Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Είναι χρήσιμο να μη ξεχνάμε το κοντινό παρελθόν μας...


Είναι χρήσιμο να μη ξεχνάμε το κοντινό παρελθόν μας...

Ομιλία στην Κεντρική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας την 26.9.2008Κύριε Πρόεδρε,
Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι, Φίλες και Φίλοι,

Θα μπορούσα εύκολα να αναγνώσω και σήμερα την ομιλία που προ εξαμήνου εκφώνησα από αυτό εδώ το βήμα. Θα το έκανα, αν πίστευα ότι δεν υπάρχει δυνατότητα διεξόδου από το τέλμα. Αν πίστευα ότι αυτή εδώ η κρίση θα αποτελέσει το χρυσόβουλο της εκχώρησης στις καλένδες της ιστορίας της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης. Αν πίστευα ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Θα το έκανα, τέλος, αν η αγωνία μου για την παράταξη μας δεν ήταν τόσο μεγάλη.

Ερχόμαστε να συζητήσουμε σήμερα εν μέσω μιας κρίσης, της οποίας την κορύφωση είμαι βέβαιος ότι δεν έχουμε ακόμη δει. Κρίσης πολιτικής, κρίσης ηθικής, κρίσης οικονομικής, κρίσης εμπιστοσύνης του λαού προς την παράταξή μας, αλλά και απέναντι στο σύνολο του πολιτικού κόσμου.
Η κρίση αυτή ωστόσο, δεν ήρθε από το πουθενά. Τα σημάδια υπήρχαν. Ήταν εξαιρετικά ορατά. Σε εσάς απευθύνθηκα. Μόνο με εσάς θα μπορούσα να μοιραστώ την αγωνία μου τόσο για το μέλλον της παράταξης όσο και για το μέλλον του τόπου. Μίλησα τότε για την καθημερινότητα του Έλληνα που γίνεται ημέρα με την ημέρα πιο δύσκολη. Έκανα λόγο για την απουσία ιδεολογίας μεταρρυθμίσεων, που θα ανατρέπει κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Σημείωσα με ένταση ότι ποτέ δε σταθήκαμε με θάρρος μπροστά στον πολίτη προκειμένου να του εξηγήσουμε τι έχει να χάσει και τι να κερδίσει από κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία: κόστος και όφελος έμειναν πάντα αμπαρωμένα στα υπουργικά γραφεία. Τέλος, υπενθύμισα σε κάθε δυνατό τόνο ότι με τη σημαία της διαφάνειας εκλεγήκαμε και αυτήν θα οφείλαμε να υπηρετήσουμε με κάθε τρόπο. Δε δίστασα να μιλήσω για τους λίγους και γνωστούς, αυτούς που με όχημα το κόμμα έκαναν φέουδο της παρέας το κράτος, εκείνους τους καιροσκόπους και τυχοδιώκτες που παρεισέφρησαν στο κόμμα, χωρίς ποτέ να ανήκουν σε αυτό, με μόνο ενδιαφέρον τη διαιώνιση του δικού τους θώκου. Σας είπα ότι ο μόνος εχθρός είναι ο δικός μας κακός εαυτός. Απάντησα σε όσους εθελοτυφλούσαν οκνηρά ότι δε θα συνεχίζαμε επί μακρόν να παίζουμε μόνοι στην πολιτική αρένα. Προέβλεψα επιδείνωση της κατάστασης και περίοδο αστάθειας. Ζήτησα διορθωτικές κινήσεις, προκειμένου να μην φθάσουμε στο σημερινό σημείο, με τον αντίπαλο προ των πυλών.

Εσείς θα κρίνετε σήμερα αν επαληθεύθηκα.

Αντί ωστόσο, να διορθώσουν κάποιοι τη μουσική, προτίμησαν να πυροβολήσουν τον πιανίστα. Αυτή είναι άλλωστε η επικοινωνιακή τακτική , που πασιφανώς σήμερα έχει πλέον ναυαγήσει. Αυτή είναι η επικοινωνιακή τακτική, που αφού βέβαια απέδωσε πολλά ατομικά ιδιοτελή οφέλη στους εμπνευστές της, τελικώς οδήγησε στην κρίση που βιώνουμε σήμερα. Αυτή είναι η επικοινωνιακή τακτική, που αφαίρεσε από την πολιτική την ουσία της, που είναι οι λύσεις των προβλημάτων του τόπου, και τη συρρίκνωσε σε ασκήσεις επικοινωνίας. Μόνο που στο τέλος της ημέρας τα πραγματικά προβλήματα εκδικούνται. Η εικόνα δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα.
Τότε μίλησα με αλήθειες. Και μίλησα αυστηρά πολιτικά. Μου απάντησαν παραπολιτικά. Με χλεύη και φραστικές απρέπειες. Με χαρακτήρισαν αντάρτη. Λες και θα όφειλα να καταθέτω ακόμη πιστοποιητικά κομματικής συνείδησης, 30 χρόνια μετά. Τριάντα χρόνια αφότου υπηρετώ τούτην εδώ την παράταξη με απόλυτη αυστηρότητα και μεγάλη συνέπεια Είκοσι χρόνια αφότου δίνω επιτυχώς τη μάχη του σταυρού στην Αρκαδία, αφήνοντας χιλιόμετρα πίσω το μισό υπουργικό συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ και βέβαια χωρίς ποτέ να αναζητήσω δεκανίκι στους δικούς μας κομματικούς μηχανισμούς. Ανακύκλωσαν την γνωστή ιστορία ότι θα ρίξω την κυβέρνηση, επιλέγοντας να μην με ακούν όταν προς κάθε κατεύθυνση δήλωνα ότι δεν θα ήμουν ΠΟΤΕ εγώ εκείνος που θα ακολουθούσα παρεμφερείς τακτικές. Απείλησαν με διαγραφές και κυρώσεις, διότι προτίμησαν την κινδυνολογία και όχι την ουσία. Εφηύραν θεωρίες συνωμοσίας, παράκεντρων και σχεδίων αποσταθεροποίησης. Δεν δίστασαν να πουν ότι τα είπα αυτά διότι έχασα τον υπουργικό θώκο. Λες κι αν ήθελα να τον είχα κρατήσει, δεν γνώριζα ότι θα έπρεπε να έχω πορευτεί σε εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση από εκείνην που πολιτεύτηκα.

Μίλησαν τέλος, κύριε πρόεδρε, για πικρίες και άλλες συναφείς συναισθηματικές καταστάσεις (παρένθεση εδώ). Όλοι έχουμε πικραθεί. Πράγματι, πικράθηκα όταν κανείς δε μίλησε για τις ατελείωτες ώρες δουλειάς στο υπουργείο πολιτισμού. Και εσείς είστε σε θέση να το γνωρίζετε καλά αυτό. Πράγματι, πικράθηκα όταν δεν αντιδράσατε στις δηλώσεις του διαδόχου σας υπουργού όταν διατράνωνε ότι παρέλαβε «τίποτε». Λησμονώντας προφανώς ότι από εσάς παρέλαβε. Κύριε Πρόεδρε, όλοι πικραίνονται. Μηδενός εξαιρουμένου. Κι εσείς πικραμένος και χολωμένος ήσαστε όταν λίγο μετά τον ανασχηματισμό του 93, ο τότε πρωθυπουργός δεν σας συμπεριέλαβε στο υπουργικό σχήμα. Πλην όμως στην πολιτική τέτοιου είδους πικρίες κρατούν λίγο. Στην πολιτική, οι έμπειροι δεν λειτουργούν με συναισθηματισμούς. Τα συναισθήματα μας δεν αφορούν κανέναν.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Τότε, λοιπόν πριν από 6 μήνες μίλησα αυστηρά πολιτικά. Δεν εισακούσθηκα. Το γεγονός όμως ότι επέλεξα να πω μπροστά σας, όλα εκείνα για τα οποία η κοινωνία, αλλά και η παράταξη μας τότε σιγοψυθίριζε και σήμερα βέβαια βροντοφωνάζει, δεν δίνει τη δυνατότητα σε κανέναν να ισχυρισθεί ότι δεν γνώριζε, ότι δεν είχε ακούσει. Κανείς μας δεν έχει άλλοθι ότι δεν άκουσε, δεν είδε, δεν γνωρίζει. Κανείς δεν μπορεί να παριστάνει τη φυλακισμένη στον πύργο βασιλοπούλα.
Οι συνιστώσες της κρίσης είναι δεδομένες. Οι προτάσεις μου – όπως τις έχω κατ’ επανάληψη καταγράψει- είναι συγκεκριμένες.

