Ο γκλαμουράτος ξεναγός του μουσείου, το μουσείο και ο Γαβράς…

Διακόπτω τη θερινή ραστώνη, διότι το ζήτημα της παρέμβασης στο έργο του Κώστα Γαβρά σχετικά με το Μουσείο της Ακρόπολης με ενοχλεί εξαιρετικά στην αισθητική μου. Παρά το γεγονός ότι η ιστορία αυτή πήρε το γνωστό αίσιο τέλος, με το φιλμ του βραβευμένου σκηνοθέτη να προβάλλεται τελικώς ολόκληρο, η γεύση που μένει στο στόμα είναι η γνωστή πικρή.

Κατ’ αρχήν, η αυθαίρετη επέμβαση σε οποιοδήποτε καλλιτεχνικό ή πνευματικό έργο χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του δημιουργού είναι δείγμα αυταρχισμού και πρέπει να καταδικάζεται. Αυτή είναι η πρώτη διαπίστωση.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, αυτό καθεαυτό το γεγονός που έδειχναν οι επίμαχες σκηνές που κόπηκαν είναι ιστορικά τεκμηριωμένο. Οι εικόνες όμως άγγιξαν κάποιες ευαίσθητες χορδές κι αυτό δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε, κατά τη γνώμη μου, επειδή το φιλμ δεν υποστηριζόταν από την έκθεση. Να εξηγήσω τι εννοώ: Η έκθεση σταματάει στα ρωμαϊκά χρόνια. Οι επισκέπτες λοιπόν δεν μπορούν να ξέρουν ότι οι χριστιανοί όχι μόνο σεβάστηκαν την ιερότητα του Παρθενώνα, αλλά και τον λειτουργούσαν ως εκκλησία, που αργότερα ονομάστηκε Παναγία η Αθηνιώτισσα. Η νέα χρήση έσωσε το ναό, τουλάχιστον μέχρι την έκρηξη του Μοροζίνι το1687. Για να μετατρέψουν τον αρχαίο ναό σε εκκλησία, οι πρώτοι χριστιανοί έκαναν κάποιες μετατροπές. Ήταν φυσικό. Όποιος επισκέπτεται το Βυζαντινό Μουσείο το καταλαβαίνει αυτό. Εκεί υπάρχει ειδική εκθεσιακή ενότητα για τη μετατροπή αυτή.

Όλη αυτή η ιστορική συνέχεια, που είναι συγκινητική, γιατί δείχνει πώς ο ελληνισμός εξελισσόταν, ενσωμάτωνε τα παλιά βιώματα και προχωρούσε αφομοιώνοντας κάποια στοιχεία του, έχει χαθεί στην έκθεση. ΄Ετσι, είναι ανθρώπινο κάποιοι να εκλάβουν τις εικόνες του φιλμ ως καταγγελία και όχι ως ιστορική αναπαράσταση.

Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς εύκολα ότι το πρόβλημα πάει πολύ μακρύτερα από το σημερινό αυτό γεγονός. Η σύντομη αυτή απαγόρευση ανέδειξε απλώς την υποκουλτούρα κάποιων μικρονοητικών καιροσκόπων, που όπως και στο σύνολο της πολιτικής άλλωστε, χαράσσουν την πολιτική στον πολιτισμό, χωρίς κανένα συγκεκριμένο όραμα, χωρίς σχέδιο, ευκαιριακά και τυχαία.

Θεωρώ ότι ήταν πολιτικό και μουσειολογικό λάθος να σταματήσει η έκθεση μέχρι τα ρωμαϊκά χρόνια. Το μουσείο έγινε πολύ μεγάλο και τα χωράει όλα. Στο όνομα όμως μιας αρχαιόπληκτης ψευτογκλαμουριάς, χάσαμε μια ακόμη ευκαιρία να κατανοήσουμε λίγο περισσότερο τη συλλογική μας ψυχή. Και ακόμη μια ευκαιρία να χτίσουμε ένα λίγο πιο αληθινό, και γι’ αυτό πιο βέβαιο και σταθερό μέλλον. Ας είναι. Ένα μουσείο χωρίς εξέλιξη. Ένας υπουργός που παριστάνει τον ξεναγό των γκλαμουράτων. Ένα έθνος που φοβάται να αντιπαλέψει τον συντηρητισμό του και προτιμά να βαυκαλίζεται με ψέματα παρά να ξυπνά με αλήθειες.

ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

Μαζί με όλους τους ΄Ελληνες χαίρομαι για το καινούργιο, σύγχρονο μουσείο της Ακρόπολης και πιστεύω ότι θα δικαιώσει τις προσδοκίες του ελληνικού λαού στο μέλλον.

