικής της κυβέρνησης να επιχειρεί να λύσει τα προβλήματα με παραπλανητικές ρητορείες περί "θωρακισμένης" ελληνικής οικονομίας.

Δυστυχώς, αφήσαμε να περάσει πολύτιμος χρόνος. Επαναφέρω ωστόσο τις προτάσεις μου, όχι επειδή επιχαίρω που επαληθεύομαι, αλλά κυρίως διότι πιστεύω ακράδαντα ότι οι πολιτικές μας πρέπει επιτέλους να ξεφύγουν από τους επικοινωνισμούς και τις μικροκομματικές λογικές. Οφείλουμε να προστατεύσουμε τη χώρα και τους πολίτες από το διαφαινόμενο ναυάγιο.

Πρώτα και κύρια, πρέπει να μιλήσουμε με αλήθειες, έστω κι αν αυτές θα μας ζημιώσουν πολιτικά. Δεν είναι συμβατή με μια δημοκρατία η αποσιώπηση της πορείας των δημοσιονομικών του κράτους. Και μιλώ ασφαλώς για την απόφαση του Υπουργείου οικονομίας να δημοσιοποιεί τα στοιχεία για την πορεία των εσόδων όχι ανά μήνα, αλλά τρίμηνο, προκειμένου προφανώς να μην μας "στενοχωρεί" συχνά! Λες κι αν "στενοχωριόμαστε" κάθε τρίμηνο, θα πληρώσουμε λιγότερα σπασμένα! Το ίδιο ισχύει και για τον έλεγχο της πορείας των εξόδων. Ελήφθη πρόσφατα από την κυβέρνηση η δέσμευση για μείωση των δαπανών κατά 10%. Κάλλιστη η πρόθεση. Πλην όμως πρέπει να δημιουργηθεί ένας κόμβος προκειμένου να μπορεί ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα να παρακολουθεί την πορεία υλοποίησης αυτής της δέσμευσης σε μηνιαία βάση. Ο κόμβος αυτός μπορεί να στηθεί με λίγα χρήματα και μεγάλο spread διαδικτυακά. Ειδάλλως πολύ φοβούμαι ότι και αυτή η υπόσχεση θα έχει την τύχη μιας άλλης που είχε αναλάβει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για δραστική μείωση του δημόσιου χρέους. Αντ' αυτού, τα πέντε τελευταία χρόνια, το δημόσιο χρεός εκτοξεύτηκε σε πρωτόγνωρα επίπεδα.

Σε δεύτερο επίπεδο, τα μέτρα που θα λάβουμε πρέπει να είναι διαρθρωτικά και όχι ευκαιριακά. Αντί για εφάπαξ εισφορές των φορολογούμενων για να μαζέψει το κράτος χρήματα, ας δούμε επιτέλους με σοβαρότητα την περιστολή της τεράστιας κρατικής σπατάλης και τον εξορθολογισμό των δημόσιων δαπανών. Ας ξεκινήσουμε με τα χρυσοπληρωμένα συμβόλαια / πανάκριβες εξωτερικές παραγωγές της ΕΡΤ και την κρατική πίττα διαφήμισης, που συντηρεί με δις δικά μας ευρώ τον μηχανισμό από τα διάφορα παπαγαλάκια -μισθοφόρους της κρατικής προπαγάνδας!

Σε τρίτο επίπεδο, πρέπει να βάλουμε φραγμό στη φοροδιαφυγή των ισχυρών. Έχω επανειλημμένως μιλήσει για τα δις ευρώ που έχουμε "χαρίσει" στους μεγαλοκαναλάρχες και τους γνωστούς εθνικούς μας προμηθευτές! Οι πρόσθετοι φόροι στους μικρομεσαίους αφενός θα ενισχύσουν την φοροδιαφυγή και την παραοικονομία και αφετέρου θα παραλύσουν την αγορά. Σε αυτό το σημείο πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε και στο τεράστιο ζήτημα της διάλυσης των μηχανισμών ελέγχου. Μακροπρόθεσμα, η αποκέντρωση αυτών των ελεγκτικών υπηρεσιών θα εξασφαλίσει την υγιή τους λειτουργία μακριά από κομματισμούς, που θρέφουν τη διαφθορά.

Για τη συνέχεια που χαρακτηρίζει τις θέσεις μου και την έγκαιρη κατάθεσή τους μπορείτε να ανατρέξετε σε προηγούμενες τοποθετήσεις μου.

Για τα μέτρα εξόδου από την κρίση:
http://www.tatoulis.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=282&Itemid=156
Για την αύξηση του ΦΠΑ, η κάθετη αντίθεσή μου:
http://www.tatoulis.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=61&Itemid=156
Για τον προυπολογισμό του 2008:
http://www.tatoulis.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=176&Itemid=155
Για την πάταξη της διαφθοράς και την αποκέντρωση:
http://www.tatoulis.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=304&Itemid=156
Για την "θωρακισμένη" ελληνική οικονομία:
http://tatoulis.blogspot.com/2008/10/blog-post.html

ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΜΑΝΤΡΙ;

Για όσους φίλους Μακεδόνες δεν μπορέσατε να παρευρεθείτε στην παρουσίαση του βιβλίου μου μπορείτε να δείτε το κείμενο της ομιλίας μου στο www.tatoulis.gr .

Η "big babble" του ειδικού μας βάρους στη διεθνή σκηνή...