Οι μεταρρυθμίσεις αργούν. Η πραγματική πολιτική έχει μείνει πίσω, όπως πολύ σωστά είπατε προημερών κ. Πρόεδρε. Ποιοι είναι ωστόσο εκείνοι που παρεμποδίζουν κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια ; Eίστε μήπως εσείς, και όλοι εμείς τα στελέχη της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης; Είμαστε εμείς που επί πολλά χρόνια αγωνιστήκαμε για να σπάσουν τα «φέουδα»; Είμαστε εμείς που για δεκαετίες βρεθήκαμε απέναντι σε γραφειοκρατικά κυκλώματα, σε προσωπικά συμφέροντα, στην πατρωνεία, στις πελατειακές σχέσεις; Ή μήπως είναι ένας ανύπαρκτος φαντασιακός εχθρός, από αυτούς που μας αρέσει να εφευρίσκουμε όταν οι καταστάσεις βαίνουν εις βάρος μας; Ασφαλώς και όχι, φίλες και φίλοι. Άλλο είναι το βαθύτερο πρόβλημα, που θα συνεχίζει να καθιστά ανέφικτη την επιστροφή στην πραγματική πολιτική. Το πρόβλημα έχει να κάνει με την παντελή απουσία ιδεολογίας μεταρρυθμίσεων. Τι εννοώ; Δεν έχουμε μιλήσει με ειλικρίνεια στον Έλληνα. Δεν έχουμε εξηγήσει επαρκώς τους λόγους για τους οποίους όλα αυτά τα μέτρα πρέπει να προωθηθούν. Και ακόμη παραπέρα και σημαντικότερα. Δεν έχουμε εξηγήσει στον ελληνικό λαό το ευρύτερο σχέδιο της παράταξης μας για τον τόπο. Και τούτο, διότι πάει καιρός που δεν συζητήσαμε τις βασικές αρχές, τις θεμελιώδεις συνισταμένες αυτοπροσδιορισμού μας. Προς επίρρωση του ισχυρισμού μου, δείτε την αντίδραση του κ. Πουπάκη και της ΔΑΚΕ στην πρόσφατη υπόθεση της Ολυμπιακής και τις διατυπώσεις του που ουδεμία σχέση έχουν με τη φιλοσοφία της παράταξης μας.

Πρέπει ΤΩΡΑ να συζητήσουμε τι κόμμα είμαστε. Για να καταφέρουμε να πορευτούμε στο μέλλον. Και για να προλάβω τις γνωστές απαντήσεις περί δεδομένης κυβερνητικής πρακτικής, ας μη συγχέουμε την κυβερνητική πρακτική με τις θέσεις ενός κόμματος. Δεν μιλώ για μέτρα. Μιλώ για εκείνα τα μέτρα-θέσεις που για να έχουν συνοχή χρειάζονται ένα ιδεολογικό καμβά που θα τα σηματοδοτεί και θα προσανατολίζει το έργο. Αυτός ο καμβάς λείπει διαχρονικά από τον χώρο της κεντροδεξιάς. Εξ ου και η αγωνία ορισμένων στην πρώτη διακυβέρνηση μην τυχόν και επαναληφθεί η ιστορία της δεξιάς παρένθεσης. Αγωνία που άφησε πίσω το έργο, μας έκανε διστακτικούς και δειλούς. Αναπληρώνεται βραχυχρόνια με επικοινωνιακού τύπου ευρήματα, όπως ήταν ο «ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός» ή ο «μεσαίος χώρος», ή το «κοινωνικό κέντρο» αλλά αυτά δεν απαντούν στα βασικά ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία. Δεν απαντούν καν στα δευτερεύοντα. Πρόκειται για όρους που δεν μπορούν να σταθούν στην διαδικασία της πολιτικής. Πρέπει να γίνουν πολιτική και για να γίνουν πολιτική πρέπει να υπάρξει ιδεολογική ζύμωση. Αν αυτά τα καίρια ερωτήματα δεν απαντηθούν οποιαδήποτε έκκληση για επιστροφή στην πραγματική πολιτική, θα παραμείνει δυστυχώς …ακόμη ένας ευσεβής πόθος...
Και βέβαια σε σύγχρονες- προοδευτικές πολιτικές δεν θα προχωρήσουμε ποτέ αν δεν ασχοληθούμε κατ’ αρχήν με εμάς τους ίδιους. Πώς θα εκσυγχρονίσουμε τη χώρα, πώς θα επανιδρύσουμε το κράτος, αν εμείς μείνουμε σε παρωχημένες δομές, σε αρτηριοσκληρώσεις και ολοκληρωτικές – σταλινικού τύπου- λογικές. Πρέπει να δώσουμε απαντήσεις: θέλουμε ένα ελεύθερο κόμμα, δημοκρατικό, σύγχρονο, στα πρότυπα των μεγάλων ευρωπαικών κομμάτων; Με απλά λόγια. Είναι αυτό που αναφέρω ως την δική μας επανίδρυση, προαπαιτούμενο για όποια άλλη επανίδρυση. Προτάσεις που κατέθεσα και προ ετών, όταν διεκδίκησα τη θέση του Γραμματέα της Κ.Ε. Και σήμερα βέβαια είναι πιο επίκαιρες από ποτέ.

Κύριε Πρόεδρε,

Για τις βαθύτερες ουσίες της κρίσης που σήμερα βιώνουμε. Τον ιδεολογικό καμβά που θα νοηματοδοτεί και θα σηματοδοτεί το έργο μας. Τον εκσυγχρονισμό και την διαδικασία επανίδρυσης της παράταξης μας. Την επιστροφή στις πάγιες αρχές μας, όπως αυτές ορίστηκαν από εμάς το 2004. Το ρόλο και τη διάσταση που η ηθική θα διαδραματίσει εφεξής στην πολιτική διαδικασία. Τους τρόπους ουσιαστικής αντιμετώπισης (και όχι σε επίπεδο ηθικιστικής ρητορείας) της διαφθοράς ως κοινωνικό φαινόμενο , αλλά και ως πολιτική – σε όλο το φάσμα των κομμάτων- πραγματικότητα. Τη χάραξη μιας νέας στρατηγικής που δεν θα εξαντλείται σε αφορισμούς αλλά στην ανάδειξη του νέου οράματος με καινοτόμα σχέδια για την ανασύνταξη της Ελληνικής κοινωνίας και την αναδιάρθρωση της Ελληνικής οικονομίας.

Όλα αυτά πρέπει ΤΩΡΑ να συζητηθούν κύριε πρόεδρε. Άλλος χρόνος δεν υπάρχει. Ούτε για την παράταξη. Ούτε για τον καθένα από εμάς ξεχωριστά, μηδενός εξαιρουμένου. Ούτε και για τον τόπο ασφαλώς. Πρέπει να συζητηθούν σε έναν διάλογο ανοικτό. Χωρίς στεγανά. Χωρίς προαπαιτούμενα. Χωρίς προηγούμενες συμφωνίες. Ελεύθερα. Δημοκρατικά. Βαθιά πολιτικά.
Χρειαζόμαστε λοιπόν μια Νέα Συνθήκη με την κοινωνία.

Κύριε Πρόεδρε, πρέπει όλοι να συναισθανθούμε την μεγάλη μας ευθύνη. Να βάλουμε το χέρι επί τον τύπο των ήλων. Να καταδείξουμε εμπράκτως ότι ένα και μόνο πολιτικό κεφάλαιο δεν είναι για ξόδεμα: αυτό της παράταξης. Ζητάω από εσάς προσωπικά να αναλάβετε την πρωτοβουλία και να οδηγήσετε ΑΜΕΣΑ την παράταξη σε έκτακτο συνέδριο. Προκειμένου να βγούμε από την κρίση. Προκειμένου να διαδραματίσουμε ρόλο καταλύτη εξελίξεων στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Προκειμένου να κάνουμε ΕΜΕΙΣ την πολιτική ανατροπή . Μια πολιτική ανατροπή όμως ουσίας που θα σηματοδοτεί όχι το ξαναμοίρασμα της τράπουλας , αλλά το αναγεννημένο, το καινούριο που ο τόπος έχει τόση ανάγκη.
Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι,

Η παράταξη μας δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Η παράταξη μας δεν είναι οι κάποιοι λίγοι. Είμαστε εμείς, οι πολλοί. Εμείς που δεν δεχόμαστε να γίνουμε συνένοχοι σε ιδιοτελείς ενέργειες και συμπεριφορές, εν ονόματι μιας κακώς νοούμενης κομματικής αλληλεγγύης. Εμείς που θα απομονώσουμε τους λίγους επίορκους και θα σταματήσουμε τα εκφυλιστικά φαινόμενα. Εμείς που – ως κομμάτι της ίδιας της κοινωνίας – θα βρούμε την τόλμη και το θάρρος να την πείσουμε για τις δύσκολες μεταρρυθμιστικές πολιτικές που έχει ανάγκη ο τόπος. Εμείς που μπορούμε να την πείσουμε , διότι δεν ξεχάσαμε τις δεσμεύσεις που αναλάβαμε απέναντι στον ελληνικό λαό το 2004.

Η αδράνεια δεν είναι επιλογή. Τα επικοινωνιακά κολπάκια δεν είναι επιλογή. Τα σκουπίδια κάτω από το χαλί δεν είναι επιλογή. Οι μεγάλες ρητορείες δεν είναι επιλογή. Η μόνη μας επιλογή είναι ν’ ανοίξουμε τα παράθυρα να φωτιστεί το σπίτι, να διώξουμε τις αράχνες και τα ποντίκια που ροκανίζουν το δημόσιο πλούτο και να ρίξουμε το βάρος μας στα προβλήματα του Έλληνα και του τόπου.

Μπορούμε να το πετύχουμε. Όλοι εμείς, το υγιές τμήμα της παράταξης. Όλοι εμείς, το υγιές τμήμα της κοινωνίας. Όλοι εμείς, που μας εμπνέουν τα ίδια πιστεύω, που μας ενώνουν οι κοινοί στόχοι. Όλοι εμείς με όσα στελέχη του κόμματος μας που διαθέτουμε πολιτικό κεφάλαιο αξόδευτο, για να επενδύσει στις πλάτες μας ο τόπος.

Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα πολιτικό κόμμα με μεγάλη ιστορία. Είναι ο εκφραστής της σύγχρονης, φιλελεύθερης, δημοκρατικής Ελλάδας. Κριτήριο για τα λόγια και τις πράξεις μας πρέπει να είναι οι δημοκρατικές αρχές, η νομιμότητα και το ήθος. Προτεραιότητές μας πρέπει να είναι η πολιτική κάθαρση, η οικονομία, η παιδεία. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε κάποιους λίγους να μας συμπαρασύρουν στον προσωπικό τους κατήφορο. Θα τους αφήσουμε πίσω και εμείς θα τραβήξουμε μπροστά. Η παράταξη αυτή ανήκει σε όλους.. Όλοι είμαστε εγγυητές της ενότητας. Ο καθένας μας ξεχωριστά. Και όλοι μας ισοδύναμα

Κύριε Πρόεδρε,

Οδηγήστε την παράταξη σε συνέδριο στο αμέσως προσεχές διάστημα. Αποσαφηνίστε ότι οι συνεχιζόμενες εκλογολογίες ουδεμία βάση έχουν, παρά περισσότερο φθείρουν την παράταξη και βυθίζουν τη χώρα σε τέλμα. Επιστρέψτε στην ουσία των όσων δεσμεύσεων αναλάβατε απέναντι στον ελληνικό λαό το 2004.

Η στιγμή είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Για την παράταξη. Για τον τόπο. Για εσάς ατομικά. Διότι αν ο κ. Σημίτης (ο οποίος μάλιστα ουδέποτε ταυτίστηκε με το ΠΑΣΟΚ, μάλλον ως βαρίδι το έσερνε πίσω του,) κρίθηκε τελικώς από την ευρύτερη πασοκική πολιτεία και όχι από την προσωπική τη δική του διαδρομή, και έχασε πώς θα κριθεί λοιπόν ένας πρωθυπουργός σαν κι εσάς του οποίου το προφίλ και το όνομα είναι απόλυτα συνυφασμένα με την μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη και την πορεία της την τελευταία δεκαετία…

Κυρίες και κύριοι,,

Η στιγμή είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Ο καθένας το πολιτικό του κεφάλαιο μπορεί να το ξοδεύει όπως θέλει. Και θα κριθεί ασφαλώς. Κανείς όμως δεν έχει το δικαίωμα να σπαταλήσει έστω και λίγο από το πολιτικό κεφάλαιο της παράταξης. Και εμείς οφείλουμε αυτό να το διασφαλίσουμε. Με όποιο κόστος. Με όποια απώλεια.