Επειδή όμως έχουν λεχθεί και γραφεί πολλές ανακρίβειες τις τελευταίες ημέρες για τo ρόλο μου σχετικά με αυτό, με αποκορύφωμα τη χτεσινή ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ, αισθάνομαι υποχρεωμένος να απαντήσω. Τα χτυπήματα δεν αποτελούν έκπληξη. Το ΠΑΣΟΚ από το 2004 προσπαθεί να συσκοτίσει το γεγονός ότι δεν είχε τηρήσει τη δέσμευσή προς τον ελληνικό λαό, να είναι έτοιμο το μουσείο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί με διαρροές να αποσιωπήσει την άρνησή της να δώσει οικονομικά στοιχεία για τη διαχείριση των οικονομικών του μουσείου, θέμα για το οποίο έχω υποβάλει Ερώτηση στη Βουλή -χωρίς να λάβω Απάντηση- και προτίθεμαι να επανέλθω. Η λάσπη λοιπόν εντάσσεται στο γενικότερο πόλεμο εναντίον όποιου έχει μια ανεξάρτητη και έντιμη φωνή.

Ας βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους. Είναι γεγονός ότι το Μάρτιο του 2003, ως βουλευτής, υπέβαλα μαζί με άλλους επιστήμονες μηνυτήρια αναφορά, η οποία όμως δεν ήταν ενέργεια κατά του μουσείου, αλλά υπέρ των αρχαιοτήτων που είχαν βρεθεί στο οικόπεδο Μακρυγιάννη. Υπήρχε τότε ο φόβος ότι οι επεμβάσεις ήταν τόσο εκτεταμένες, που θα κατέστρεφαν επιτόπιες αρχαιότητες. Οι αρμόδιοι έπρεπε να προσέχουν, διότι ήταν οι ίδιοι που το 1989 είχαν γνωμοδοτήσει ότι το οικόπεδο ήταν «ελεύθερο αρχαιοτήτων». Ο εισαγγελέας Πρωτοδικών άσκησε δίωξη κατά παντός υπευθύνου το Φεβρουάριο του 2004, λίγο πριν από τις εκλογές της 7ης Μαρτίου. Όπως γνωρίζει και ο τελευταίος φοιτητής της Νομικής, οι εισαγγελείς ασκούν διώξεις μόνον αν οι ίδιοι κρίνουν από τα στοιχεία που συγκεντρώνουν ότι υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις για κάποιο αδίκημα και όχι επειδή κάποιος τους είπε κάτι.

Όταν ανέλαβα καθήκοντα Υφυπουργού Πολιτισμού, κάποιοι «ανέβασαν» το θέμα στην επικαιρότητα, διαστρεβλωμένο, 4 μέρες μετά τις εκλογές, για προφανή κομματική εκμετάλλευση. Θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι οι δικαστικές εκκρεμότητες που καθυστερούσαν τις διαδικασίες ήταν αποκλειστικά το Συμβούλιο της Επικρατείας και το Ελεγκτικό Συνέδριο και καμία σχέση δεν είχε η δίωξη του εισαγγελέα. Απόδειξη αυτού είναι ότι το πράσινο φως ελήφθη και από τα δύο Σώματα τον Ιούλιο του 2004, πολύ πριν λήξει η ποινική διαδικασία.

Προσπαθούν επίσης να αποκρύψουν το γεγονός ότι το μουσείο δεν είχε ούτε καν εξασφαλισμένη χρηματοδότηση. Δίνω στη δημοσιότητα έγγραφο της κ. Βαρβάρας Μπελεζίνη (http://www.trillion.gr/NMA_Belezini.pdf), Ειδικής Γραμματέως του Υπουργείου Πολιτισμού επί ΠΑΣΟΚ με ημερομηνία 4/3/2004, τρεις δηλαδή μέρες πριν από τις εκλογές του 2004, όπου φαίνεται πόσες εκκρεμότητες υπήρχαν προκειμένου να χρηματοδοτηθεί το έργο! Στον δε Οργανισμό ανέγερσης του νέου μουσείου (ΟΑΝΜΑ), ο οποίος υποτίθεται ότι ήταν πανέτοιμος για να κατασκευάσει το μουσείο, δεν υπηρετούσε ούτε ένας μηχανικός!

