Πιο Φιλελεύθερα, κ. Πρόεδρε!

Βρίσκω την ευκαιρία να κάνω δυο τρεις παρατηρήσεις σχετικά με τον ΟΤΕ, εν όψει της επόμενης εβδομάδας, κατά την οποία αναμένεται να έλθει στην ολομέλεια της Βουλής το σχετικό νομοσχέδιο, και βέβαια με αφορμή την κορύφωση των αντιδράσεων ορισμένων ένθεν κακείθεν ζηλωτών του λαϊκισμού και του κρατισμού (επιτυχή θεωρώ και την πρόσφατη ορολογία του συναδέλφου του ΠΑΣΟΚ , Αλέκου Παπαδόπουλου, που έκανε λόγο για κρατικοδίαιτο καπιταλισμό).

Για να είμαι ξεκάθαρος. Από την πρώτη στιγμή τάχθηκα αναφανδόν υπέρ της συγκεκριμένης ενέργειας στο γενικότερο της πλαίσιο. Άλλωστε, είναι σαφές ότι όσοι υπερψήφισαν την κεντροδεξιά παράταξη πριν από μια τετραετία, αυτές τις πρωτοβουλίες και πολιτικές είχαν στον νου. Και έστω κι αν μεσολάβησε μία ακόμη εκλογική αναμέτρηση και πολύς χαμένος χρόνος, η δέσμευση υλοποιείται.

Να θυμίσω δε ότι στην άποψή μου αυτή είμαι συνεπής... εδώ και δεκαετίες, συνέπεια που οδήγησε και στη διαγραφή μου από το κόμμα της ΝΔ, όταν αρνήθηκα να καταψηφίσω σχετικό νομοσχέδιο του ΠΑΣΟΚ για τις ΔΕΚΟ.

Είναι σαφές ότι με την επίτευξη συμφωνίας για τον ΟΤΕ το πρώτο βήμα έχει ολοκληρωθεί. Μένουν όμως κι άλλα πολλά προς τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού κράτους και την φιλελευθεροποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

Έχω επαναλάβει πλείστες φορές στο παρελθόν ότι η κεντροδεξιά παράταξη θα πρέπει να κωφεύσει στις σειρήνες του λαικισμού. Όσο κι αν ο λαικισμός βρίσκει ερείσματα σε ένα μέρος της κοινής γνώμης (αφού από την φύση του είναι ευχάριστος), όσο κι αν βραχυπρόθεσμα οι φωνές του ενδεχόμενα να προσφέρουν μια «ασπιρίνη» στον διαταραγμένο κοινωνικό ιστό, όσο κι αν τα περί «απαγόρευσης απολύσεων» και τα «περί ουσιαστικής συνδιοίκησης» ηχούν όμορφα, κάνουν μεγάλη ζημία τόσο στην κυβερνώσα παράταξη (όταν ο λαϊκισμός εκπορεύεται εκ των έσω) όσο και στον τόπο στο σύνολό του.

Για το κακό που κάνουν στον τόπο αρκεί μια ματιά στις περασμένες δεκαετίες που με ψέματα και σκάνδαλα στην πολιτική ζωή/ ελλείμματα και υπέρογκες δημόσιες δαπάνες ως πλοηγό στην οικονομία, επιχείρησαν ορισμένοι να εφαρμόσουν ένα πρότυπο ψευδεπίγραφης και ως εκ τούτου εξαιρετικά σύντομης ευμάρειας.