Τελικά το περίφημο ρητό του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή «έξω πάμε καλά» ακολουθεί και αυτό την φρενήρη κάθετη πτώση, όπως όλοι οι υπόλοιποι κυβερνητικοί χειρισμοί. Οι πανηγυρισμοί και οι επευφημίες για την εκλογή Ομπάμα και την ανάληψη της προεδρίας του ΟΑΣΕ από τη χώρα μας είχαν απ’ότι φαίνεται πολύ μικρή διάρκεια ζωής. Μετά την επίσημη επίσκεψη της ΥπΕξ των ΗΠΑ κας. Κλίντον στη γείτονα χώρα και την ανακοίνωση της εκεί επίσημης επίσκεψης του κ. Ομπάμα τον προσεχή Απρίλιο τα χαμόγελα πάγωσαν και οι ελπίδες μας τελείωσαν. Δεν μένει πλέον καμία αμφιβολία ότι η γειτονική χώρα αναβαθμίζεται στρατηγικά, καθίσταται σημαντικός παίχτης στα θέματα της Μέσης Ανατολής και ενδυναμώνεται η θέση της στο κυπριακό ζήτημα.
Οι υπεραισιόδοξες διαρροές από την τελευταία επίσκεψη της Ελληνίδας Υπουργού Εξωτερικών απεδείχθησαν προφανώς αναληθείς και παραπλανητικές. Οι όποιες οικογενειακές και προσωπικές σχέσεις, τις οποίες έντεχνα είχαν παρουσιάσει ως το «δυνατό χαρτί» της ελληνικής διπλωματίας, δεν είναι ικανές να ενισχύσουν την εξωτερική μας πολιτική διότι λείπουν ορισμένα πολύ βασικά στοιχεία. Ουσιαστική κατάρτιση και ολοκληρωμένη, μακρόπνοη εθνική στρατηγική χαραγμένη πάνω σε ρεαλιστικές βάσεις και λαμβάνοντας υπόψη τις σημερινές ιδιαιτερότητες και τάσεις της διεθνούς σκηνής. Δεν είναι δυνατόν τη σήμερον ημέρα να συνεχίζουμε να μιλάμε με όρους παρωχημένους, εθνικιστικούς και άκρως επικίνδυνους. Δεν είναι τυχαίο που τίποτα από όσα οι ιθύνοντες του Υπουργείου Εξωτερικών περίτρανα διαφημίζουν, δεν αποδεικνύονται από κανένα πραγματικό γεγονός και το μόνο που καταφέρνουν είναι να διατηρούν μέτωπα ανοιχτά. Ποιος αγνοεί ότι όλο και πιο έντονα γίνεται σήμερα κουβέντα για την κατάσταση της τουρκικής και μακεδονικής μειονότητας στις βόρειες περιοχές της χώρας μας; Εννοείται ότι δεν μπαίνω στη διαδικασία να εξηγήσω αν υπάρχει ή δεν υπάρχει τέτοιου είδους μειονότητα. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι σοβαρό να στρουθοκαμηλίζουμε, να το παίζουμε υπεράνω και να προσποιούμαστε ότι όλα βαίνουν καλώς. Οι εξελίξεις τρέχουν και συνήθως μας προσπερνάνε. Περίτρανη απόδειξη το ζήτημα με τη γειτονική χώρα της ΠΓΔΜ. Η λύση ήταν στα χέρια μας (θυμηθείτε όλοι το πακέτο Πινέιρο) και εμείς απλά την πετάξαμε ελέω τακτικισμών και επικοινωνισμών για εσωτερική κατανάλωση. Αυτά τα λάθη που κάναμε είκοσι χρόνια πριν, τα συνεχίζουμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Επικοινωνίζουμε και τακτικολογούμε, «τουρκολογούμε» και «σκοπιανοποιούμε» αναλόγως την περίοδο και τι έχει αυτή να μας προσφέρει. Η ιστορία με το Βουκουρέστι είναι πολύ πρόσφατη. Σχεδόν ένα χρόνο μετά τίποτα δεν έχει κεφαλαιοποιηθεί. Είναι ωστόσο, γεγονός ότι ανεβάζοντας τους τόνους στην ελληνοσκοπιανή διένεξη , ο κ. Γκρούεφσκι έχει επιτύχει θεαματική συσπείρωση του σλαβομακεδονικού στοιχείου, καλλιεργώντας ανθελληνικό κλίμα μετά το Βουκουρέστι. Μεσούσης μάλιστα και προεκλογικής περιόδου. Το ζήτημα είναι αν, ακολουθώντας κι εμείς αυτήν την υπερπατριωτική έξαψη, εξυπηρετούμε την αναβάθμιση των δικών μας θέσεων στη διεθνή σκηνή. Δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει. Η υιοθέτηση ακραίων θέσεων και υψηλών τόνων σε ένα ζήτημα, του οποίου τον κάκιστο χειρισμό πληρώνουμε ακόμη, μπορεί να “ανακουφίζει” έναν κίβδηλο και μη ρεαλιστικό πατριωτισμό κάποιων ακραίων στοιχείων, αλλά επί της ουσίας προσφέρει στον κ. Γκρούεφσκι μια καλή ευκαιρία να ανεβάσει ανθελληνικές στροφές και να αλιεύσει ψηφοφόρους.
Και γι’αυτό το θέμα βέβαια ήταν μεγάλη η χαρά μας που εξελέγη ο κ. Ομπάμα. Ελπίζω ειλικρινά να μη μετανιώσουμε και γι’αυτή τη χαρά. Κάτι για το οποίο φυσικά δεν θα έχει ευθύνη ο Αμερικανός Πρόεδρος, αλλά η για ακόμη μία φορά κοντόφθαλμη και «προσωπική» χάραξη της εξωτερικής μας πολιτικής.