ΟΜΙΛΙΑ
κ. ΕΥ. ΜΕΪΜΑΡΑΚΗ
ΣΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ
ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤHΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι.
Εδώ μέσα συζητούμε όλοι ως μέλη μιας ευρύτερης οικογένειας.
Δεν είμαστε ούτε Υπουργοί, ούτε προνομιακά στελέχη, αλλά είμαστε άνθρωποι που έχουμε ταχθεί να υπηρετήσουμε συγκεκριμένες αρχές και συγκεκριμένο πρόγραμμα, ο καθένας ανάλογα τη θέση στην οποία έχει βρεθεί. Βεβαίως στις οικογένειες πάντα υπάρχουν και ζητήματα που απαιτούν διευκρινίσεις, διευθετήσεις. Και αυτά πρέπει να τα επιλύουμε.
Πρέπει να σας πω δε ότι εμείς, ακριβώς επειδή συναποτελούμε μια καλή, ζεστή, μεγάλη οικογένεια, έχουμε και πολλές ευαισθησίες και εντονότατο συναίσθημα μεταξύ μας και γι΄ αυτό περισσότερο δρούμε και συναισθηματικά. Νομίζω ότι σήμερα υπήρξε πράγματι μία έκρηξη συναισθημάτων, ξεκινώντας και από τον ίδιο τον Πρόεδρο στον οποίον όλοι δείξαμε την αγάπη μας, το σεβασμό μας αλλά και την επιθυμία μας να μας οδηγήσει και πάλι μπροστά. Όπως, επίσης με σεβασμό και αγάπη, αντιμετωπίσαμε και όλους εκείνους, οι οποίοι πήραν το λόγο.
Πρέπει να σας πω, κυρίες και κύριοι, ότι έχει μεγάλη σημασία πως συμπεριφέρεσαι και πως αυτό πολλές φορές, αναλύεται ανάλογα με τις συγκυρίες.
Όλοι γνωρίζουμε ότι πριν από αρκετούς μήνες το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης περνούσε μία κρίση εσωστρέφειας και έπρεπε κάποιοι να δείξουν ότι αυτή υπάρχει και στο άλλο μεγάλο κόμμα.
Γιατί είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι θέλουν να δείχνουν πως ότι συμβαίνει στο ένα κόμμα εξουσίας συμβαίνει και στο άλλο. Με τον τρόπο αυτό θεωρούν ότι χτυπούν τον δικομματισμό, προωθώντας άλλες λύσεις που εμείς, όμως, έχουμε απορρίψει.
Κι ακριβώς επειδή το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης περιήλθε σε μεγάλη εσωστρέφεια και επειδή υπάρχουν συγκυρίες, που μία από αυτές ίσως είναι και των 152, προσπαθούν να παρερμηνεύουν και να αλλάζουν τις συμπεριφορές μας κατά το δοκούν. Γιατί είναι σίγουρο ότι αυτοί που μας ερμηνεύουν, διαφορετικά θα μας ερμήνευαν αν είχαμε 165 ή 180 Βουλευτές και διαφορετικά όταν είμαστε 152.
Οφείλουμε λοιπόν, για να μην δημιουργούμε αστάθεια, αλλά και για να μην δίνουμε τη δυνατότητα στους άλλους να μας παρερμηνεύουν, να συμπεριφερόμαστε με πραγματική αγάπη και καλοπροαίρετη αυτοκριτική, ώστε να διορθώσουμε κάποια πράγματα. Διότι αλίμονο αν δεν τα συζητήσουμε, αν δεν βρούμε τις όποιες παραλείψεις και λάθη για να τα διορθώσουμε.
Και πρώτος από όλους, ο Πρόεδρος, με περίσσιο το αίσθημα αυτοκριτικής, μας είπε ακριβώς ότι έχει πλήρη επίγνωση όλων των παραλείψεων και των λαθών, τα οποία έγιναν καθώς και ότι «εδώ είμαστε να τα διορθώσουμε». Αυτό, κυρίες και κύριοι, είναι και το ζητούμενο.
Θέλω να τονίσω ότι έχει διαφορετική σημασία και ερμηνεύεται διαφορετικά, το ίδιο πράγμα, γιατί το ίδιο λέμε όλοι. Γιατί όταν αυτό το λες με το πρέπον ύφος, με μία αγάπη προς την παράταξη, με μία καλοπροαίρετη διάθεση και το θέτεις για να διορθωθεί, είναι πολύ διαφορετικό από το να το λες με καταγγελτικό ύφος και πολλές φορές να δείχνεις και μίσος για αυτή την παράταξη, η οποία σε ανέδειξε.
Κανείς από εμάς δεν δέχεται ότι μπορεί κάποιος να παραδίδει μαθήματα ηθικής. Όλοι έχουμε ήθος, όλοι είμαστε έντιμοι και όλοι κρατάμε ψηλά τη σημαία της διαφάνειας και του ήθους.
Προς τι, λοιπόν, οι συνεχείς παρεμβάσεις οι οποίες δίδουν τροφή παρερμηνειών; Κάποιους τους αναφέρουν αορίστως και τους προδίδουν χαρακτηρισμούς, ενώ όλα τα βασικά στελέχη και ο Πρόεδρος και ο Γραμματέας και ο Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και Υπουργοί λέμε ότι δεν υπάρχουν «αντάρτες» αλλά υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, διαφορετικές εκτιμήσεις που κατατίθενται, τις ακούμε, τις λαμβάνουμε υπόψη μας και προχωρούμε.
Γιατί λοιπόν κάποιοι που τους χαρακτηρίζουν, παρερμηνεύοντάς τους, κατά την γνώμη μου, τα μέσα ως αντάρτες δεν εξηγούν και αυτοί καλοπροαίρετα και φιλικά ότι δεν αποδέχονται τον όρο;
Μιλάμε, λοιπόν, συναισθηματικά. Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε πολιτικά. Το όργανο είναι πολιτικό και πρέπει να παρθούν πολιτικές αποφάσεις για να πάει μπροστά η Νέα Δημοκρατία τη χώρα, αλλιώς δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Και πρέπει σήμερα να ληφθούν αποφάσεις.
Άλλο, κυρίες και κύριοι, η καθημερινή τριβή που μπορεί να έχουμε σε επίπεδο υπουργικού συμβουλίου ή συνεργατών και άλλο η μόνιμη, διαρκής, συνεχής και χωρίς πρόκληση κατάθεση απόψεων με καταγγελτικό τρόπο. Δεν είναι δυνατόν αυτό να συνεχιστεί.
Σας είπα ότι και μέσα στις οικογένειες, μπορεί να δημιουργηθούν τριβές και εντάσεις. Τα συζητάς, τα βρίσκεις, τελειώνει εδώ. Μέχρι πού θα πάει; Δεν καταλαβαίνουμε.
Εδώ πρέπει να ληφθούν αποφάσεις, αγαπητέ Γραμματέα. Και λέω αγαπητέ Γραμματέα, διότι θέλω να υπενθυμίσω, γιατί φαίνεται ότι ξεχνούμε ότι είμαστε ένα οργανωμένο σύνολο στο οποίο καταθέτουμε απόψεις, τις ακούμε και πειθαρχούμε στον νόμο της δημοκρατίας που είναι η πλειοψηφία.
Λοιπόν, κατετέθη άποψη σήμερα. Σεβαστή. Κατετέθη άποψη να πάμε σε έκτακτο συνέδριο. Μάλιστα. Να μπει σε ψηφοφορία, Γραμματέα.
Και να πειθαρχήσουμε όλοι από αύριο το πρωί. Δεν μπορεί να συνεχίζεται αυτή η συζήτηση. Δε γίνεται δηλαδή να ερχόμαστε εδώ, να εγκρίνουμε την απόφαση, να δεχόμαστε την εισήγηση του Προέδρου και μετά να πράττουμε άλλα. Ανεξαρτήτως αν έχουμε και άλλη άποψη
            Για να θυμίσουμε ορισμένα πράγματα, κυρίες και κύριοι. Η Νέα Δημοκρατία έρχεται απ’ το ’74, έχει μακρά ιστορία και πάει πολύ μακριά σε αυτόν τον τόπο. Και δεν χρειάζεται επανίδρυση η Νέα Δημοκρατία. Έχουμε την ιστορία μας. Έχουμε τα όποια προβλήματα μπορεί να έχουν προκύψει, αλλά είμαστε υπερήφανοι για την ιστορία μας. Είμαστε υπερήφανοι για την ιστορία που έγραψε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Γεώργιος Ράλλης, ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ο Κώστας Μητσοτάκης, ο Μιλτιάδης Έβερτ και τώρα ο Κώστας Καραμανλής.
Και αυτή την υπερηφάνεια την έχουμε κατακτήσει. Την έχουμε κατακτήσει με τις πράξεις όλων μας και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να μπορεί να μιλά για επανίδρυση του κόμματος. Και εν πάση περιπτώσει εμείς είμαστε ένα κόμμα ανοιχτό. Να έρθει όποιος θέλει, όχι όμως όποιος έρχεται να μας επιβάλλει και κανόνες. Δε γίνεται αυτό.
Εξηγούμεθα λοιπόν. Και λέμε. Είμαστε ένα οργανωμένο σύνολο, έχουμε ένα Καταστατικό, έχουμε βασικές αρχές. Αυτές οι αρχές μας ενώνουν. Μας ενώνει λοιπόν η βασική πολιτική αρχή για το θέμα της Ολυμπιακής. Είναι όμως προς συζήτηση ο τρόπος με τον οποίο θα προχωρήσουμε την αποκρατικοποίηση. Εκεί μπορεί να έχουμε και διαφορετική άποψη και εκτίμηση. Και βεβαίως η ΔΑΚΕ έχει τη δική της άποψη και την καταθέτει.