Στην κεντροδεξιά παράταξη τώρα. Έχω κατ’ εξοχήν μιλήσει για την ανάγκη μιας βαθιάς ιδεολογικής συζήτησης που θα επαναπροσδιορίσει το ρόλο της ΝΔ στο μέλλον. Έχω επίσης μιλήσει για τα κοινά συμφέροντα (το έπαθλο του κράτους) που κρατούν δεμένα μεταξύ τους τα στελέχη ενός κόμματος και όχι οι κοινές τους απόψεις και ιδέες. Έχω τέλος τονίσει την απαραίτητη εξεύρεση από εμάς μιας ιδεολογίας μεταρρυθμίσεων, χωρίς την οποία το έργο δεν θα ευοδωθεί, αφού η κοινωνία δεν έχει πειστεί για την ανάγκη της αλλαγής, αλλά μένει αμετακίνητη στα κεκτημένα φοβούμενη το αύριο. «Δεν είναι σφάλμα της κοινωνίας που δεν αποδέχεται τις αλλαγές που της προτείνουμε – έλεγα μεταξύ άλλων στην ΚΕ του κόμματος μου. Η διστακτικότητα και η άρνηση απορρέουν από τον φόβο και την ανασφάλεια μπροστά στο άγνωστο… Δεν δημιουργήθηκε ιδεολογία μεταρρυθμίσεων. Κανείς δεν εξήγησε πειστικά την ανάγκη τους. Αντιθέτως, αφέθηκε άπλετος χώρος για να δημιουργηθούν παραμυθίες μεταρρυθμίσεων (το ασφαλιστικό θα λυθεί μαγικά, χωρίς θυσίες από κανέναν) και ο μπαμπούλας των μεταρρυθμίσεων από τη λαϊκίστικη Αριστερά».
Πρέπει η κεντροδεξιά να κωφεύσει στον λαϊκισμό. Έστω κι αν τα επικοινωνιακά τερτίπια ενίοτε επιβάλλουν την ύπαρξη τέτοιων- από το εσωτερικό της παράταξης- φωνών προκειμένου να διασκεδάσουν την λαϊκή δυσαρέσκεια και να αποπροσανατολίσουν από την ουσία του διαλόγου. Αντίθετα, είμαι πεπεισμένος, ότι τέτοιες φωνές (της λεγόμενης λαικής δεξιάς, λες κι οι υπόλοιποι είμαστε της αντιλαικής δεξιάς…) έχουν βλαπτικές παρενέργειες, άμεσα ορατές. Κι αυτό διότι, διαρρηγνύουν το συμβόλαιο αληθείας και ειλικρίνειας που συνάψαμε πριν από τέσσερα χρόνια με τον ελληνικό λαό. Τότε, είχαμε πει ότι θα λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ότι δεν θα επαναληφθεί η ίδια ιστοριούλα, με τις ιδιωτικοποιήσεις του Μητσοτάκη να σημαίνουν δήθεν άλλο πράγμα από τις μετοχοποιήσεις του Σημίτη για να εφευρεθή λίγο αργότερα άλλος όρος να περιγράψει την ίδια πραγματικότητα, ο στρατηγικός εταίρος. Και σε αυτό το σημείο είναι εμφανής η ανάγκη για δημιουργία ιδεολογίας μεταρρυθμίσεων. Με τόλμη και ειλικρίνεια πρέπει να εξηγήσουμε στον ελληνικό λαό ότι η αγορά και η οικονομία παγκοσμίως κινούνται με τους ίδιους κανόνες. Τώρα, πώς θα βαφτίσουμε εμείς την εκάστοτε μεταρρύθμιση, ουδόλως ενδιαφέρει και ασφαλώς πολύ περισσότερο εκθέτει τη χώρα διεθνώς.

Δεν θέλησα να αναφερθώ στο ΠΑΣΟΚ, που προφανώς γνωρίζει και προσποιείται ότι αγνοεί το γεγονός ότι μια σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία δεν είναι δυνατόν να προβαίνει σε τόσο ανούσια και λαικιστική αντιπολίτευση, την ίδια στιγμή που ο αντίλογός της θα μπορούσε να είναι εξαιρετικά εποικοδομητικός και να κερδίζει πόντους. Ούτε και στους συνδικαλιστές, οι οποίοι αν και ανδρώθηκαν σ' έναν οργανισμό απαξιωμένο, (που μόλις απελευθερώθηκε η αγορά των τηλεπικοινωνιών, έχασε πάνω από το 25% της πελατείας του), αν και γνωρίζουν πολύ καλά γιατί πρέπει να πωληθεί ο ΟΤΕ, εάν φιλοδοξεί να επιβιώσει στον σκληρό διεθνή ανταγωνισμό, σιωπούν ωστόσο ένοχα γιατί νιώθουν να τραβιέται το χαλί της εξουσίας κάτω από τα πόδια τους (να δίνουν κομματικά πιστοποιητικά για το ποιος υπάλληλος θα προαχθεί, ποιος θα μετατεθεί, ποιος θα αμειφθεί με διευθυντικές θέσεις κτλ).
Ο διάλογος για τον ΟΤΕ μπορεί να φθάνει στο τέλος του, αλλά ο άλλος ο διάλογος για τον λαϊκισμό είναι ακόμη στα σπάργανα. Και είναι πιο δίκαιο να μιλάει κανείς κατ’ αρχήν για το σπίτι του.