υγ.1. Για τα θέματα αυτά δείτε τη συνέντευξη που έδωσα στο Θάνο Δημάδη
στη City Press στην προσωπική μου ιστοσελίδα www.tatoulis.gr

υγ2. Σας θυμίζω επίσης ότι σήμερα (9 Μαρτίου 2009) παρουσιάζω το βιβλίο μου στη Θεσσαλονίκη, στις 6.30 μμ. στο Συνεδριακό Κέντρο της Τράπεζας Πειραιώς στα Λαδάδικα… η πρόσκληση είναι ανοιχτή για όλους τους φίλους της Βόρειας Ελλάδας…

Η κρίση εκ βαθέων.

Την μεγάλη μου εμπιστοσύνη στη νέα εποχή, όπως αυτή διαμορφώνεται μέσα από τα Νέα Μέσα (new media) την έχω καταθέσει με την ενεργή μου παρουσία στον χώρο αυτό εδώ και καιρό. Προχθές, είχα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με το Choice4 tv, ένα νέο webtv, το οποίο εκπέμπει εδώ και λίγο καιρό, με εξαιρετικές προοπτικές για το μέλλον. Άνθρωποι σκληρά εργαζόμενοι, αυτοδημιούργητοι και δυναμικοί, με όραμα και άποψη για αυτό που κάνουν, συνδυασμό με εξαιρετική τεχνογνωσία και υποδομές. Την συζήτηση που είχα με την κ. Μπόμπου μπορείτε να τη δείτε εδώ.

http://www.choice4.tv/site/site/index.php?cat=58#

Ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία και εύχομαι καλή επιτυχία στο εγχείρημά τους.

Συναίνεση σημαίνει κατ’ αρχήν διάλογος.

Πρόκειται για μία ακόμη πολιτική ορολογία που αποδείχθηκε ήδη επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Ο πρωθυπουργός της χώρας ζητεί συναίνεση για να ξεπερασθούν τα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Αυτό ζητούσε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πριν από πέντε χρόνια, όταν αισθανόταν αδύναμος, πελαγωμένος στα μεγάλα εσωκομματικά ζητήματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τι σημαίνει συναίνεση για το ελληνικό πολιτικό σύστημα και τους "προπάτορές" του; Μα, ασφαλώς το ευκαιριακό δεκανίκι του πολιτικά αδύναμου, ο οποίος προσπαθεί να κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο πολιτικής επιβίωσης.

Η συναίνεση έρχεται και αυτή να προστεθεί σε μια πλειάδα άλλων όρων πολιτικής συμπεριφοράς που ευτελίστηκαν, όταν αποκαλύφθηκε η γύμνια ουσίας που έκρυβαν από την πρώτη στιγμή. Αλλαγή, εκσυγχρονισμός, μεταρρυθμίσεις, επανίδρυση…

Ωστόσο, η συναίνεση όταν αυτή μεταφέρεται ως αίτημα στο χώρο της κοινωνίας αναδεικνύεται σε σημαντικό όπλο παρέμβασης. Με αυτό το στόχο άνοιξε πρόσφατα ένας διάλογος στο διαδίκτυο. Ένας εξαιρετικά γόνιμος διάλογος που φιλοξενεί εδώ και έξι μήνες ο διαδικτυακός κόμβος «Πολιτών συμμαχία». Παρακολούθησα από την πρώτη στιγμή της γέννησής της αυτήν την πρωτοβουλία και ήταν μεγάλη η χαρά μου όταν ο φίλος και πρώην βουλευτής επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, Παρασκευάς Παρασκευόπουλος (εκ των δημιουργών και χειριστών του blog http://www.politonsymaxia.gr/ ) μου πρότεινε να καταθέτω κι εγώ την δική μου προσωπική οπτική σε αυτήν την διαλεκτική διαδικασία.

Ο διάλογος προϋποθέτει θέσεις. Όσες περισσότερες άρσεις και αντιθέσεις έρχονται να προστεθούν στο εποικοδόμημα, τόσης μεγαλύτερης ουσίας αποτελέσματα καταγράφονται. Ο διάλογος προϋποθέτει καλή πίστη και όχι υστεροβουλία. Μακριά από μικροκομματικά στεγανά και ιδιοτελείς κορώνες, μπορεί να καταλήξει σε μικρές και γιατί όχι μεγάλες συναινέσεις.

Στην τοποθέτηση του φίλου Νίκου Κοτζιά, προέδρου του ΙΣΤΑΜΕ, ήλθα να καταθέσω την δική μου οπτική στα περί συναίνεσης. Την δική μου θέση ήλθε να συμπληρώσει ο πολιτικός αναλυτής Ζαχαρίας Ζούπης και έπεται συνέχεια. Σας καλώ λοιπόν όλους να συνδράμετε, μακριά από μεσσιανικές σκοταδιστικές αντιλήψεις, προκειμένου η σαθρή μεταοθωμανική μας δημοκρατία να περάσει επιτέλους στο επόμενο στάδιο και να βοηθήσει τη χώρα να πορευτεί στο μέλλον με περισσότερες εγγυήσεις για ευημερία και πρόοδο.

Συναίνεση- Εκλογές και το κόστος της Δημοκρατίας, του Νίκου Κοτζιά
http://www.politonsymaxia.gr/?p=657

Συναίνεση, το ευκαιριακό δεκανίκι της πολιτικής μας επιβίωσης, του Πέτρου Τατούλη
http://www.politonsymaxia.gr/?p=680

Περί «Συναίνεσης», του Ζαχαρία Ζούπη
http://www.politonsymaxia.gr/?p=683

Η πρετεντέρειος «επιστροφή στην πολιτική»…

Το διάβασα σε ένα blog, διότι ως συνειρμός ομολογώ ότι μου είχε διαφύγει. Λίγες ημέρες αφότου ο κ. Πρετεντέρης από τις σελίδες του «Βήματος» έγραφε στο γνωστό του ύφος την ανάγκη για εδώ και τώρα αλλαγή του εκλογικού νόμου, προκειμένου να μην υπάρξει ακυβερνησία στη χώρα σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, ο υπουργός εσωτερικών άνοιξε το ίδιο ζήτημα, καλώντας το ΠΑΣΟΚ να αποδεχτεί την πρότασή του για εφαρμογή του νέου νόμου όχι από τις μεθεπόμενες εκλογές, αλλά από τις επόμενες. Η κυβέρνηση στην υπηρεσία της πρετεντέρειας λογικής. Ή το αντίστροφο.