Αλλά σε τι συμφωνούμε όλοι; Στη βασική γενική αρχή. Που είναι ότι πρέπει πράγματι να αποκρατικοποιηθεί. Από εκεί και πέρα θα συζητήσουμε για τις θέσεις. Θα κουβεντιάσουμε για την υλοποίηση του προγράμματος. Και τότε εκεί μπορούν να κατατεθούν προτάσεις. Κι αφού κατατεθούν προτάσεις και συζητηθούν, να πάρουμε τη συγκεκριμένη απόφαση. Κι αφού πάρουμε την απόφαση, να πειθαρχήσουμε όλοι.
Δε μπορεί εκ των υστέρων κυρίες και κύριοι, μετά από τόσα Συνέδρια, μετά από την παρουσίαση του προγράμματος με τον Γιώργο Σουφλιά, μετά από τόση συζήτηση που κάναμε επί της παρουσιάσεως του προγράμματος και μετά την προσπάθεια υλοποίησης του προγράμματος, να έρχονται κάποιοι, που θέλουν να λέγονται και υπεύθυνοι, και να μας λένε ότι πρέπει να αλλάξουμε το πρόγραμμα. Και να πάμε σε έκτακτο Συνέδριο επανίδρυσης.
Δηλαδή τόσο καιρό τι κάναμε; Δεν υλοποιούμαι το πρόγραμμα; Να μας πει κάποιος ότι Πρόεδρε πρέπει να προσαρμόσουμε το πρόγραμμα στις νέες ανάγκες, μάλιστα. Δε χρειάζεται όμως Συνέδριο. Είναι ή δεν είναι βάσει του Καταστατικού μεταξύ των Συνεδρίων η Κεντρική Επιτροπή το κορυφαίο Όργανο;
Για να τα θυμηθούμε δηλαδή. Γιατί εδώ θα πάμε «χύμα», χωρίς κανόνες. Δε γίνεται αυτό. Πρέπει να πάμε συντεταγμένα.
Λοιπόν, για να γίνει κατανοητό κυρίες και κύριοι, το Καταστατικό αυτό ορίζει. Και όλοι πρέπει να ξέρουμε ότι όταν μπαίνουμε σ’ ένα συλλογικό Όργανο, χάνουμε ένα κομμάτι της ανεξαρτησίας μας. Δε γίνεται διαφορετικά. Και εσείς μπορείτε να διαφωνείτε σε κάτι και εγώ μπορεί να διαφωνώ σε κάτι άλλο. Το καταθέτω, αλλά παίρνουμε την απόφαση και στοιχιζόμαστε. Δεν γίνεται αυτό που άκουσα σήμερα, ότι «ξέρεις δεν θα πούμε τίποτα και από Δευτέρα πάλι στα κανάλια».
Δεν οδηγεί πουθενά αυτό. Δεν είναι ορθό για μια υπεύθυνη διακυβέρνηση. Με όλη την αγάπη και στο συναίσθημα που έχουμε ο ένας για τον άλλον. Με όλη την αγάπη που έχουμε για τον καθένα και με τον σεβασμό της δικής του πορείας.
            Λοιπόν, εγώ πιστεύω ότι ο Γραμματέας πρέπει να θέσει, στο τέλος της συζήτησης, σε ψηφοφορία το θέμα, όπως και όλα τα θέματα που θα κατατεθούν εδώ. Πρέπει να ληφθεί απόφαση κυρίες και κύριοι. Για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε, να δουλέψουμε.
Και όσοι μείνουμε, θα προχωρήσουμε. Δεν γίνεται διαφορετικά. Δεν πάει άλλο. Δεν μπορεί να πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Εμείς λοιπόν ζητούμε να εφαρμοστεί το καταστατικό, να μπούνε σε ψηφοφορία οι προτάσεις και ζητούμε από όποιον δεν του αρέσει, να προσπαθήσει να προσαρμοστεί, άλλως οφείλει αντρίκεια να παραιτηθεί.
Είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι θέλουν να προσφέρουν, είναι πολλοί εκείνοι οι οποίοι θέλουν με κριτική διάθεση, να μας βοηθήσουν. Δεν μπορούμε να παίζουμε. Οι συγκυρίες, δυστυχώς για μας -και λέω δυστυχώς γιατί δεν αλλάξαμε και τον εκλογικό νόμο, όπως τότε επέμενα-δεν είναι ευνοϊκές. 
            Γιατί θα ήταν διαφορετικές οι ερμηνείες σήμερα αν υπήρχε άλλη κατάσταση. Γιατί σας είπα, οι ερμηνείες γίνονται και ανάλογα με τις συγκυρίες. Νομίζει κανείς, αλήθεια, ότι θα έπαιρναν τέτοια διάσταση τα ζητήματα αν ήμασταν 165;
Και γιατί παίρνουν τέτοια διάσταση; Για να δημιουργείται αστάθεια, να δημιουργείται αστάθεια στην κοινωνία. Και γιατί να δημιουργείται αστάθεια; Διότι όλοι εκείνοι που «ξεβολεύονται» από τα μέτρα μας, μπορούν με τον τρόπο αυτό να μας λένε, «πέφτετε σε λίγο», «ξέρεις ερχόμαστε σε λίγο». «Ξέρεις, θα σας τα αλλάξουμε».
            Τι θα αλλάξετε; Την ασφαλιστική μεταρρύθμιση; Αυτή που δεν μπόρεσε ούτε η δικτατορία να προχωρήσει; Τον νόμο για την παιδεία; Την Ολυμπιακή; Τον δρόμο που έχουμε χαράξει με σύμμαχο όλη την κοινωνία; Τις τομές που έπρεπε να έχουν γίνει από την δεκαετία του 1980 και δεν γίνανε;
            Θα μας πάνε πίσω; Φαντάζεται κανείς μία Κυβέρνηση συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ; Τι θα είναι για την Ελλάδα και για τις δικές μας αρχές και απόψεις; Μπορούμε εμείς να αφήσουμε να υπάρξει τέτοιο δίλημμα στον κόσμο;
            Λοιπόν, κυρίες και κύριοι για να ολοκληρώσω και με συγχωρείς Γραμματέα για τον τόνο. Θέλω να σας πω το εξής. Υπάρχουν και οι μετρήσεις οι οποίες δείχνουν μία αποσυσπείρωση της Νέας Δημοκρατίας και θέλω να σας προετοιμάσω.
            Μπορεί να έρθουν και δυσκολότερες. Δεν έχουμε όμως ψυχή καρδερίνας. Πρέπει να σταθούμε όρθιοι, έγινε λάθος, και; Παρακάτω. Το αναγνωρίζουμε, το διορθώνουμε; Εδώ δεν είμαστε; Το κεφάλι ψηλά για να μπορέσουμε να οδηγήσουμε και πάλι, με αυτοπεποίθηση, τον Νεοδημοκράτη.
Οι μετρήσεις, κυρίες και κύριοι, δεν δείχνουν πτώση της Νέας Δημοκρατίας. Δείχνουν μια αποσυσπείρωση. Που σημαίνει ότι, επειδή για πρώτη φορά πέφτουμε κάτω από το 70% στις μετρήσεις στη συσπείρωση, ο νεοδημοκράτης δεν πολυαπαντάει. Γιατί; Όλοι ξέρουμε το γιατί.
Οφείλουμε λοιπόν εμείς πρώτοι, κυρίως εμείς, να βγούμε έξω, γιατί η ημερήσια διάταξη έχει και πολιτική δράση ως δεύτερο θέμα.
Γιατί δηλαδή όλοι είμαστε μια χαρά στα ωραία; Δεν περιμένουμε και δυσκολίες; Και τι νομίζετε; Όταν πολυκαιρίζεις και σε μία θέση δεν δημιουργείς και κάποιες αντιπαραθέσεις, ανασφάλειες, αντιθέσεις; Δεν καταλαβαίνουμε όλοι ότι μπορεί να έρθουν ακόμη πιο δύσκολα; Και τι θα γίνει, θα καμφθούμε; Ή πιστεύουμε ότι αυτά που κάνουμε είναι σωστά ή ας μην τα κάνουμε.
Διότι είναι γεγονός ότι θα περάσουμε από πρόσκαιρη πτώση, από πρόσκαιρη μετάπτωση αν θέλετε και του ηθικού, ακριβώς γιατί πιστεύουμε ότι με μέτρα τα οποία αυτή την ώρα δεν είναι δημοφιλή αλλά είναι σωστά θα ανακάμψει η χώρα. Και στο κάτω-κάτω είμαστε στον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησης κι αν δεν ληφθούν τώρα τα μέτρα πως θα αποδώσουν τον επόμενο χρόνο ή στον μεθεπόμενο ή όποτε πάμε για εκλογές;
Γι΄ αυτό δουλεύουν ο Καραμανλής και η παράταξη με προοπτική τρίτης εκλογικής νίκης, ενώ κάποιοι εκμεταλλευόμενοι, αν θέλετε, την αγωνία του κόσμου μας, ορισμένοι που καταθέτουν προτάσεις με ύφος που το παρερμηνεύουν τα μέσα, δίνουν τελικά τροφή στο να δημιουργείται η αστάθεια για να μην μπορεί η Κυβέρνηση να προχωρήσει με γοργότερους ρυθμούς όπως όλοι επιθυμούμε.
Εγώ πιστεύω, κυρίες και κύριοι, ότι δεν μπορούμε με τακτικισμούς, να αλλάξουμε την πολιτική μας. Όχι. Εγώ είμαι από αυτούς -και σας το λέω καθαρά- ότι πρώτον, ψηφίζω την πολιτική εισήγηση του Προέδρου. Την εγκρίνουμε και προχωράμε με βάση τις αρχές τις οποίες χάραξε αταλάντευτα σε αυτή την κατεύθυνση.
Δεύτερον, πιστεύω ότι πρέπει να τεθεί σε ψηφοφορία η όποια καλοπροαίρετη πρόταση κατατέθηκε. Από τη Δευτέρα βγάλε μας Γραμματέα στα πεζοδρόμια και στους δρόμους να πείσουμε τον Έλληνα πολίτη να έχει ψηλά το κεφάλι, για να οδηγηθούμε και στην τρίτη εκλογική νίκη με τον Κώστα Καραμανλή.
Είμαι σίγουρος ότι θα έχουμε και την τρίτη εκλογική νίκη. Ζήτω η Νέα Δημοκρατία.