Αφού βεβαιώθηκα ότι είχαν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία των επιτοπίων αρχαιοτήτων, προώθησα γρήγορα και αποτελεσματικά το έργο. Φρόντισα να στελεχωθεί ο ΟΑΝΜΑ με μηχανικούς, να τακτοποιηθούν οι εκκρεμότητες και να ενταχθεί το έργο στο Γ΄ ΚΠΣ το Νοέμβριο του 2004 για 85 εκατομμύρια ευρώ, να υπογραφεί τον ίδιο μήνα η σύμβαση με την κατασκευάστρια εταιρεία. ΄Ετσι ξεκίνησε η κατασκευή του έργου. Στη συνέχεια, για να μην δημιουργηθούν κλυδωνισμοί, διατηρήσαμε στη θέση του τον πρόεδρο κ. Παντερμαλή, μολονότι ήταν πρώην βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Όλα αυτά αποσιωπούνται, όπως αποσιωπήθηκε η προσπάθεια και η δουλειά όλων όσων συνέβαλαν στο σημερινό αποτέλεσμα, λες και το μουσείο έπεσε έτοιμο από τον ουρανό. Μετά από τις διαμαρτυρίες επωνύμων και ανωνύμων, αναγνωρίστηκε τουλάχιστον η συμβολή του Κωνσταντίνου Καραμανλή τη δεκαετία του ’70 και της Μελίνας Μερκούρη και του Ζυλ Ντασσέν αργότερα, αλλά εξακολουθεί να παραμένει στο σκοτάδι η προσφορά των υπολοίπων πολιτικών στελεχών και των δύο κομμάτων, καθώς και των υπηρεσιακών παραγόντων, οι οποίοι επί τόσα χρόνια δούλεψαν για το έργο. Κάποιους τους πρόλαβα κι εγώ: το Λάζαρο Κολώνα, το Βασίλη Χανδακά, την ΄Ερση Φιλιπποπούλου -που επί 15 χρόνια ήταν η ψυχή του έργου- και τόσους άλλους. Πού είναι η αναγνώριση των υπαλλήλων του Υπουργείου, της Εφορείας, της ΥΣΜΑ, του ΟΑΝΜΑ, των πανεπιστημιακών καθηγητών, των αρχαιολόγων, των αρχιτεκτόνων, των συντηρητών, των τεχνιτών και τόσων άλλων που για πολλά χρόνια δούλεψαν για το μουσείο; Ο κ. Παντερμαλής δεν έκανε μόνος του το έργο. Γιατί δεν αναφέρονται τα μέλη, νυν ή πρώην, του Δ.Σ. του ΟΑΝΜΑ; Πού είναι επίσης οι ευχαριστίες προς όσους ιδιώτες συνέβαλαν οικονομικά στην εθνική αυτή προσπάθεια; ΄Ετσι θα προωθήσουμε το θεσμό των χορηγιών;

Θα έπρεπε να έχει γίνει μια ειδική εκδήλωση για να τιμηθούν οι εκατοντάδες που συνέβαλαν, και όχι να εξαντλούνται οι γιορτές σ’ επιδείξεις γκλαμουριάς, κούφια λόγια και κομματικούς «κατινισμούς». Μέχρι να γίνει αυτό, είμαι υπερήφανος που ανήκω κι εγώ, μαζί με όλους τους βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου, στην τιμημένη ομάδα των ακάλεστων! Γνωρίζω ότι έκανα το καθήκον μου και δεν χρειάζομαι άλλον έπαινο, όπως είχε γράψει στις 18 Νοεμβρίου 1979 για το ρόλο του στην ίδια υπόθεση ο Κωνσταντίνος Τρυπάνης, ο πρώτος Υπουργός Πολιτισμού που ασχολήθηκε με το θέμα, διδάσκοντας ήθος.



Τρίπολη, 20 Ιουνίου 2009
Πέτρος Τατούλης

Η μπάλα στο δικό σας γήπεδο: Μην πληρώνετε την ΕΡΤ!

Το ζήτημα της κρατικής τηλέορασης, της φαυλότητας, της ανηθικότητας και της μετριότητας που εξελίσσεται στην "αυλή" της τα τελευταία χρόνια με έχει πολύ απασχολήσει. Αν και συνήθως από τον κοινοβουλευτικό έλεγχο σπάνια προκύπτουν συγκρεκριμένες απαντήσεις, ακόμη σπανιότερα παράγονται βελτιώσεις σε τεκμαρτές ανομίες ή παρατυπίες του συστήματος, προχώρησα σήμερα σε κατάθεση δύο ερωτήσεων/ αιτήσεων κατάθεσης εγγράφων σχετικά με τη λειτουργία τόσο της ΕΡΤ όσο και του λεγόμενου καναλιού του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης.