Ακούγοντας λοιπόν τις συνήθεις αγωνιώδεις εκκλήσεις του συγκεκριμένου δημοσιογράφου στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του «Mega Channel» προκειμένου να επιστρέψουμε εμείς οι πολιτικοί …στην πολιτική, μου γεννήθηκε ένα μεγάλο ερώτημα. Εμείς να επιστρέψουμε, όπως λέει ο τηλεσχολιαστής. Εκεί όμως ποιον θα βρούμε; Σίγουρα όχι την πλειοψηφία των επιφανών δημοσιογράφων που με περισπούδαστο ύφος περιφέρουν την αλαζονεία και την πληρωμένη τους πένα δεξιά και αριστερά, υπηρετώντας το κάθε αφεντικό: εκδοτικό συγκρότημα ή πολιτική πατρωνία.

Για τον τρόπο που διατυπώνει τις απόψεις του ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος, είχα πάντοτε άποψη. Μέχρι που κάποια στιγμή, σε συζήτηση με άλλον αρθρογράφο- ανοικτό μυαλό και ανεξάρτητη κατά το δυνατόν φωνή- μου δημιουργήθηκε η εικόνα ότι ο εν λόγω αρθρογράφος του «Βήματος» γράφει ως αυτό που λέμε «intellectual arrogant». Από τότε πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να ξαναβρεθώ με τον φίλο που σας ανέφερα παραπάνω. Σε σχετική συζήτηση για την σήψη του μιντιακού κατεστημένου, του υπενθύμισα εκείνην την άποψη περί «υπεροψίας χάριν διανοητικής ανωτερότητας» που είχε αναγνωρίσει στην πένα του τηλεσχολιαστή. Όπως μου ομολόγησε είχε κι εκείνος παραπλανηθεί, κυρίως από τη θετική στάση του κ. Πρετεντέρη απέναντι στον πρώην πρωθυπουργό, τον κ. Σημίτη, σε μια περίοδο, που (επειδή δεν γνωρίζαμε ότι τα χειρότερα έπονταν) όλοι τον λοιδορούσαν. «Πέτρο, συγνώμη, δεν είχα καταλάβει, ότι η αγάπη για τη σημιτική πολιτεία, ήταν τελικώς αγάπη για κάθε εξουσία»…

Αυτά θυμήθηκα χθες που παρακολούθησα άλλη μια πρετεντέρειο «εξαλλότητα» (έξαλλη μεγαλειότητα) να βρυχάται εκ του παραθύρου του, καλώντας επιτέλους τους πολιτικούς «να δουν δελτία» για να καταλάβουν τα πραγματικά προβλήματα του τόπου. Άλλωστε, ανέφερε ο ίδιος εμφανώς θυμωμένος, δεν είναι δυνατόν ο τόπος να «ασχολείται με τον κάθε βουλευτή που άγει και φέρει την “παρόλα” του», προκειμένου να διοχετεύσει την «πικρία» του για την διάψευση των ταπεινών του φιλοδοξιών. Ο κ. Πρετεντέρης έχει απόλυτο δίκιο! Κι εδώ θα προσθέσω εγώ ότι και ο κάθε χουλιγκάνος των γηπέδων, οσφυοκάμπτης και σεμνός υπηρέτης όλων των κυβερνήσεων δεν μπορεί να ενημερώνει την κοινή γνώμη και να θεωρεί μάλιστα ότι κάνει και κάποιου είδους παρέμβαση. Υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στους πολιτικούς που λοιδορεί ο κ. Πρετεντέρης και σε εκείνους που δημοσιογραφούν με τον συγκεκριμένο τρόπο. Οι πρώτοι εκλέγονται ελεύθερα από τον λαό. Οι δεύτεροι είναι απλώς πληρωμένοι γραφιάδες.

Ας πούμε ότι εμείς οι πολιτικοί επιστρέφουμε στην πολιτική. Ποιον θα βρούμε εκεί; Πάντως όχι τους γνωστούς Πρετεντέρηδες… Οι καιροί αλλάζουν. Η Ελλάδα είναι μια μικρή οικογένεια. Η μικρονοητική υπεροψία δεν μπορεί πια να κρύψει το κουσούρι κανενός…

Η ομιλία μου.

Για εκείνους που δεν μπόρεσαν να παραβρεθούν και θα ήθελαν παρά ταύτα να ακούσουν αυτά που είχα να πω, σας παραθέτω το κείμενο της ομιλίας μου.

Θα επανέλθω αύριο με σχόλια για την εκδήλωση που βαθύτατα με συγκίνησε.