Οι ιδέες πεθαίνουν όταν σταματήσεις να αγωνίζεσαι για αυτές.
Δες τώρα περισσότερες ιδέες ... >>>

Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

«Το μοντέλο της Πελοποννήσου ανοίγει δρόμους για τη Νέα Ελλάδα»



Συνέντευξη του Πέτρου Τατούλη στην εφημερίδα Χρήμα Plus
«Το μοντέλο της Πελοποννήσου ανοίγει δρόμους για τη Νέα Ελλάδα»
  1. Πώς είναι το προεκλογικό κλίμα στην Πελοπόννησο;
Μέχρι σήμερα, καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, η προεκλογική περίοδος χαρακτηριζόταν από εξαγγελίες παροχών. Από τις εκλογές των παροχών οδεύουμε σήμερα σε εκλογική διαδικασία λιντσαρίσματος όχι απλώς των πολιτικών, αλλά του συνόλου του πολιτικού συστήματος και των θεσμών που λειτουργούν ως οι δορυφόροι του. Και αυτό έχει ασφαλώς την προσέγγισή του. Η απαξίωση των θεσμών της δημοκρατίας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε βίαιες  προσεγγίσεις επίλυσης του ολιστικού προβλήματος της χώρας. Δεύτερον, η καθολική κατίσχυση της ιδεολογίας του λαϊκισμού έχει ρίξει τα τείχη που διέκριναν κάποτε τα μικρά κόμματα ( τα οποία δεν είχαν προσδοκία εξουσίας παρά μόνη ευθύνη στείρας αντιπαράθεσης ) από  τα μεγάλα κόμματα εξουσίας (τα οποία είχαν ευθύνη διακυβέρνησης). Ο λαϊκισμός που διατρέχει όλες τις πολιτικές τάξεις, σε συνδυασμό με την αφερεγγυότητα των προσώπων οδηγεί στις εκλογικές ανατροπές που θα καταγραφούν στην εκλογική αναμέτρηση της 6ης Μαΐου. Πριν από δύο χρόνια στις Περιφερειακές εκλογές στην Πελοπόννησο παρουσιάσαμε μια πρόταση υπέρβασης και ένα Σχέδιο Δράσης που βασίστηκαν στην πολιτική αρχή του άδολου και ακομμάτιστου πατριωτισμού και καταφέραμε κόντρα σε κάθε πρόβλεψη να προσφέρουμε στους συμπολίτες μας μια επιλογή υπερκομματική, την οποία και ενδυνάμωσαν με την ψήφο τους. Σήμερα το πεδίο συναίνεσης που καλλιεργήσαμε το 2010 και το υπερβατικό της μήνυμα απειλείται από μια προεκλογική περίοδο στην οποία όλα τα κόμματα εκπέμπουν μηνύματα που απειλούν την κοινωνική συνεκτικότητα. Η βραχεία μάλιστα βιωσιμότητα των οραμάτων που προτείνουν τα κόμματα οδηγεί τους πολίτες από την οργή στον τρόμο για την επόμενη ημέρα και ο συνδυασμός αυτός μπορεί να αποβεί κοινωνικά μοιραίος, εάν μάλιστα όπως όλα δείχνουν η χώρα θα περάσει μια περίοδο ακυβερνησίας.
  1. Είστε ένας έμπειρος πολιτικός και συμμετείχατε σε αρκετές εκλογικές αναμετρήσεις. Ποια είναι η εκτίμησή σας για την επόμενη μέρα των εκλογών;
Το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας όμως με την νοοτροπία του αρχοντοχωριάτη κοιτάζει την πυρκαγιά  στο στάβλο του, αγνοώντας την λαίλαπα φωτιάς που έρχεται από την Ευρώπη. Η Ευρώπη από την άλλη βλέπετε χρειάζεται πολιτική ενοποίηση με διαδικασίες που θα αγγίζουν οριζόντια και κάθετα όλους τους λαούς που την συνθέτουν για να αντιμετωπίσει την δική της μεγάλη κρίση. Μια πολιτική ενοποίηση που θα ενσωματώσει μέσα στο DNA της τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας, των ανισοτήτων και των ιδιαιτεροτήτων που θα διαμορφώσουν το πολιτικό διακύβευμα της Νέας Ευρώπης. Η Ευρώπη χρειάζεται ένα New Deal που να ξεκινά από την κοινή πολιτική αντίληψη των λαών της και να καταλήγει σε μια νέα Αναγέννηση στα πρότυπα των Ευρωπαϊκών νοοτροπιών με σεβασμό στην βαθιά και μακρόχρονη ιστορία της. Δυστυχώς δεν έχει γίνει τίποτα 60 χρόνια τώρα με τον «προορισμό» για Ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης στο μοντέλο της Αμερικής, που δημιούργησε την ξεχωριστή οικονομική μηχανή των ΗΠΑ, που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις παγκόσμιες οικονομίες. Στο πλαίσιο αυτό εμείς στην Περιφέρεια Πελοποννήσου αξιολογούμε να ζητήσουμε σε συνεργασία με την Επιτροπή των Περιφερειών της ΕΕ να στηρίξει την πρώτη πρόταση που θα υποβληθεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας Πολιτών, με αίτημα την έκδοση νομοθετικής πράξης, η οποία θα θεσμοθετεί τη σύσταση «Ευρωπαϊκής Περιφερειακής Ομοσπονδίας». Στόχος μας να ξεκινήσει μια πολιτική και όχι μόνο οικονομική προσέγγιση της Ευρώπης των Περιφερειών στην αντιμετώπιση της έλλειψης πολιτικής ένωσης των Ευρωπαίων.
  1. Βλέπετε μία ευρεία ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού αμέσως μετά τις εκλογές, με βάση το αποτέλεσμα;
Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν έχει σημασία με δεδομένο ότι ο δημόσιος διάλογος βασίζεται στην απαξία, στη λοιδορία και στον εξευτελισμό ένθεν κακείθεν των πολιτικών που συμμετέχουν διεκδικώντας πολιτική νομιμοποίηση για να κυβερνήσουν τη χώρα. Στη πραγματικότητα χρεοκοπεί σήμερα το μοντέλο διακυβέρνησης.  Αυτό το μοντέλο με το οποίο οι πολιτικές ηγεσίες έκρυβαν κάτω από το χαλί τα προβλήματα στο όνομα μιας «δημοκρατικής υπεραισθησίας» και ενός «κοινωνικού κράτους» που βασίστηκε σε «ληστρικές μεθόδους» του δημόσιου πλούτου με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων, δεξιών, σοσιαλιστικών αριστερών και άλλων. Με αυτούς τους όρους όμως δεν υπάρχουν περιθώρια ανανέωσης και ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού Η ανασύνθεση μπορεί να έλθει μέσα από άλλο δίαυλο. Στις επιχειρήσεις λέγεται “Re-engineer”. Με απλά λόγια κλείνουμε τη μία μηχανή και ανοίγουμε την άλλη. Έχω κατ’ επανάληψη μιλήσει για την ανάγκη περιφερειοποίησης τόσο του κράτους όσο και της άσκησης πολιτικής. Το κεντρικό κράτος και η κεντρική κυβέρνηση πρέπει να μείνει στην ενασχόληση της με το δημοσιονομικό πρόβλημα και οι περιφερειακές διοικήσεις να αναλάβουν άμεσα όλες τις υπόλοιπες αρμοδιότητες. Κι αυτό διότι είναι σε καλύτερη επαφή με τους πολίτες, ενώ την ίδια ώρα είναι λιγότερο ευάλωτες σε πιέσεις από τα γνωστά κεντρικά δίκτυα διαπλοκής. Μόνο μέσα από τις περιφέρειες, η χώρα θα μπορέσει σε σύντομα χρονικό διάστημα να αναστρέψει το «face loss» που υπέστη από τους κακούς χειρισμούς κακών πολιτικών.
  1. Η Κεντροδεξιά κατεβαίνει στις κάλπες κατακερματισμένη. Υπάρχουν περιθώρια για επανένωσή της; Ποιο πρόσωπο θα μπορούσε να την εγγυηθεί;
Το πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα αλλά οι πολιτικές και η εμπιστοσύνη σε αυτές, και σήμερα αντιμετωπίζουμε την ανυπαρξία πολιτικής πρωτοβουλίας σε όλο το πολιτικό φάσμα στην χώρα μας, με όλα τα συνεπακόλουθα φαινόμενα κατακερματισμού του. Δεν είναι μόνο η κεντροδεξιά κατακερματισμένη το ίδιο συμβαίνει και στην κεντροαριστερά. Το παραδοσιακό εκκρεμές βλέπετε ανάμεσα σε δύο ζητούμενα: αύξηση της φτώχιας ή αποδυνάμωση του πλούτου, στο οποίο χτίστηκαν οι οικονομικές θεωρίες του Φιλελευθερισμού και του Σοσιαλισμού βάλλονται πλέον από την παγκοσμιοποιημένη οικονομία, η οποία δεν αφήνει περιθώρια πολιτικών ελιγμών με ταχύτητες μεσαίωνα. Και τα παραδοσιακά κόμματα που καθόρισαν μια μακρά περίοδο δικομματισμού στη χώρα, έχουν πλέον χάσει τους διακριτούς ρόλους οι οποίοι ομαδοποιούσαν τους πολίτες με ταξικούς όρους αλλά και με βάση τις προσδοκίες τους. Οι ανεύθυνες πολιτικές για πολλά χρόνια, και από τα δύο πολυσυλλεκτικά κόμματα, διέλυσαν κυριολεκτικά την σχέση τους με την κοινωνία και έθεσαν τους πολίτες ως αντιπάλους τους, αλλοιώνοντας έτσι την φύση του πολιτικού μας συστήματος. Φαινόμενα πολιτικού τραμπουκισμού που θα αποκτήσουν θεσμική μορφή στην επόμενη Βουλή δημιουργούν ένα πολύ σαθρό δημοκρατικό πλαίσιο το οποίο μόνο πολιτικά προβλήματα υπόσχεται για το μέλλον, από τον ανταγωνισμό λαϊκισμού που θα προκαλέσει μεταξύ δυναμικών μειοψηφιών.
  1. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα επιστρέφατε στην κεντρική πολιτική σκηνή;
Νομίζω ότι σας απάντησα ήδη. Οι πολίτες έχουν αποχωρήσει από την κεντρική πολιτική σκηνή. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι όταν καταγράφεται ένα ξεκάθαρο όραμα, που υπηρετείται από ανθρώπους που έχουν διάθεση για δουλειά και στοχοπροσήλωση, οι πολίτες εμπιστεύονται αυτό το όχημα. Αυτό καταδεικνύεται από την κατίσχυση του μοντέλου πολιτικής που ακολουθήσαμε στην Πελοπόννησο και για το οποίο δουλεύουμε ακατάπαυστα προκειμένου να ανοίξει δρόμους για τη Νέα Ελλάδα.