Ο λόγος για τον οποίο απευθύνομαι και πάλι στο διαδίκτυο είναι διότι μετά από μια περίοδο περισυλλογής συνεχίζω να τον θεωρώ χώρο δυνατότητων διεκδίκησης ενός καλύτερου ατομικού και συλλογικού μέλλοντος. Το τι είχε προτείνει η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη σχετικά με την ΕΡΤ (είχε προτρέψει τους πολίτες να μην καταβάλουν το σχετικό τέλος, αλλά να καταβάλουν ίσο ποσό στο Ταμείο Παρακαταθηκών) είναι γνωστό στους περισσότερους από εμάς. Πολλοί Bloggers έχουν κινηθεί πρόσφατα στην ίδια κατεύθυνση. Δεν ξέρω τους λόγους, αλλά μετά από λίγο η πρωτοβουλία αυτή πάγωσε ή περιορίσθηκε η διασπορά της. Επανέρχομαι στην πρόταση, την προσυπογράφω, δηλώνω ρητά ότι ως πολίτης δεν είμαι καθόλου διατεθειμένος να διαιωνίζω το μικρό αυτό κομμάτι από το σάπιο κάδρο της σημερινής εικόνας της χώρας. Ως πολιτικός απαιτώ απαντήσεις και κάθαρση σε αυτό το απόστημα παλαιοκομματικής μικροπολιτικής και τριτοκοσμικού κυβερνητικού προπαγανδισμού. Η μπάλα είναι στο γήπεδο των πολιτών ή έστω εκείνων των ορισμένων που δεν έχουν ταιστεί με το παραμύθι της παραμυθίας της αρπαχτής και της ρεμούλας. Αυτοί είναι εκείνοι που πρέπει να βάλουν απέναντι τους το σάπιο σύστημα και τους πολίτες που το ανέχονται.



Το πλήρες κείμενο των ερωτήσεων που κατέθεσα μπορείτε να το δείτε στην προσωπική μου ιστοσελίδα http://www.tatoulis.gr/

Οι παρεμβάσεις του Σαββατοκύριακου

Για όσους θέλετε να διαβάσετε την συνέντευξή μου στη Free Sunday, κάντε κλικ στην παρακάτω διεύθυνση

http://www.citypress.gr/freesunday/PDF/37/10.pdf

Επίσης για το άρθρο μου στην Ελευθεροτυπία, σχετικά με τους συμβασιούχους του Υπουργείου Πολιτισμού, κάντε κλικ εδώ

http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=27.03.2009,id=50680532

Ο φερόμενος ως «κουρασμένος» πρωθυπουργός μιας κουρασμένης χώρας.

Ο πρωθυπουργός της χώρας φέρεται σε ιδιωτική του συνομιλία με δημοσιογράφο να προέβη σε μια ενδελεχή εξομολόγηση. «Είμαι κουρασμένος», φέρεται να είπε ο κ. Καραμανλής, για να καταλήξει «Αν χάσω στις εκλογές, τότε θα φύγω».

Κατ’ αρχήν μια εύλογη απορία. Στην περίπτωση δηλαδή που κερδίσει, θα ξεκουραστεί και θα μείνει;

Ακολούθησε η αναμενόμενη διάψευση της δημοσιογραφικής πληροφορίας από την πλευρά της κυβέρνησης. «Ο πρωθυπουργός είναι πολύ νέος για να σκέφτεται να συνταξιοδοτηθεί».

Και ακόμη μια εύλογη απορία εδώ. Υπάρχει δηλαδή η σκέψη ή το θέσφατο ότι πρέπει να κλείσει το έτος συνταξιοδότησης για να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία; Ή ακόμη, το ζητούμενο είναι πότε σκέφτεται εκείνος να αποχωρήσει ή οι εντολείς του, ήτοι ο ελληνικός λαός και τα μέλη του κόμματος στο οποίο προεδρεύει;

