Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2008

Η συνάντηση στο Μουσείο

Για την συνάντηση που είχαμε ορισμένοι την περασμένη Τετάρτη στον Κήπο του Μουσείου είχα προεξοφλήσει ότι εγώ προσωπικά δεν θα γράψω τίποτε. Κι αυτό διότι, γνωρίζω καλά ότι πρέπει κατ' αρχήν να αρχίσουμε να εμπιστεύομαστε ο ένας τον άλλον, χωρίς την (δικαιολογημένη εν πολλοίς) καχυποψία ότι κάτι από όλα αυτά συμβαίνει για επικοινωνιακούς λόγους.

Σε δύο μόνο πράγματα θα ήθελα να μείνω. Κατ' αρχήν ότι οι συναντήσεις μας από το Σεπτέμβρη θα πραγματοποιούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Η ατζέντα θα είναι πιο "στενή", προκειμένου να διευκολύνεται ο διάλογος. Οι προσκλήσεις θα είναι αμφίδρομες, αφού ο καθένας θα μπορεί να καλεί με τη σειρά του από το δικό του Blog (όπου προσκαλούμαι θα είναι χαρά μου να είμαι εκεί).

Το δεύτερο θέμα, στο οποίο συμφωνήσαμε είναι το αυτονόητο, ότι οι συζητήσεις μας θα πρέπει να καταλήγουν σε κάποιο δια ταύτα, προκειμένου να μην ατονίσει η πρωτοβουλία και να συνοδευτεί από ανάληψη κάποιας συγκεκριμένης δράσης. Η πρώτη από αυτές που φαίνεται να δρομολογείται έχει να κάνει με την πρόταση που είχε καταθέσει από το nylon.gr ο Νίκος Δρανδάκης σχετικά με τα δημόσια δεδομένα (http://www.nylon.gr/politics/public-data-2/). Έχω τοποθετηθεί και στο παρελθόν ξεκάθαρα για την ανάγκη δημιουργίας μίας βάσης δεδομένων, όπου όλοι εμείς θα μπορούμε να έχουμε πρόσβαση και να αναζητούμε όλα εκείνα τα στοιχεία που μας αφορούν: από τους νόμους έως οικονομικά στοιχεία για το πώς κατανέμονται και πώς αξιοποιούνται τα χρήματα του έλληνα φορολογούμενου, από την πορεία του δημόσιου χρέους, τα πάντα. Για να προλάβω τις αντιδράσεις: κανείς δεν είπε να δίδονται στη δημοσιότητα απόρρητα στοιχεία που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια της χώρας. Αν και αυτό το τελευταίο πρέπει να επανεξετασθεί. Και τούτο διότι με αφορμή μια πρόσφατη ερώτηση που έκανα στο πλαίσιο των κοινοβουλευτικών μου καθηκόντων για τα εξοπλιστικά προγράμματα και τα αντισταθμιστικά οφέλη (την είχα αναρτήσει παλαιότερα http://tatoulis.blogspot.com/2008/06/blog-post_20.html) έλαβα την απάντηση από το Υπουργείο ότι ο φάκελος είναι "βαρύς", αλλά και ότι πρόκειται για απόρρητα στοιχεία. Με καλούσαν μάλιστα να περάσω από το υπουργείο να ενημερωθώ. Μου φάνηκε περίεργο το γεγονός ότι δεν μπορεί ο ελληνικός λαός να ενημερωθεί όχι για τα απόρρητα (;) των αναθέσεων των εξοπλιστικών προγραμμάτων, αλλά ούτε καν για το αν οι εταιρείες αυτές μας έχουν ανταποδώσει τα οφέλη που θα έπρεπε βάσει των υπογεγραμμένων συμφωνιών. Αυτό ήταν το τελευταίο, από μια σειρά ενεργειών που είχαν την ίδια ατυχή έκβαση. Προηγούμενα είχα επανειλημμένα τονίσει την ανάγκη δημιουργίας κάτι αντίστοιχου με το περίφημο ρολόι της Νέας Υόρκης, το οποίο καθημερινά ενημερώνει τους πολίτες για αυτό το κρίσιμο μέγεθος της "πραγματικής" οικονομίας, που για εμάς βέβαια εδώ στην Ελλάδα είναι κάτι πολύ αφηρημένο (πόσοι ξέρουμε για παράδειγμα ότι επιβαρυνόμαστε ο καθένας ξεχωριστά με 25.000€ ετησίως, την ίδια στιγμή που οι Αμερικανοί θεωρούν το μισό σχεδόν αυτού του ποσού μέγγενη που στραγγαλίζει τα νοικοκυριά τους;). Πιστεύω ακράδαντα ότι η "κοινότητα" των δημοσίων δεδομένων συνιστά μια πρωτοβουλία εξαιρετικά ουσιαστική, που πρέπει να τύχει της θερμής υποστήριξης μας. Σε πολιτικό επίπεδο, ήδη έχω ξεκινήσει τις διεργασίες, προκειμένου η ενέργεια αυτή να τύχει διακομματικής/ υπερκομματικής υποστήριξης.