Οι ιδέες πεθαίνουν όταν σταματήσεις να αγωνίζεσαι για αυτές.
Δες τώρα περισσότερες ιδέες ... >>>

Από τον λαϊκισμό της κρίσης …στη νέα Ελλάδα


Σε λίγες ώρες ανοίγει η κάλπη μιας πρωτόγνωρης για τη χώρα και τους πολίτες εκλογικής μάχης, αδιάφορη ως προς το αποτέλεσμα, ενδιαφέρουσα ως προς τις διεργασίες που θα την ακολουθήσουν. Επτά εκατομμύρια Έλληνες, μεγάλο ποσοστό των οποίων άνεργοι, νέοι με πετσοκομμένα όνειρα, γέροι στα όρια της πενίας, επαγγελματίες και επιχειρηματίες χρεοκοπημένοι, πολίτες στα όρια της απόγνωσης, ψήφισαν μέσα σε ένα απόλυτο πολιτικό σκοτάδι με οργή και θυμό. Μια οργή στην οποία επένδυσαν όλα τα κόμματα που θα αναδειχθούν στην επόμενη βουλή, όποτε αυτή και αν καταφέρει να συσταθεί. Μια οργή που αποτέλεσε το αντικείμενο διχαστικών προεκλογικών επιθέσεων άρνησης, ένθεν κακείθεν του πολιτικού σκηνικού, με ανάγωγες συμπεριφορές και νταηλίδικους συμβολισμούς. Χωρίς κανένας να δείξει ή να δεσμευτεί για το που θέλει να οδηγήσει τους Έλληνες. Η ιδεολογία του λαϊκισμού, που διατρέχει όλα τα κόμματα, έριξε τα τείχη ανάμεσα στα κόμματα εξουσίας και στα κόμματα διαμαρτυρίας.
Είναι η πρώτη φορά ωστόσο, μετά από 40 χρόνια Μεταπολίτευσης, που το αποτέλεσμα της κάλπης θα αμφισβητήσει επιτακτικά την πολιτική νομιμοποίηση της επόμενης κυβέρνησης συνεργασίας. Το διακύβευμα της Δευτέρας 7 Μαΐου επαναφέρει σε πρώτο πλάνο μια γνωστή από τα παλιά συζήτηση: Πόσο αντιπροσωπευτικό της λαϊκής βούλησης είναι το πολιτικό μας σύστημα; Η στρέβλωση που θα βιώσουμε τις επόμενες ώρες της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων των εκλογών, σε μια μακρά και επίπονη διαδικασία, θα αναδείξει δύο ζητήματα: αφενός ότι η νεοελληνική Δημοκρατία ως η Δημοκρατία του δικομματισμού βιαίως νοθεύει τη βούληση των πολιτών και αφετέρου ότι η νεοελληνική Δημοκρατία ως υπηρετούσα  επί μακρόν την ιδεολογία του λαϊκισμού είναι, πλέον, ανίκανη να ορθώσει αναχώματα στους κινδύνους που ορατά σήμερα την απειλούν.
Αυτή η διαδικασία εκκίνησε από την ανευθυνότητα που επέδειξαν οι πολιτικές ηγεσίες στη διαχείριση της κρίσης τη στιγμή που ξεσπούσε. Προκρίθηκαν οι ψεύτικες υποσχέσεις για να ακολουθήσουν σήμερα τα παγωμένα χαμόγελα των πολιτικών ηγετών, που μέσα από άγουστες καμπάνιες επιχειρούν να τονώσουν την αισιοδοξία των πολιτών, επιτυγχάνοντας ασφαλώς ακριβώς το αντίθετο. Αυτή η διαδικασία κορυφώθηκε την ημέρα της κατάργησης του ρόλου της αντιπολίτευσης στη συνείδηση των πολιτών, με την συγκυβέρνηση. Το momentum ενός σύγχρονου και ισχυρού πολιτικά «ΟΧΙ», που θα μόχλευε την πολιτική διαβούλευση με την Ευρώπη και τους δανειστές, ή ενός αρχικού ηχηρού «ΝΑΙ» που θα υπηρετούσε βαθιά τη Δημοκρατία των συγκλίσεων, περιχαρακώθηκε στις προσωπικές φιλοδοξίες ανίσχυρων πολιτικών ανδρών. Ανδρών που εκδράμουν στον πολιτικό τουρισμό, ή εγγράφουν στο βιογραφικό τους κενούς τίτλους στην αριστοκρατική τους προέλευση.
Το έλλειμμα στρατηγικού σχεδιασμού, αλλά και ενός ορατού κατανοητού προορισμού για την κοινωνία μας, έχει ήδη εκβιάσει τις επιλογές των πολιτών. Οι Έλληνες με κινητήριο δύναμη την οργή, απέναντι στο διωγμό που αντιμετωπίζουν θα  αλλάξουν τον πολιτικό χάρτη από μπλε και πράσινο σε ένα πολύχρωμο πάτσγουορκ, μια εξέλιξη που το πολιτικό προσωπικό αδυνατεί να κατανοήσει, αποκομμένο από τον κοινωνική πραγματικότητα και αποκλεισμένο στις πολιτικές Βερσαλλίες του πάλε ποτέ κραταιού δικομματισμού. Μια εντολή, μάλιστα, που προκαταβολικά όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί επιδιώκουν να αλλοιώσουν με ιδιοτέλεια, ρεβανσισμό και δίψα για εξουσία.
Τα πολιτικά κόμματα και οι ηγέτες τους επένδυσαν στην κοινωνική αδράνεια του πελατειακού συστήματος, Αυτό το πελατειακό σύστημα ευνόησε τους εκλεκτούς όλων των πολιτικών κομμάτων, άσχετα με τον μανδύα του προοδευτικού και αντικομφορμιστή που αρέσκεται να φοράει η πλέον συντηρητική πτέρυγα του πολιτικού προσωπικού. Ακολούθησε μια περίοδος παρελκυστικών μεθοδολογιών από το 2009 μέχρι και σήμερα, οι οποίες έχουν οδηγήσει τη χώρα και τους πολίτες στο σημερινό αδιέξοδο ενός διλλήματος επιβίωσης. Ακόμη και αυτή τη στιγμή που η κρίση απειλεί το δικομματισμό με συντριβή, οι πολιτικές ηγεσίες συνεχίζουν να μετέρχονται τα γνωστά κολπάκια: Θέτουν την λύση του προβλήματος στο Ναπολεόντειο «Εγώ είμαι το κράτος». Διαμορφώνουν στην συνείδηση των πολιτών την αλαζονική νοοτροπία ταύτισης της πολιτικής και νομοθετικής εξουσίας με την κυβερνητική εκτελεστική λειτουργία. Στηρίζουν ως συγκριτικό πλεονέκτημα της πρότασης του καθενός, τη δική τους παρουσία στην ηγεσία του τόπου. Οι σύγχρονοι «Ναπολέοντες», που με την χρήση του «ΕΓΩ» σχεδιάζουν το μέλλον του τόπου, θα αναλάβουν από τη Δευτέρα τις εντολές σχηματισμού κυβέρνησης μέσα στη θολούρα του ναρκισσισμού τους: θολή η ψήφος των πολιτών, θολή η εντολή, θολή η διακυβέρνηση.
Οι πολίτες, την ίδια ώρα, παρακολουθούν στο δημόσιο λόγο έναν εξευτελιστικό σφετερισμό της συνταγματικής «εντολής σχηματισμού κυβέρνησης». Μιας εντολής που αποτελεί το αντικείμενο του πόθου όλων των αρχηγών. Λες και η ανάληψή της θα καθορίσει την ουσία διακυβέρνησης. Μιας διακυβέρνησης για την οποία κανένας δεν έχει αρθρώσει κουβέντα. Ταυτίζουν τη διάσωση της χώρας με το πρόσωπο ή την πολιτική ή συνδικαλιστική κάστα που εκπροσωπούν. Εκβιάζουν τους πολίτες και επιβάλουν την παρουσία τους ως το μεταρρυθμιστικό εργαλείο εξεύρεσης λύσης. Και το κάνουν με όρους, ρητορική και μεθόδους κοινωνικής εκδίκησης. Ξυπνάνε στους πολίτες τα χειρότερα ένστικτα επιβολής και αντιπαλότητας ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες για την επιβίωση τους. Οδηγούν τη χώρα χωρίς πρόταση και προορισμό, στο χάος και την παρακμή. Προχωρούν με πολιτικούς και κοινοβουλευτικούς ακροβατισμούς και κατά το δοκούν ερμηνεία των όρων του πολιτικού παιχνιδιού. Τρομάζουν με την ανεπάρκειά τους τον αστικό κόσμο της χώρας, ο οποίος έχει άρει την εμπιστοσύνη του εμπράκτως μεταφέροντας τα κεφάλαιά του στο εξωτερικό, άλλο ένα χτύπημα στο  ολιστικό face loss που υπέστη η χώρα. Ποινικοποιούν στην κοινωνική συνείδηση το νόμιμο δικαίωμα προστασίας της περιουσίας του καθενός, με στόχο να χειραγωγήσουν τη ροή του πλούτου με τις παραδοσιακές αδιαφανείς μεθόδους του κομματικού κράτους. Έχω, σε όλους τους τόνους, ξεκαθαρίσει ότι ο αστικός πολιτικός κόσμος δεν πρέπει να κιοτέψει. Γιατί αποτελεί το μόνο ανάχωμα στην πολιτική αποσύνθεση του τόπου.
Η χώρα ακυβέρνητη οδεύει σε μια μακρά περίοδο ακραίων πολιτικών και, συνεπακόλουθα, κοινωνικών εγκλημάτων. Στο όνομα της επιβίωσης θα τσαλαπατούν εφ’ εξής οι κυβερνήσεις με την ελλιπή πολιτική νομιμοποίηση, κάθε μορφή συνεκτικότητας της κοινωνίας και αποδοχής των στοιχειωδών κανόνων της Ελληνικής κρατικής οντότητας. Ο κίνδυνος του λαϊκισμού των πολλών μικρών κομμάτων ισορροπεί με τον κίνδυνο της ανευθυνότητας των κομμάτων εξουσίας. Κόμματα εξουσίας που ακόμα και σήμερα δεν επιθυμούν να εξεύρουν λύσεις, παρά μόνο να διαιωνίσουν το κατεστημένο μοντέλο τους.
Στην Ελλάδα δεν ψηφίζουν «Ελβετοί φεντεραλιστές» που θα εκτονώσουν την οργή τους στην κάλπη με λογική χωρίς συναίσθημα. Την επόμενη ημέρα των εκλογών, ανεξαρτήτως αποτελέσματος και διαμόρφωσης κυβέρνησης, δεν θα δημιουργηθεί αυτόματα ένα δίχτυ προστασίας των πολιτών που θα τους διασώσει από τον μέχρι σήμερα διωγμό. Την επόμενη ημέρα δεν θα υπάρξουν περιθώρια λύσης, αλλά ανταγωνισμός προσωπικής ματαιότητας ηττημένων και νικητών. Το πολιτικό νταηλίκι και οι εύκολες και ανόητες θέσεις θα αποτελέσουν το σημείο τριβής και το έναυσμα για το μεγαλύτερο βάθεμα του διχασμού μιας κοινωνίας χωρίς όραμα.
Το πολιτικό πρόβλημα της χώρας δεν αφορά, βέβαια, μόνο την Ελληνική Φαβέλα και τον οπορτουνισμό των πολιτικών ταγών της χώρας. Ούτε και τράφηκε χωρίς ευθύνη της Ευρώπης, των δανειστών και των εταίρων. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι σύμπτωμα και όχι η ασθένεια μιας Ευρώπης που αδυνατεί να διαχειριστεί πολιτικά τα προβλήματα των λαών της.
Δεν χρειαζόμαστε ακόμα μια κυβέρνηση «βίας και νοθείας», από προπαγανδιστικούς μηχανισμούς εικονικής πραγματικότητας των ΜΜΕ, που αλλοιώνουν την επιθυμία των Ελλήνων. Ούτε και η Ευρώπη αντέχει άλλες τέτοιου είδους στρεβλώσεις. Οι Έλληνες έχουν ανάγκη μιας ισχυρής πλειοψηφίας που θα ξεκινά από μια άδολη και ακομμάτιστη κοινωνική συλλογικότητα.
Το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας, όμως, με την νοοτροπία του αρχοντοχωριάτη κοιτάζει την πυρκαγιά  στο στάβλο του, αγνοώντας την λαίλαπα φωτιάς που έρχεται από την Ευρώπη. Η Ευρώπη, από την άλλη, χρειάζεται πολιτική ενοποίηση με διαδικασίες που θα αγγίζουν οριζόντια και κάθετα όλους τους λαούς που τη συνθέτουν, για να αντιμετωπίσει τη δική της μεγάλη κρίση. Μια πολιτική ενοποίηση που θα ενσωματώσει μέσα στο DNA της τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας, των ανισοτήτων και των ιδιαιτεροτήτων που θα διαμορφώσουν το πολιτικό διακύβευμα της Νέας Ευρώπης.
Η Ευρώπη, όπως και η Ελλάδα, χρειάζεται ένα New Deal. Που να ξεκινά από την κοινή πολιτική αντίληψη των λαών της, και να καταλήγει σε μια νέα Αναγέννηση στα πρότυπα των Ευρωπαϊκών νοοτροπιών. Με σεβασμό στην βαθιά και μακρόχρονη ιστορία της γηραιάς ηπείρου. Στο πλαίσιο αυτό, εμείς στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, αξιολογούμε να ζητήσουμε σε συνεργασία με την Επιτροπή των Περιφερειών της ΕΕ να στηρίξει την πρώτη πρόταση που θα υποβληθεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας Πολιτών. Αντικείμενο της πρότασης θα είναι το αίτημα για έκδοση νομοθετικής πράξης η οποία θα θεσμοθετεί τη σύσταση «Ευρωπαϊκής Περιφερειακής  Ομοσπονδίας». Στόχος μας να ξεκινήσει μια πολιτική και όχι μόνο οικονομική προσέγγιση της Ευρώπης των Περιφερειών, στην αντιμετώπιση της έλλειψης πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης.
Οι λύσεις απαιτούν καινοτομία στην παραγωγή πολιτικής και όχι τρόμο στην κοινωνική συλλογικότητα για χειραγώγηση των αδυναμιών ενός λαού. Αυτό κάνουμε εμείς κόντρα στη ρητορική της κατάχρησης των δικαιωμάτων του Ελληνικού λαού, που διώκεται από το κράτος και οδηγείται με κλειστά τα μάτια στους προστάτες βαρβάρους της επόμενης βουλής. Μέρα με την ημέρα, με σκληρή δουλειά και στοχοπροσήλωση, το μοντέλο που κατίσχυσε στην Πελοπόννησο μπορεί να αποτελέσει τον οδοδείκτη για τη Νέα Ελλάδα.
*Ο Πέτρος Τατούλης είναι περιφερειάρχης Πελοποννήσου


Οι ιδέες πεθαίνουν όταν σταματήσεις να αγωνίζεσαι για αυτές.
Δες τώρα περισσότερες ιδέες ... >>>

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Πέτρος Τατούλης: «Ο αστικός κόσμος οφείλει να μην κιοτέψει».