Εδώ και πολύ καιρό, πέντε χρόνια τώρα, ο επικοινωνισμός έχει αντικαταστήσει με ολέθρια αποτελέσματα για την πορεία της χώρας την ουσία της πολιτικής. Χωρίς σχέδιο, χωρίς όραμα, χωρίς την απαραίτητη ιδεολογία που θα στήριζε ως χαλί το εγχείρημα των μεταρρυθμίσεων, οι λάτρεις της επικοινωνιολαγνείας με κολπάκια και τερτίπια θεώρησαν ότι θα επιμήκυναν την πολιτική τους ζωή, εις βάρος του συλλογικού και ατομικού μέλλοντος των Ελλήνων και των Ελληνίδων πολιτών. Πρόκειται για αποκύημα μιας νοσηρής φαντασίας. Ένας πρωθυπουργός, με τη φήμη του ικανού και του κατάλληλου, ο οποίος ενημερώνει μέσα από έναν καλοστημένο δίαυλο δημοσιογραφικής παραπολιτικής, σε τακτά χρονικά διαστήματα τον ελληνικό λαό, αλλά ακόμη και τους ίδιους τους βουλευτές ή και υπουργούς του, για την εκείνη τη χρονική στιγμή συναισθηματική του κατάσταση. «Οργισμένος» για το τάδε σκάνδαλο, «εκνευρισμένος» με τη δείνα δήλωση, «προβληματισμένος» με κάποιο άλλο αδιέξοδο. Και όλη η χώρα να προσπαθεί να αναλύει κάθε φορά τι σημαίνει που ο κ. Καραμανλής χτυπά νευρικά τα δάκτυλα του στο τραπέζι ή σφίγγει τα χείλη του σε αποδοκιμασία.

Η τελευταία ωστόσο αυτή διαρροή, που κανείς νοήμων άνθρωπος δεν μπορεί να κατανοήσει πώς θα εξυπηρετήσει τον κ. Καραμανλή και την πολιτική του υστεροφημία (διότι περί αυτής πρόκειται), ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Ο πρωθυπουργός της χώρας φέρεται να δήλωσε «κουρασμένος», για να διαψευσθεί ευλόγως η δημοσιογραφική πληροφορία λίγο αργότερα…Για να συγκινήσει κάποιους; Για να κάνει κάποιους άλλους να αισθανθούν τύψεις για την ψυχολογική καταπόνηση που του έχουν προξενήσει; Για να προλειάνει το έδαφος της εξόδου του; Για να προσθέσει κάποιο ιδιότυπο δίλημμα στους πολίτες που συνεχίζουν να τον αγαπούν, δεν μπορούν ωστόσο να δεχτούν και τα αδιέξοδα στα οποία η πρωθυπουργική διακυβέρνηση έχει βυθίσει τον τόπο; «Άγνωσται αι βουλαί»των συμβουλατόρων…

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, πρόκειται για εξαιρετικά αήθη πολιτική συμπεριφορά – επί της ουσίας απολιτίκ επιλογή της συμπεριφοράς της αδράνειας- που αναδεικνύει με τον τραγικότερο τρόπο έναν «ανοίκειο» πρωθυπουργό.

Καλώ λοιπόν τον κ. Καραμανλή να αναλογιστεί το μέγεθος της τεράστιας ευθύνης που του αναλογεί, να σεβαστεί τους Έλληνες πολίτες που του εμπιστεύθηκαν τα όνειρα τους, να τιμήσει τους θεσμούς που επί των ημερών του εξαχρειώθηκαν και είτε να πάψει να πολιτεύεται με μόνα όπλα τέτοιες ιλαρές διαρροές, είτε να παραιτηθεί εκ του θώκου του σήμερα κιόλας. Ο τόπος είναι πολύ κουρασμένος από τις ανίκανες, αναποτελεσματικές και διεφθαρμένες πολιτικές ηγεσίες της μεταπολίτευσης για να υφίσταται έναν «κουρασμένο» σύμφωνα με τις διαρροές πρωθυπουργό. Ο τόπος είναι πολύ κουρασμένος για επικοινωνισμούς, διαρροές, διαψεύσεις και κακόγουστες παραπολιτικές.

Όσο για την επόμενη ημέρα, εκείνοι που προσχεδιάζουν τις εξελίξεις, έχοντας κατά νου τον παραδοσιακό και παλαιοκομματικό τρόπο της διαχείρισης και νομής της εξουσίας ανάμεσα στους λίγους και ισχυρούς του συστήματος, ενδέχεται να βρουν απέναντι τους ένα κοινωνικό και πολιτικό τοπίο που μεταβάλλεται με εντυπωσιακές ταχύτητες. Η διάλυση της συνοχής του κοινωνικού ιστού προβάλει πλέον πασίδηλα ως αίτιο και αιτιατό συνάμα της σημερινής έκνομης και εκτροχιασμένης κατάστασης που οι πολίτες αυτής της χώρας βιώνουμε ως καθημερινότητα. Η συνισταμένη αυτή κάνει τις πάγιες τακτικές του πολιτικού παιγνίου να φαίνονται κοντόφθαλμες και ανατρέψιμες ανά πάσα στιγμή από κάποιο τυχαίο κατά πάσα βεβαιότητα γεγονός. Το πρόβλημα της παλαιοκομματικής / παλαιοπολιτικής αυτής στρατηγικής είναι ότι έχει χάσει κάθε πρωτοβουλία κινήσεων. Απαντά με χρονική υστέρηση στις προκλήσεις. Και ως εκ τούτου απαντά λάθος. Μόλις πιστέψει ότι έλυσε κάποιο πρόβλημα, η ίδια η κοινωνία έχει ήδη αλλάξει το πρόβλημα. Ακολουθεί ασθμαίνουσα τις εξελίξεις, αλλά αυτές βρίσκονται πάντα στο επόμενο κεφάλαιο.