Σας ευχαριστώ όλους από βάθους καρδίας για την σημερινή σας παρουσία εδώ. Σας βλέπω εδώ, κοντά μου, φίλες και φίλοι από την Αρκαδία και από ολόκληρη την Ελλάδα, έτοιμους να συμμεριστείτε την αγωνία μου για το μέλλον του τόπου. Για έναν πολιτικό, το βιβλίο δεν είναι αποτέλεσμα λογοτεχνικής έμπνευσης, αλλά φυσική συνέχεια της δημόσιας δράσης του. Σας παραδίδω λοιπόν σήμερα τη συλλογή κάποιων κειμένων μου της τελευταίας δεκαετίας. Προτάσεις διατυπωμένες εγκαίρως και γραπτώς για να ελέγχονται εκ των υστέρων. Προτάσεις συγκεκριμένες και ουσιαστικές, χωρίς επικοινωνιακούς μανδύες. Αυτές είναι οι θέσεις και οι απόψεις που κράτησα σε όλη τη διάρκεια της πολιτικής μου σταδιοδρομίας, αποδεχόμενος πλήρως το όποιο πολιτικό κόστος. Δις διαγραφείς….δύο φορές διαγραμμένος…Σε αυτήν μου την πορεία, ορισμένοι προτίμησαν να παραβλέψουν την ουσία και να επικεντρωθούν στο γεγονός της κριτικής. Ξεχνούν όμως ότι η κριτική που δεν εδράζεται σε ταπεινά κίνητρα, όσο δυσάρεστη κι αν ακούγεται, είναι η βάση για την αλλαγή, η βάση για την υπέρβαση. Με συκοφαντίες προσπαθούν να λοιδορήσουν την έντιμη στάση μου. Να μου αποδώσουν ταπεινά κίνητρα. Να μου αποδώσουν υστερόβουλη ανταρσία….Ε! η αλήθεια δεν είναι αυτή.
Αντιστάθηκα λοιπόν, για να μπορώ σήμερα να στέκομαι εδώ μπροστά σας και να σας κοιτώ ολοκάθαρα στα μάτια. Να μπορώ μετά λόγου γνώσεως να σας πω: Δεν υπήρξα ιδιοτελής. Δεν υπήρξα υποχείριο. Δεν υπήρξα υποτελής. Υποτελής σε κανένα επιχειρηματικό συμφέρον, που θα εξαγόραζε τη συνείδησή μου. Υποτελής σε καμία προσωπική ματαιοδοξία, που θα με έκανε κι εμένα να σιωπήσω επιβραβεύοντάς με με έναν ακόμη θώκο. Υποτελής σε καμιά κομματική γραμμή, που θα με εξανάγκαζε να σιωπώ, την ίδια στιγμή που γίνομαι αυτόπτης μάρτυρας στα ολισθήματα.
Δυστυχώς, η πραγματικότητα έρχεται να επαληθεύσει με τον χειρότερο τρόπο τα όσα σε ανύποπτους χρόνους είχα καταθέσει. Σήμερα, νοιώθω δικαιωμένος από τις εξελίξεις. Όσοι όμως με πολέμησαν, δυσκολεύονται να το παραδεχθούν. Αποφεύγουν να δουν και να διορθώσουν στην πράξη τα λάθη που έκαναν. Λάθη, που έβλαψαν την παράταξη, την οποία υποτίθεται ότι προστάτευαν από την αρνητική κριτική. Λάθη, που βύθισαν τη χώρα στον κυνισμό και στην απογοήτευση. Ας είναι, στο μέλλον η ιστορία θα μας κρίνει όλους. Κι αυτό το μέλλον είναι πολύ κοντά.
Το πιο σοβαρό ίσως πρόβλημα της χώρας», έγραφα ήδη από το Φεβρουάριο του ’07, δυο χρόνια πριν, πολύ προτού η κρίση φτάσει στο σημερινό της σημείο, «είναι η κακώς νοούμενη κομματικοποίηση… Τα πολιτικά κόμματα, -όλα, όχι μόνον τα κόμματα εξουσίας- έχουν απλώσει τόσο πολύ την επιρροή τους, ώστε αλώνουν και κυριαρχούν σε όλους τους κοινωνικούς οργανισμούς… Ο υπερτροφισμός αυτός… ευνοεί τη διόγκωση του δημόσιου τομέα και τις πελατειακές σχέσεις, την στρεβλή ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα, την αδύναμη λειτουργία της κοινωνίας των πολιτών. Έχει δημιουργήσει ένα βαθύ κράτος με υπερεξουσίες…, τους σκληρούς πυρήνες των πολιτικών κομμάτων.»
Και το βαθύ αυτό κράτος έχει δημιουργήσει ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας. «Το σάπιο σύστημα εξουσίας», θα διαβάσετε παρακάτω, «εμπλέκει τις κυβερνήσεις, το κράτος, τους κομματικούς μηχανισμούς, τη δικαιοσύνη, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τον επιχειρηματικό κόσμο, την ίδια την κοινωνία.»
Μ’ αυτό το σάπιο σύστημα εξουσίας και με όσους το εκπροσωπούν ήρθα, εγώ προσωπικά σε ρήξη. Όχι με την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, όχι ασφαλώς με τον κεντροδεξιό χώρο, όχι με τους πολίτες που πίστεψαν σε εμάς. Ήλθα σε ρήξη με το αυτιστικό σύστημα που απλώνει ομπρέλα και δίχτυ προστασίας σ’ αυτούς που το υπηρετούν πιστά, όσα λάθη ή σκάνδαλα κι αν έχουν προκαλέσει, αλλά τιμωρεί σκληρά όσους δεν τηρούν την ομερτά που έχει επιβάλει.
Φίλες και φίλοι,