Θα σας κρατώ ενήμερους και θα χαρώ πολύ με την κατάθεση δικών σας σκέψεων που θα μπορούσαν να προσθέσουν σκέψεις και να "χτίσουν" πάνω στην αρχική αυτή πρωτοβουλία.

3 σχόλια:

neoinileias είπε...

34η επέτειος από την αποκατάσταση της δημοκρατίας.


Κάθε κοινωνία όταν έχει ορισμένες προϋποθέσεις εξελίσσεται, στη χώρα μας οι δυνατότητες, οι προοπτικές, οι ανάγκες έχουν μεγαλώσει, όμως παρά τις μεγάλες αλλαγές που έχουν γίνει σε σχέση με το παρελθόν τα ωφελήματα δεν έχουν διαχυθεί ως ένα ενιαίο σύνολο στο σύνολο των πολιτών

Η οικονομική τακτική που ακολουθείται μέχρι σήμερα έχει ως αποτέλεσμα «να καρπώνονται οι λίγοι και ισχυροί» τα θετικά αποτελέσματα της διεθνοποίησης της χώρας, μερικοί λίγοι «τρέφονται» με τα υπολείμματα , ενώ το σύνολο της κοινωνίας είναι εκτός «τροφής» και καθημερινά αγωνιά για το μέλλον. Σε αυτό το «στημένο σκηνικό» η επανάληψη, η πόλωση και ο διχασμός εξασφαλίζουν την πλουσιοπάροχη μακροημέρευση των λίγων.

Παράλληλα, οι όποιες γενικές πολιτικές πρωτοβουλίες φιλανθρωπικού χαρακτήρα λαμβάνονται δεν μπορούν να προσφέρουν πολλά σε πολλούς στην σημερινή πραγματικότητα της εξειδίκευσης, έτσι, χιλιάδες νέοι πολίτες της χώρας χάνουν στόχους και ευκαιρίες. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα στις μέρες μας να αμφισβητούνται έντονα η αποτελεσματικότητα και η αξιοπιστία των θεσμικών οργάνων.

Μια πρώτη αποτίμηση των μέχρι σήμερα καταστάσεων οδηγεί στο συμπέρασμα, όσο και αν φαίνεται παράδοξο, ότι τα γεγονότα και οι πολιτικές είναι κατά κανόνα προβλέψιμα, αυτό καθίσταται εμφανές αν σταθουμε στα πολιτικά γεγονότα των τελευταίων 34 χρόνων.