Κλείνοντας, για να μην κατηγορηθώ ως ανάλγητος. Το προσωπικό δράμα ενός ανθρώπου που έρχεται αντιμέτωπος με διάφορα ψυχολογικά ζητήματα και προσωπικά αδιέξοδα ή αλλιώς ενός ανθρώπου αισθηματία (με την έννοια ότι απευθύνεται στο συναίσθημα του συνομιλητή του), δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο. Και εμένα ασφαλώς, που έχω και την ιδιότητα του γιατρού. Πλην όμως, το ατομικό και συλλογικό μας μέλλον ως πολίτες αυτού εδώ του τόπου είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να το εναποθέτουμε σε συναισθηματισμούς, σε ψυχικά φορτισμένα διλήμματα, σε διαρροές, σε διαψεύσεις και εν τέλει σε επικίνδυνους διαρρέοντες….

Επιτέλους λίγη σοβαρότητα...

Θα είμαι ξεκάθαρος. Τα έκτακτα μέτρα φορολόγησης που ανάκοινωσε χθες η κυβέρνηση κινούνται για μια ακόμη φορά σε εντελώς λάθος κατεύθυνση. Κι αυτό για τους εξής απλούς λόγους.

1ον) Το Δημόσιο φορολογεί για ακόμη μια φορά όσους δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν, με στόχο να καλύψει την μαύρη τρύπα που δημιούργησαν οι φοροδιαφεύγοντες.
2ον) Τα έσοδα αυτά των 274 εκατομμυρίων ευρώ που υπολογίζει να μαζέψει δεν έχουν κάποια συγκεκριμένη στόχευση (πχ. δεν μας είπε κάποιος ότι θα προστεθούν στο περίφημο Ταμείο Κοινωνικής Συνοχής, ή ότι θα χρηματοδοτήσουν κάποια από τις γνωστές επιδοματικές πολιτικές απέναντι στους αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας). Το πιθανότερο είναι να προστεθούν στα 66 δις των δημοσίων δαπανών ή στα 10 δις της κρατικής σπατάλης που η κυβέρνηση υπόσχεται να περιστείλει εδώ και πέντε χρόνια.
3ον) Αυτά τα 274 εκατομμύρια δεν λύνουν σε καμία περίπτωση το τεράστιο δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας. Το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να καλύψουν για λίγες μόλις ημέρες (!) τη μαύρη τρύπα του ταμείου του κράτους.

Ως εκ τούτων αντιλαμβάνεται κανείς εύλογα ότι τα μέτρα είναι για ακόμη μια φορά άδικα για τους Έλληνες φορολογούμενους πολίτες, αλλά και αναποτελεσματικά, χωρίς συγκεκριμένη στόχευση και πλάνο. Δεδομένων τούτων, είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα μέτρα που θα επιβαρύνουν τους συνεπείς στις υποχρεώσεις τους πολίτες, αφήνοντας στο απυρόβλητο τους επιτηδείους που για χρόνια αρνούνται να συμμορφωθούν με το νόμο, τα οποία μέτρα (το κυριότερο) δεν θα επιλύουν επί της ουσίας κανένα απολύτως δημοσιονομικό πρόβλημα.