Το σάπιο αυτό σύστημα είναι απολύτως υπεύθυνο για την κρίση που βιώνουμε σήμερα. Τα πράγματα στην οικονομία είναι εξαιρετικά δύσκολα. Η εύκολη λύση, να στέλνουμε το λογαριασμό στα παιδιά μας, έφτασε στα όριά της. Οι εποχές, που με χαρακτηριστική άνεση οι ελληνικές κυβερνήσεις προσέτρεχαν σε δανεισμό, προκειμένου να διευθετήσουν ευκαιριακά τις όποιες απαιτήσεις διαφόρων κοινωνικών ομάδων, δεν ανήκουν στο σήμερα. Πολύ περισσότερο δεν ανήκουν στο αύριο. Είναι ανέντιμο από τους πολιτικούς να βυθίζουν ακόμη περισσότερο τη χώρα στη μέγγενη του δημόσιου χρέους, υποθηκεύοντας το μέλλον των επόμενων γενιών. Είναι ανέντιμο από την κοινωνία να βάζει στην τσέπη τα ψίχουλα που της πετά η εξουσία και να σιωπά.
Τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα και στη διεθνή σκηνή. Η Ελλάδα είναι αδύναμος κρίκος. Το είπε δημόσια κι ο φίλος μας, ο Γάλλος πρόεδρος, ο κ Σαρκοζί. Η χώρα παραπαίει και κατρακυλάει στις κλίμακες παγκόσμιας αξιολόγησης σε όλους τους δείκτες. Η δημόσια διοίκηση έχει καταρρεύσει. Η γραφειοκρατία και η διαφθορά βασιλεύουν. Η ασφάλεια των πολιτών αποτελεί είδος εν ανεπαρκεία. Η παιδεία απογοητεύει τα παιδιά μας. Η υγεία είναι η ίδια ασθενής. Οι νόμοι παραβιάζονται ατιμωρητί, ακόμη και απ’ αυτούς που τους ψήφισαν. Η κοινωνία μας κατακερματίζεται και οι στοιχειώδεις κανόνες συλλογικής διαβίωσης καταλύονται καθημερινά.
Φίλες και φίλοι,
Όλα αυτά που σύντομα περιέγραψα είναι οι ενδείξεις μιας βαθύτερης, πολύ σοβαρής, παθογένειας. Πρόκειται για την συλλογική μας αποτυχία, να ζήσουμε μαζί με κάποιους κοινά αποδεκτούς κανόνες συμβίωσης και να ετοιμάσουμε τη χώρα για το μέλλον. Κάποτε, κάποιοι πίστευαν ότι ανασχηματισμοί, εκλογές και μεγάλοι συνασπισμοί θα μπορούσαν κάθε φορά να βγάζουν τη χώρα από τα αδιέξοδα. Κι αυτές οι εποχές ωστόσο, πρέπει να ανήκουν στο παρελθόν. Η κάθε νέα κυβέρνηση (όπως προκύπτει μετά από ανασχηματισμούς και εκλογές) αποδεικνύεται όλο πιο αδύναμη, όλο και λιγότερο αποτελεσματική από την προηγούμενη. Και αυτό θα επαναλαμβάνεται, όσο τα κόμματα δεν βρίσκουν την δύναμη να ανατρέψουν τις παλαιοκομματικές τους δομές, να εξασφαλίσουν τα ίδια τη διαφάνεια των οικονομικών τους, να αποτρέψουν την ιδιοτέλεια των στελεχών τους. Όσο δεν γίνονται πιο εξωστρεφή, πεδία γόνιμου και εύφορου διαλόγου για το καλό της κοινωνίας και των πολιτών.
Φθάνοντας λοιπόν στην καρδιά του προβλήματος, μπορούμε να καταλάβουμε εύκολα γιατί τα επιμέρους προβλήματα δεν λύνονται. Δεν λύνονται, διότι την επίλυσή τους την εναποθέτουμε στα χέρια εκείνων που είναι μέρος τους, στα χέρια εκείνων που έχουν κάθε συμφέρον να τα διαιωνίζουν. Όχι να τα λύνουν.
Οι πολίτες βλέπουν το αδιέξοδο, αγχώνονται, θυμώνουν, αλλά νοιώθουν αδύναμοι. Συνηθισμένοι στον πατερναλισμό, αναζητούν Μεσσίες. Ε, λοιπόν, Μεσσίες δεν υπάρχουν. Ωστόσο, ναι, χρειαζόμαστε Ηγεσίες. Ηγεσίες με όραμα και δράση. Ας θυμηθούμε το 1981 τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να βάζει σχεδόν μόνος του τη χώρα στην ΕΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου να ξεσηκώνει τα πλήθη με το σύνθημα της αλλαγής.
Σήμερα, μετά από 30 χρόνια ενεργούς πολιτικής παρουσίας, είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι η ελπίδα του τόπου είναι πλέον μόνον οι ίδιοι οι πολίτες. Αυτή είναι και η πεμπτουσία του βιβλίου που σήμερα καταθέτω στην κρίση σας. Αυτοί οι πολίτες, που θα απομονώσουν τους ιδιοτελείς, τους δειλούς, τους ανίκανους, τους ανεύθυνους, τους μιζαδόρους και θα δώσουν δύναμη σ΄αυτούς που πρέπει και δύνανται. Οι πολίτες που θα πουν για τον εαυτό τους αυτό που έλεγε ο Καζαντζάκης: «Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.»
Κυρίες και κύριοι,
Αγγίζουμε σήμερα τα όρια μιας εθνικής κατάρρευσης. Και όπως σε έναν πόλεμο το έθνος συσπειρώνεται μπροστά στον εξωτερικό εχθρό, έτσι και τώρα πρέπει να συσπειρωθούμε μπροστά στον κίνδυνο. Να διαμορφώσουμε εθνική συναίνεση σε λίγες, αλλά θεμελιώδεις, επιλογές. Ο λόγος που δεν αλλάζει κάτι είναι το περίφημο πολιτικό κόστος. Ε, λοιπόν, με την κοινωνική και πολιτική συναίνεση μειώνεται το κόστος αυτό και ανοίγει ο δρόμος για τις απαραίτητες ζωτικές μεταρρυθμίσεις. Κι αν κάποιο κόμμα ή κάποια συντεχνιακή ομάδα δεν θελήσει να συμμετάσχει, θα τους κρίνει ο λαός.