Η Νέα Ελλάδα μπορεί να ξεκινήσει την επόμενη ημέρα των εκλογών.



Οι επερχόμενες εκλογές είναι οι πλέον πρωτόγνωρες για τη χώρα. Ταυτόχρονα οι πλέον αδιάφορες, αλλά και ενδιαφέρουσες. Η αποϊδεολογικοποίηση της πολιτικής, η απομάκρυνση των κομμάτων από τις διαχρονικές αρχές και αξίες τους, η άνευ όρων παράδοση του πολιτικού κόσμου στο λαϊκισμό, το έλλειμμα εμπιστοσύνης και φερεγγυότητας των πολιτικών και των θεσμών έχουν ως συνέπεια να καταγραφεί στις επερχόμενες εκλογές είτε η παλλαϊκή οργή (ενδυναμώνοντας τα ακραία κόμματα) ή το πρόκριμα της πολιτικής σταθερότητας (με φορείς τα γνωστά κόμματα εξουσίας).

Είναι αυτές λοιπόν οι εκλογές αδιάφορες , διότι όποια κι αν είναι η έκβαση δεν μπορεί να προσδώσει ουσία στο αποτέλεσμα. Είναι ωστόσο ενδιαφέρουσες, διότι θα λειτουργήσουν ως απαρχή πολιτικών και κοινωνικών διεργασιών με στόχο την πλήρωση του ελλείμματος εκπροσώπησης του αστικού κόσμου της χώρας.

Ο αστικός κόσμος δεν είναι αυτός που κάποιοι υπονοούν σκιαγραφώντας την πνευματική, πολιτική , επιχειρηματική ελίτ του τόπου. Αυτή η ελίτ άλλωστε δεν είναι που σιώπησε; Παραδόθηκε και αλλοτριώθηκε από το νεοφεουδαρχικό μοντέλο κομματοκρατίας και διαφθοράς, απεμπολώντας τελικά την αστική της συνείδηση;

Ο αστικός κόσμος της χώρας μας, λοιπόν, δεν είναι οι λίγοι. Αντίθετα, ο αστικός κόσμος της χώρας είναι όλοι εκείνοι που συνιστούν την μεγάλη βάση της αστικής δημοκρατίας στην Ελλάδα και έχουν ως κοινό γνώρισμα την κοινή τους βούληση για τη δημιουργία μιας οργανωμένης και ιεραρχημένης έννομης κοινωνίας που προστατεύει την ατομική ελευθερία και εξασφαλίζει την ευδαιμονία όλων των πολιτών, ενώ ταυτόχρονα σέβεται τους νόμους, τις κοινωνικές αρχές, σέβεται το δημόσιο χρήμα και την περιουσία των άλλων, θέλει να προστατεύσει το φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον και ζει με αξιοπρέπεια και εγκράτεια το βίο του. Από τον εργάτη ως τον αγρότη, από τον επιχειρηματία ως τον εργαζόμενο, από τον πένητα ως τον πλούσιο, όσοι υποτάσσουν το ιδιωτικό συμφέρον στο δημόσιο συμφέρον αποτελούν τον αστικό κορμό της χώρας, ο οποίος είναι και ο πραγματικά φιλοπατριωτικός της άξονας.

Ο αστικός αυτός κόσμος  αντιλαμβάνεται σήμερα ότι η θυσία της «αστικής συνείδησης» -ως έκφραση της πίστης στο λεγόμενο «κοινωνικό συμβόλαιο»- στο βωμό της ιδιοτέλειας, του εύκολου και παράνομου πλουτισμού, της κομματικής πελατείας και του συνδικαλιστικού κορπορατισμού  ήταν ο λάθος δρόμος που μετά από 40 χρόνια οδήγησε τη χώρα στην οικονομική , πολιτική και κοινωνική της χρεοκοπία.

Αυτόν τον δρόμο δεν τον υπέδειξε η κοινωνία. Αντίθετα, τα λεγόμενα αστικά κόμματα προοδευτικά προέκριναν την «ηθική του συμφέροντος» των ηγετών τους και της παρέας τους, σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος, κρατώντας παράλληλα κοιμισμένο τον αστικό κόσμο σε μια πλάνη ευμάρειας με τα δεσμά της συνενοχής.

Ένα κόκαλο για την κοινωνία. Η μερίδα του λέοντος για τους διεφθαρμένους του συστήματος (πολιτικούς, δικαστές, αξιωματούχους, επιχειρηματίες, καναλάρχες). Η ομερτά και σήμερα καλά κρατεί. Η παρουσία εισαγγελέων που διερεύνησαν σκοτεινές υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς και έβγαλαν «λάδι» τους πολιτικούς ενόχους σε τάξεις κομμάτων θα γεννούσε ειρωνικό μειδίαμα, αν η κατάσταση δεν ήταν τόσο κρίσιμη για τη χώρα.

Οι επερχόμενες εκλογές πραγματοποιούνται με όρους και ρητορική λιντσαρίσματος, που επιβάλλεται από αδιαφανή συμφέροντα που υποκινούν το χάος και αναδεικνύουν την αδυναμία εκπροσώπησης του αστικού κόσμου από το πολιτικό δυναμικό.

Κι αυτό διότι: Πρώτον, οι ηγεσίες των λεγόμενων αστικών κομμάτων ακόμη και σήμερα αδυνατούν να εξεύρουν ένα μίνιμουμ συμφωνηθέντος προεκλογικού προγράμματος.

Δεύτερον, το έλλειμμα δυναμισμού και ικανοτήτων των ηγεσιών των αστικών πολιτικών κομμάτων έχει οδηγήσει στην αποιδελογικοποίηση της πολιτικής  τους.

Στην πραγματικότητα οι ηγέτες των αστικών κομμάτων δίδαξαν τους πολίτες να προσαρμόζουν τις αξίες τους στις επιλογές που τους προσέφεραν διαμορφώνοντας μονόδρομους, την ίδια ώρα που μετέτρεψαν την ασφάλεια των πολιτών από ύψιστη υποχρέωση του κράτους σε επισφαλές διακύβευμα.

Είναι ωστόσο ώρα να αποφασίσουμε πού θέλουμε να πάμε.

Στην ελεύθερη αγορά, η καινοτόμα επιχειρηματική πρωτοβουλία παρεισφρέει εκεί που καταγράφεται ένα κενό. Μικρό ή μεγάλο. Το ίδιο συμβαίνει στην πραγματικότητα και στην πολιτική. Οι εκλογές αυτές θα είναι οι πρώτες εκλογές που δεν είναι εκλογές παροχών, ενδεχομένως να καταγραφούν ως εκλογές οργής, ανοίγουν εντούτοις ένα παράθυρο στην επόμενη ημέρα μετεξέλιξης του πολιτικού μας συστήματος. Σε αυτήν την επόμενη ημέρα, ο αστικός κόσμος οφείλει να μην κιοτέψει.

Να μη δειλιάσει μπροστά σε επίπλαστους φόβους και διληματικούς αγχωτισμούς. Να μην παρασυρθεί σε συναισθηματισμούς και άλλες οργίλες εκφράσεις. Να μην παραιτηθεί. Να μην συμβιβαστεί. Σαφώς υπάρχουν ευθύνες που βαραίνουν στις πλάτες του αστικού κόσμου. Στις πλάτες όλων μας. Η συνειδητοποίηση αυτών των ευθυνών δεν μπορεί παρά να είναι η απαρχή της αναγέννησης της αστικής μας συνείδησης προς την αναζήτηση του δρόμου της πολιτικής της αποτύπωσης.

Η πολιτική βέβαια δεν είναι παιχνίδι, είναι μια πολύ σοβαρή δουλειά.

Οι τεντιμποϊσμοί μιας παρέας ανάγωγων στη ρητορική και θυμωμένων πολιτικών που οδηγούν την χώρα στο διχασμό και εξοστρακίζουν την αστική τάξη δεν είναι πολίτική.

Η δαιμονοποίηση μιας ολόκληρης τάξης που διαχειρίζεται τους πόρους ανάπτυξης της χώρας δεν οδηγεί σε έξοδο από την κρίση.

Η θωράκιση της διαφθοράς, με όρους ομερτάς και επιβράβευσης των μεθόδων στα πρόσωπα σύμβολα που καθόρισαν την συμφωνία της σιωπής για 40 χρόνια μεταπολίτευσης, δεν προσδίδει ελπίδα.

Έχουμε όμως σαν Έλληνες την ευκαιρία στις επερχόμενες εκλογές να κατανοήσουμε το μονοπάτι του παρελθόντος στο οποίο μας οδηγούν οι ηγέτες μας, προσπαθώντας να ανασυνθέσουν σκηνές του, και να ξαναζωντανέψουν περασμένες εποχές. Έχουμε μια ευκαιρία να διαμορφώσουμε την ανώτερη δύναμη της θέλησης του Ελληνικού λαού με την οποία σε κάθε αμφίρροπη φάση της ιστορίας μας ανατρέψαμε την επικείμενη καταστροφή και γράψαμε καινούργια ιστορία.

Η Νέα Ελλάδα μπορεί να ξεκινήσει την επόμενη ημέρα των εκλογών, όχι όμως από τους νικητές η τους ηττημένους της απέλπιδος προσπάθειας επιβίωσης του διεφθαρμένου κατεστημένου της χώρας. 


Οι ιδέες πεθαίνουν όταν σταματήσεις να αγωνίζεσαι για αυτές.
Δες τώρα περισσότερες ιδέες ... >>>