Και το ερώτημα που τίθεται είναι: γιατί να λειτουργεί έτσι η δημοκρατική κοινωνία μας;

Σήμερα και παρατηρώντας την πολιτική συμπεριφορά αρκετών σημερινών πολιτικών βλέπουμε ότι η «οπτική» τους στις περισσότερες περιπτώσεις συμπίπτει με την οπτική των μεσαίων τάξεων και άνω, οι τάξεις αυτές είναι πιο κοντά στα κέντρα των αποφάσεων και τα κέντρα των αποφάσεων κοντά σε αυτές τις κοινωνικές τάξεις, έτσι όσοι κατέχουν στα δρώμενα θέση κατώτερη από τα κορυφαία σκαλοπάτια δεν έχουν ελπίδες προόδου. Συγχρώνος μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που υποτιμάτε είναι ότι πρακτικά το σύνολο του πληθυσμού δεν εκπροσωπείται.

Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται και το δημοσιογραφικό κατεστημένο της χώρας, η οπτική τους αντικατροπτίζει τα δικά τους θέλω και τη δική τους θέση.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα στις περισσότερες περιπτώσεις και όταν οι ειδήσεις απειλούν τους πρώτους να τις αποσιωπούν από το σύνολο του πληθυσμού, έτσι ο πολιτικός έλεγχος της κοινωνίας γίνεται εύκολη υπόθεση, για να είναι ομαλή η συμπεριφορά της κοινωνίας πρέπει να προσαρμοστεί στα «κοινωνικά θέλω» των πολιτικοοικονομικά ισχυρών.

Βέβαια, το «ακροατήριο» έχει πάντα τη δυνατότητα να ασκεί επιρροή επηρεάζοντας έτσι την παραγωγή πολιτικών, δεν το κάνει όμως επειδή δεν ξέρει να το κάνει, το σύνολο της κοινωνίας είναι λειτουργικά αναλφάβητο.

Ανακεφαλαιώνοντας μπορούμε να πούμε ότι ανεξάρτητα από αυτές τις αντιξοότητες και αδυναμίες η σύγχρονη δημοκρατία μας προσφέρει πάντα νέες δυνατότητες για την αντιμετώπιση του αύριο, βασική όμως προϋπόθεση για να επιτευχθεί κοινή επιτυχία και πρόοδος είναι να αλλάξει ο προσανατολισμός των πολιτικών, συσχετίζοντας παράλληλα τη θεωρία με την πράξη, αλλά και παρέχοντας ίσες ευκαιρίες για όλους τους πολίτες.
t.v.


Διαβάστε περισσότερα

http://neoinileias.blogspot.com/

Ανώνυμος είπε...

Συγνώμη για το άσχετο σχόλιο: Στο μουσείο που πήγατε θα είδατε σίγουρα τους άστεγους μετανάστες που το έχουν κατακλύσει και κοιμούνται στα παγκάκια.

Μήπως η δυνατότητα απορρόφησης μεταναστών της χώρας μας έχει φτάσει στα όρια της? Κατά τη γνώμη μου καλό θα ήταν να σταματήσουμε να δεχόμαστε νέους μετανάστες και να στρέψουμε το ενδιαφέρον μας στη φροντίδα των μεταναστών που βρίσκονται ήδη εντός των συνόρων.

karkatim είπε...

Αν και η πρωτοβουλία σας είναι αρκετά θετική και θα έπρεπε να βγει προς τα έξω, βέβαια σίγουρα θα υπάρξουν και οι καλοθελητές που θα μιλήσουν για ψηφοθηρία, πιστέψτε με θα ερχόμουν ευχαρίστως αν και ανήκω ιδεολογικά σε διαφορετικό χώρο, πιστεύω ότι οι πολιτικοί που ψηφίζονται από το λαό για τον λαό θα πρέπει να είναι δίπλα στο λαό. Δυστυχώς αυτή η χώρα που "σκοτώνει τα παιδιά της" και δίνει ελάχιστες ευκαιρίες, κάνει κι εμένα να την αποχωριστώ και να τραβήξω εκτός για ένα καλύτερο εργασιακό περιβάλλον με καλύτερες αποδοχές (και οικονομικές και κοινωνικές). Ευελπιστώ όμως αν κάποια συνάντηση σας με βρει εντός Ελλάδος να παρευρεθώ. Συγχαρητήρια και πάλι.