Είναι γεγονός ότι στη χώρα μας δεν έχουμε κουλτούρα συναινέσεων. Στην εποχή μας, όμως, διαθέτουμε ένα ατού, που δεν είχαμε 40 χρόνια πριν. Αποκτήσαμε κουλτούρα προσαρμογής σε αλλαγές. Όχι στην πολιτική. Σ’ άλλους τομείς: στην τεχνολογία, στις επικοινωνίες, στις μετακινήσεις…, αλλά σημασία έχει η εξάσκηση. Ο κόσμος αλλάζει και μάθαμε ν’ αλλάζουμε κι εμείς μαζί του. Καιρός είναι ν’ αλλάξουμε και τη συλλογική μας ζωή.
Οι καιροί απαιτούν σύνεση, προσοχή, αλλά και τόλμη. Προτείνω λοιπόν ένα Σχέδιο Εθνικής Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, που θα στηρίζεται στο τρίπτυχο: Δημόσια Διοίκηση, Θεσμοί και Παιδεία. Βασικό εργαλείο για το Σχέδιο είναι η αξιοποίηση των σύγχρονων προγραμμάτων πληροφορικής και του Διαδικτύου, οι τεράστιες δυνατότητες πληροφόρησης, διασταύρωσης στοιχείων και διαφάνειας που παρέχουν.
Θα σας αναφέρω περιληπτικά μόνο τους άξονες δράσεις του Σχεδίου. Δεν θα μακρηγορήσω, για να μη σας κουράσω. Έχω όμως έτοιμες τις αναλυτικές προτάσεις, τις οποίες επιφυλάσσομαι να καταθέσω στο προσεχές μέλλον.
Οι συναινετικοί άξονες δράσης που προτείνω είναι λοιπόν τρείς, οι εξής:
- Θα ξεκινήσω με την παρέμβαση στη Δημόσια Διοίκηση. Γνωρίζετε καλά ότι, με διαλυμένη τη Διοίκηση, καμιά πολιτική δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Από τη θητεία μου στο Υπουργείο Πολιτισμού έχω προσωπική πείρα, πόσο πιο αποδοτική είναι η δημόσια διοίκηση όταν λειτουργεί ακομμάτιστα, αλλά και πόσες αντιστάσεις βρίσκει η οποιαδήποτε προσπάθεια για να αλλάξει η νοοτροπία του κατεστημένου, που βλέπει το κράτος ως το λάφυρο της εκάστοτε εξουσίας. Γι’ αυτό πιστεύω ότι κανένα κόμμα δεν θα μπορέσει, μόνο του, να κατορθώσει το τιτάνιο έργο, να μετατρέψει τη Διοίκηση από εσωστρεφή μηχανισμό αυτοσυντήρησης σε υπηρεσία εξυπηρέτησης του κοινού καλού.
- Σε ένα δεύτερο επίπεδο, πρέπει να επιδιώξουμε την θωράκιση των θεσμών μέσα από την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και την απρόσκοπτη λειτουργία ελεγκτικών μηχανισμών. Η τωρινή αλα-κάρτ τήρηση των νόμων και η επιλεκτική εφαρμογή κυρώσεων διαβρώνουν την ίδια τη δημοκρατία, αφού παραβιάζουν την αρχή της ισότητας των πολιτών.
-Τρίτος άξονας δράσης; Ασφαλώς η παιδεία. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω γι’ αυτό. Εκτός από τα πανεπιστήμια, συμπεριλαμβάνω ασφαλώς τα σχολεία, ξεκινώντας από τη στοιχειώδη εκπαίδευση, αλλά και την επαγγελματική κατάρτιση, τη δια βίου εκπαίδευση και την επιμόρφωση. Η Φινλανδία μας δείχνει τι μπορεί να πετύχει μια χώρα, αν στηρίξει την πρόοδό της στην παιδεία. Στήριξη στην πράξη, όχι στα λόγια
Φίλοι μου,
Να ξεκαθαρίσω κάτι. Οι προτάσεις μου αυτές, όπως και άλλες που έχω καταθέσει εδώ και καιρό, ανάγλυφα αποτυπωμένες στο βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τα σενάρια μετεκλογικής συνεργασίας των 2 μεγάλων κομμάτων. Αυτού του σεναρίου που «παίζει» πολύ τελευταία, αυτού του διαβόητου μεγάλου συνασπισμού, που θα εξυπηρετούσε τα μάλα, είναι η αλήθεια, τα μεγάλα συμφέροντα όχι του τόπου, φίλες και φίλοι, αλλά τα συμφέροντα των διαπλεκομένων. Η συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ θα βυθίσει ακόμη περισσότερο το καράβι της χώρας. Καθώς δεν υπάρχουν μηχανισμοί αυτοελέγχου στα κόμματα, η συγκυβέρνηση γρήγορα θα εξελιχθεί σε μεγάλο φαγοπότι ανάμεσα στους ισχυρούς των δύο μεγάλων κομμάτων. Αντίθετα, η δική μου πρότασή αφορά συγκλίσεις των πολιτικών δυνάμεων και της κοινωνίας για μεταρρυθμίσεις σε τρεις μόνον άξονες δράσης, σε τομείς που θα λειτουργήσουν ως ασφαλές υπέδαφος για τις τομεακές πολιτικές που το κάθε κόμμα προτείνει στο πρόγραμμά του.