Η εκτεταμένη διαφθορά, η ανομία και το καθεστώς ατιμωρησίας που έχει εγκατασταθεί για τα καλά στο σύστημα τεκμαίρεται από πολλά μικρής, αλλά και μεγάλης κλίμακας γεγονότα: από το φακελάκι στο νοσοκομείο, τις εφορίες, τις αρχαιολογικές υπηρεσίες έως τα μεγάλα σκάνδαλα που έπληξαν τον τόπο (χρηματιστήριο, εξοπλιστικά, ομόλογα, Siemens, Βατοπέδιο κτλ). Πρέπει όλοι να αντιληφθούμε δύο πράγματα: αφενός ότι η διαφθορά έχει τεράστιο οικονομικό κόστος για τον τόπο και αφετέρου ότι όσο η πολιτική ηγεσία του τόπου δεν εξευρίσκει ενόχους μέσα από τις τάξεις της , τόσο περισσότερο οι πολίτες θα χάνουν την εμπιστοσύνη τους στο σύστημα και θα αρνούνται ευλόγως να είναι κι εκείνοι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους. Με απλά λόγια. Δεν μπορούμε ανερυθρίαστα να επικαλούμαστε τη διεθνή κρίση προκειμένου να βάλουμε το χέρι του κράτους ακόμη βαθύτερα στην τσέπη του Έλληνα φορολογούμενου την ίδια στιγμή που αρνούμαστε να περιορίσουμε τις τεράστιες κρατικές σπατάλες, που δεν έχουμε κατορθώσει να εξυγιάνουμε το θνησιγενές κρατικό οικοδόμημα αλλά και να συμμορφώσουμε εν προκειμένω τους φοροφυγάδες, που δεν έχουμε οδηγήσει τέλος, κανέναν πολιτικό ή αξιωματούχο ενώπιον της δικαιοσύνης για κανένα από τα μεγάλα σκάνδαλα που έχουν ζημιώσει διαχρονικά σε μέγιστο βαθμό το δημόσιο συμφέρον.

Με το σκεπτικό αυτό, προχώρησα σήμερα στην κατάθεση ερώτησης και αίτησης κατάθεσης εγγράφων προς τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, σχετικά με σειρά υποθέσεων για τις οποίες οι αρμόδιες υπηρεσίες ενώ βεβαίωσαν στην αρχή τεράστιες φορολογικές οφειλές, στη συνέχεια τα ποσά αυτά περιέργως (!) είτε μειώθηκαν σε σημαντικότατο βαθμό είτε ακόμη και μηδενίστηκαν. Μπορείτε να δείτε την ερώτηση, στο www.tatoulis.gr.

Η δική μας κρίση.

Έχω εδώ και καιρό μοιραστεί τις ανησυχίες μου για το μέλλον της χώρας στο πλαίσιο ενός δημόσιου, εντελώς ανοικτού διαλόγου. Σε ανύποπτους καιρούς μίλησα για τα βαθιά θεσμικά προβλήματα, για την κρίση του πολιτικού μας συστήματος και ασφαλώς για την κακή πορεία της ελληνικής οικονομίας, η οποία ξεδιπλώνεται σήμερα σε όλο της το δυστυχές μεγαλείο.

Πριν από δύο χρόνια στη συζήτηση για τον προυπολογισμό του 2008 τόνισα σε κάθε κατεύθυνση την μεγάλη ανάγκη να αντιμετωπίσουμε την μέγγενη του δημοσίου χρέους που πνίγει εμάς και επιβαρύνει ανυπολόγιστα τις επόμενες γενιές. Και μάλιστα είχα προτείνει να δημιουργηθεί και ένας κόμβος ενημέρωσης των Ελλήνων για την πορεία του δημόσιου χρέους προκειμένου και η κοινή γνώμη να ενημερώνεται/ αφυπνίζεται και να είναι εφικτός ένας συνεχής έλεγχος της πολιτικής ηγεσίας. Στα ίδια ζητήματα επανήλθα και στη συζήτηση του προυπολογισμού του 2009, τονίζοντας το ανεδαφικό των προβλέψεων και των δεσμεύσεων του. Επίσης, με παρέμβαση μου στην εφημερίδα "Ημερησία" είχα προτείνει από τον περασμένο Οκτώβριο σειρά μέτρων που έπρεπε άμεσα να αναλάβουμε, προκειμένου να οχυρωθούμε απέναντι σε όλα αυτά τα οικονομικά δεινά που φαίνονταν με βεβαιότητα ότι θα ακολουθούσαν. Δεν υπήρξα μάντης, ούτε προφήτης. Τα σκουπίδια ήταν για καιρό στιβαγμένα κάτω από το χαλί και ήλθε σήμετα η ώρα να βγουν με ορμή στην επιφάνεια, με τον κίνδυνο να μας πνίξουν όλους. Αυτό το άρθρο ήταν η διατύπωση του δικού μου προβληματισμού σε απάντηση της επικοινωνιακής τακτικής της κυβέρνησης να επιχειρεί να λύσει τα προβλήματα με παραπλανητικές ρητορείες περί "θωρακισμένης" ελληνικής οικονομίας.