Θα απορήσετε ίσως που δεν συμπεριλαμβάνω την οικονομία στους τρείς αυτούς άξονες, μολονότι αυτή τη στιγμή είναι το πιο καυτό θέμα. Ο λόγος είναι, ότι στην οικονομία οι συγκλίσεις είναι πολύ δύσκολες. Υπάρχουν αντικρουόμενα συμφέροντα, ακόμα και ιδεολογικές αντιθέσεις: από τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό μέχρι τον άκρατο κρατισμό σοβιετικού τύπου. Και τα δύο άκρα απέτυχαν στην πράξη. Ο ασύδοτος νεοφιλελευθερισμός έφερε την ανθρωπότητα στη σημερινή οικονομική κρίση και το σοβιετικό μοντέλο κατέρρευσε το 1989, συμπαρασύροντας μαζί του τη χώρα που το γέννησε.
Η Ελλάδα διαθέτει μια υπερβολικά κρατικοδίαιτη, στρεβλή οικονομία. Που τρέφει και τρέφεται από το κομματοκρατούμενο κράτος και στραγγαλίζει την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ταυτοχρόνως, στερείται των μηχανισμών ρύθμισης και ελέγχου που θα εξισορροπούσαν την απληστία των αγορών και θα ενίσχυαν την υγιή επιχειρηματικότητα. Χρειαζόμαστε λοιπόν λιγότερη κρατική παρέμβαση σε ορισμένους τομείς και περισσότερη σε άλλους. Λιγότερο κράτος-παραγωγό και περισσότερο κράτος-ρυθμιστή και κράτος-ελεγκτή. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε αυτήν την περίοδο να εφαρμόσουμε αυτούσια τα μέτρα που ακολουθούν οι ξένες χώρες για να βγούν από την κρίση. Χρειάζεται ωστόσο προσοχή. Το παρελθόν έχει δείξει ότι, μερικές φορές, οι κρίσεις λειτουργούν υπέρ των κερδοσκόπων και των αεριτζήδων. Η κρίση είναι ακόμη μπροστά μας. Χρειαζόμαστε γενναίες τομές, αλλά ταυτοχρόνως στήριξη της πραγματικής οικονομίας, με πρώτη προτεραιότητα αυτήν την εποχή τη διατήρηση της απασχόλησης και την ανακούφιση των φτωχών συμπολιτών μας.
Φίλες και φίλοι,
Το μέλλον μπορεί να δείχνει ζοφερό. Αλλά η ελπίδα…Ναι, η ελπίδα υπάρχει. Οι κρίσεις λειτουργούν και εξυγιαντικά. Μας ξυπνούν από το λήθαργο. Μας κάνουν να δούμε ξεκάθαρα το μπερδεμένο κουβάρι που έχει φέρει τη χώρα στην σημερινή της σύγχυση. Το βλέπουμε πλέον ξεκάθαρα…. Οι πολιτικοί έγιναν επιχειρηματίες. Οι επιχειρηματίες ποδηγέτησαν την πολιτική. Η επικοινωνία υποκατέστησε την ουσία. Η εκτελεστική εξουσία αφομοιώνει τις άλλες δυό, υποτίθεται ανεξάρτητες, εξουσίες, τη νομοθετική και τη δικαστική. Και οι τρείς μαζί υποκλίνονται μπροστά στη μιντιακή εξουσία.
Θα θυμάστε το γνωστό σύνθημα «κανένας θεσμός, μόνο ο λαός», που είχε αναφωνήσει κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Είχε τότε ομολογουμένως ενθουσιάσει μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, που ένοιωθε παραγκωνισμένο από τις πολιτικές δεκαετιών. Δυστυχώς για την κοινωνική συνοχή και την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας, το σύνθημα έγινε πράξη. Ηγεσίες και κοινωνικές ομάδες υπέσκαψαν τους θεσμούς. Και φθάσαμε σήμερα στην οδυνηρή συνειδητοποίηση ότι «Κανένας θεσμός κινδυνεύει να σημαίνει και κανένας λαός». Αφού λοιπόν δεν έμεινε όρθιος κανένας θεσμός, και υπάρχει μόνο λαός, σ’ αυτόν τον λαό, στους ελεύθερους και σκεπτόμενους πολίτες, πέφτει σήμερα η ευθύνη να ξαναδημιουργήσουν το μέλλον. Σε εμάς, τους χωρίς εξαρτήσεις πολιτικούς, να επανιδρύσουμε το σύστημα.
Φτάσαμε στο μη περαιτέρω. Ας ξεφύγουμε πια από την Ελλάδα της μιζέριας και της μίζας, της ανομίας και του κομπιναδορισμού. Ας θυμηθούμε ότι αυτή η μικρή χώρα έχει κερδίσει 2 βραβεία Νόμπελ κι ένα Λένιν, έχει διοργανώσει με επιτυχία Ολυμπιακούς αγώνες, διαθέτει επιτυχημένους επιχειρηματίες και λαμπρούς επιστήμονες. Αυτή η μικρή χώρα διαθέτει επίσης μια γερή ραχοκοκαλιά από δουλευταράδες μικρομεσαίους επιχειρηματίες, επαγγελματίες και μισθωτούς, που τώρα ασφυκτιούν. Αυτή η χώρα διαθέτει και νέους ανθρώπους με ζέση, γνώσεις και διάθεση για δημιουργία, που αδημονούν να στρώσουν με πιο φωτεινά χρώματα το δρόμο τους για το μέλλον. Αυτή η χώρα διαθέτει και έντιμους, με όραμα, πολιτικούς. Αυτή την Ελλάδα πρέπει να ενισχύσουμε, αυτή να εμπιστευτούμε.
Φίλες και φίλοι μου,
Δεν χρειαζόμαστε ταχυδακτυλουργούς της πολιτικής. Δεν χρειαζόμαστε πλανευτές Μεσσίες. Έχουμε ελπίδα. Κι αυτή η ελπίδα είμαστε εμείς. Εμείς είμαστε η ελπίδα μας. Μόνον εμείς.


Αθήνα, 9.2.2009