Δυστυχώς, αφήσαμε να περάσει πολύτιμος χρόνος. Επαναφέρω ωστόσο τις προτάσεις μου, όχι επειδή επιχαίρω που επαληθεύομαι, αλλά κυρίως διότι πιστεύω ακράδαντα ότι οι πολιτικές μας πρέπει επιτέλους να ξεφύγουν από τους επικοινωνισμούς και τις μικροκομματικές λογικές. Οφείλουμε να προστατεύσουμε τη χώρα και τους πολίτες από το διαφαινόμενο ναυάγιο.

Πρώτα και κύρια, πρέπει να μιλήσουμε με αλήθειες, έστω κι αν αυτές θα μας ζημιώσουν πολιτικά. Δεν είναι συμβατή με μια δημοκρατία η αποσιώπηση της πορείας των δημοσιονομικών του κράτους. Και μιλώ ασφαλώς για την απόφαση του Υπουργείου οικονομίας να δημοσιοποιεί τα στοιχεία για την πορεία των εσόδων όχι ανά μήνα, αλλά τρίμηνο, προκειμένου προφανώς να μην μας "στενοχωρεί" συχνά! Λες κι αν "στενοχωριόμαστε" κάθε τρίμηνο, θα πληρώσουμε λιγότερα σπασμένα! Το ίδιο ισχύει και για τον έλεγχο της πορείας των εξόδων. Ελήφθη πρόσφατα από την κυβέρνηση η δέσμευση για μείωση των δαπανών κατά 10%. Κάλλιστη η πρόθεση. Πλην όμως πρέπει να δημιουργηθεί ένας κόμβος προκειμένου να μπορεί ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα να παρακολουθεί την πορεία υλοποίησης αυτής της δέσμευσης σε μηνιαία βάση. Ο κόμβος αυτός μπορεί να στηθεί με λίγα χρήματα και μεγάλο spread διαδικτυακά. Ειδάλλως πολύ φοβούμαι ότι και αυτή η υπόσχεση θα έχει την τύχη μιας άλλης που είχε αναλάβει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας για δραστική μείωση του δημόσιου χρέους. Αντ' αυτού, τα πέντε τελευταία χρόνια, το δημόσιο χρεός εκτοξεύτηκε σε πρωτόγνωρα επίπεδα.

Σε δεύτερο επίπεδο, τα μέτρα που θα λάβουμε πρέπει να είναι διαρθρωτικά και όχι ευκαιριακά. Αντί για εφάπαξ εισφορές των φορολογούμενων για να μαζέψει το κράτος χρήματα, ας δούμε επιτέλους με σοβαρότητα την περιστολή της τεράστιας κρατικής σπατάλης και τον εξορθολογισμό των δημόσιων δαπανών. Ας ξεκινήσουμε με τα χρυσοπληρωμένα συμβόλαια / πανάκριβες εξωτερικές παραγωγές της ΕΡΤ και την κρατική πίττα διαφήμισης, που συντηρεί με δις δικά μας ευρώ τον μηχανισμό από τα διάφορα παπαγαλάκια -μισθοφόρους της κρατικής προπαγάνδας!

Σε τρίτο επίπεδο, πρέπει να βάλουμε φραγμό στη φοροδιαφυγή των ισχυρών. Έχω επανειλημμένως μιλήσει για τα δις ευρώ που έχουμε "χαρίσει" στους μεγαλοκαναλάρχες και τους γνωστούς εθνικούς μας προμηθευτές! Οι πρόσθετοι φόροι στους μικρομεσαίους αφενός θα ενισχύσουν την φοροδιαφυγή και την παραοικονομία και αφετέρου θα παραλύσουν την αγορά. Σε αυτό το σημείο πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε και στο τεράστιο ζήτημα της διάλυσης των μηχανισμών ελέγχου. Μακροπρόθεσμα, η αποκέντρωση αυτών των ελεγκτικών υπηρεσιών θα εξασφαλίσει την υγιή τους λειτουργία μακριά από κομματισμούς, που θρέφουν τη διαφθορά.

Για τη συνέχεια που χαρακτηρίζει τις θέσεις μου και την έγκαιρη κατάθεσή τους μπορείτε να ανατρέξετε σε προηγούμενες τοποθετήσεις μου.

Για τα μέτρα εξόδου από την κρίση:
http://www.tatoulis.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=282&Itemid=156
Για την αύξηση του ΦΠΑ, η κάθετη αντίθεσή μου:
http://www.tatoulis.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=61&Itemid=156
Για τον προυπολογισμό του 2008:
http://www.tatoulis.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=176&Itemid=155
Για την πάταξη της διαφθοράς και την αποκέντρωση:
http://www.tatoulis.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=304&Itemid=156
Για την "θωρακισμένη" ελληνική οικονομία:
http://tatoulis.blogspot.com/2008/10/blog-post.html