Η κοινή λογική θα εκδικηθεί την πολιτική και την ενημέρωση.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν το έχει μόνο η πολιτική. Το έχει ασφαλώς και η επικοινωνία. Η ενημέρωση. Αντιγράφω από γνωστό αρθρογράφο του ημερήσιου Τύπου: «Η Ιστορία δεν θα τον τοποθετήσει (τον Κώστα Καραμανλή) στους σημαντικότερους πρωθυπουργούς που είχε η χώρα. Όμως, η δωδεκάχρονη παρουσία του στην προεδρία της Ν. Δ. και η σχεδόν εξαετής θητεία του στο αξίωμα του πρωθυπουργού, του δίνουν το δικαίωμα να παρεμβαίνει στοχευμένα στα εθνικά θέματα αλλά και σε καίρια κοινωνικά ζητήματα, όπως είναι η αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος και η μεταρρύθμιση στην παιδεία, με έναν ώριμο και, στον βαθμό του δυνατού, υπερκομματικό λόγο ο οποίος θα λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από όλους». Ενδιαφέρουσα άποψη. Είναι ωστόσο καθόλου ρεαλιστικά ή σοβαρά αυτά που λέγει; Γιατί δηλαδή ο κ. Καραμανλής θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ ‘οψιν όταν μιλήσει για το ασφαλιστικό ή την παιδεία ή τα εθνικά ζητήματα; Αφού δεν κατάφερε να αρθρώσει επί της ουσίας καμία σοβαρή άποψη ή να προωθήσει καμία καίρια τομή ή να εκφράσει κανένα συγκεκριμένο όραμα επί μια εξαετία στον πρωθυπουργικό θώκο, για ποιο λόγο θα έχει κάτι να πει στο αμέσως προσεχές μέλλον; Από πού δε, απορρέει η υπερκομματική του διάθεση; Από την μόνιμη άρνηση του όσο ήταν ισχυρός να έλθει σε οποιαδήποτε συνεννόηση με τον κ. Παπανδρέου ή από την αλαζονική συμπεριφορά των φίλων του που είχε επιλέξει να κυβερνά μαζί τους τη χώρα;
Το έχω πει πολλές φορές και θα το επαναλάβω ακόμη μια. Το κρισιμότερο ζήτημα που αντιμετωπίζει η χώρα δεν είναι αν θα κινηθεί δεξιά ή αριστερά ή στο κέντρο, κοινωνικό ή «ακοινώνητο»… Το πρόβλημα είναι ότι αδυνατούμε να κινηθούμε ορθολογικά. Διατυπώνουμε κρίσεις στον δημόσιο διάλογο δίχως καμία ουσιαστική επιχειρηματολογία, ξεπληρώνοντας προσωπικά ή άλλα γραμμάτια. Φωνάζουμε για το ξεπούλημα του Λιμανιού, ενώ είναι ξεκάθαρο κατ’ αρχήν ότι πρόκειται για ενοικίαση (καλώς ή κακώς). Εξανιστάμεθα για την αστυνόμευση των Εξαρχίων, λες και πρόκειται για κράτος εν κράτει. Ξεχνούμε γρήγορα το παρελθόν του ενός ή του άλλου, τους βαπτίζουμε πρωτοκλασάτους και ακούμε ανερυθρίαστα να ομολογούν ότι «οι πολιτικοί σε κάθε εκλογή αναβαπτίζονται στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ»…Πολιτική και ενημέρωση είναι δύο συγκοινωνούντα δοχεία. Κάποιος πληρώνει και κάποιος πωλείται. Η ανατροπή αυτής της ιστορίας είναι εξαιρετικά κρίσιμη και για τις δύο πλευρές, διότι κάποια στιγμή η κοινή λογική βγαίνει από την χαύνωση και εκδικείται.

*Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η χώρα"

Εμείς να σοβαρευτούμε;

Δεν μπορώ ειλικρινά να καταλάβω πώς είναι δυνατόν πρώην πανίσχυροι άνδρες της εξουσίας να το βάζουν στα πόδια. Και μάλιστα να μην νιώθουν καμία απολύτως ανάγκη να απολογηθούν για αυτό. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς τη στάση του πρώην υπουργού Οικονομίας, κ. Παπαθανασίου που μέχρι προ ολίγων εβδομάδων μιλούσε για έλλειμμα της τάξης των 6 μονάδων και σήμερα, που αποκαλύπτεται ότι είναι ακριβώς το διπλάσιο μας καλεί να σοβαρευτούμε κιόλας! Πρώτη παρατήρηση. Θα μπορούσε να πει ο σκληροπυρηνικός δεξιός «Ε, κι εμείς παραλάβαμε από το Σημίτη έλλειμμα υποτίθεται 1,7% και τελικά με την απογραφή το έλλειμμα έφθασε στο 7,4». Υπάρχουν σε αυτό το επιχείρημα δύο στοιχεία που συνιστούν μια μεγάλη ειδοποιό διαφορά. Κατ’ αρχήν το ΠΑΣΟΚ, είχε αντιδράσει με πολύ συγκεκριμένα επιχειρήματα στις αιτιάσεις του κ. Αλογοσκούφη. Για παράδειγμα, είχαν μιλήσει τότε για παραποιήσεις στοιχείων και συγκεκριμένα για διαφορετικό υπολογισμό στις αμυντικές δαπάνες, πράγμα για το οποίο δικαιώθηκε αργότερα ο κ. Σημίτης όταν επανήλθαμε το 2007 με την έξοδο από την επιτήρηση σε αυτόν τον τρόπο υπολογισμού. Κατά δεύτερον, σήμερα δεν έχει γίνει απογραφή.

Ακόμη μια παρατήρηση. Ουδείς στη Νέα Δημοκρατία αυτή τη στιγμή φαίνεται να ασχολείται με αυτήν την βαρύτατη κατηγορία, λες και από τη στιγμή που απώλεσαν την εξουσία δεν έχουν να δώσουν κανέναν λογαριασμό για τα πεπραγμένα τους. Αντίθετα, συνεχίζουν να πιπιλάνε την καραμέλα ότι κάποια στιγμή η δική τους αλήθεια θα δικαιωθεί. Είτε ο κ. Καραμανλής και οι φίλοι του συνεχίζουν να μας εμπαίζουν ή είναι πολύ κουρασμένοι και θέλουν να φύγουν έστω και τρέχοντας. Από την άλλη πλευρά ωστόσο, δύσκολα καταλαβαίνει κανείς και την ανοχή του ΠΑΣΟΚ απέναντι στην Τράπεζα της Ελλάδας και κυρίως τον κ. Προβόπουλο, ο οποίος ανεκάλυψε κι αυτός ελαφρώς όψιμα και κατόπιν εορτής περιέργως …τον τροχό.

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η χώρα

Η ψυχή βγαίνει, το χούι δεν φεύγει…

Σε αυτήν την παράταξη, κάποιοι από όσους πέρασαν από θέσεις ευθύνης έχουν προφανώς ψυχολογικά προβλήματα. Παράλληλα εμμένουν να απευθύνονται σε όλους εμάς, λες και διαθέτουμε μνήμη κώνωπος. Δύο τινά συνέβησαν προχθές το βράδυ. Πρώτον. Παρακολουθώντας την εκπομπή του κ. Χατζηνικολάου άκουσα με κατάπληξη τον κ. Δένδια, σε ερώτηση του δημοσιογράφου αν ο πρώην υπουργός θα ψηφίσει για νέο αρχηγό με κριτήριο της εξεύρεση ενός «αντι- Παπανδρέου», το στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας να απαντά με ένα ύφος διόλου κολακευτικό για τον σημερινό πρωθυπουργό της χώρας. Λες και δεν είναι ο κ. Παπανδρέου αυτός που νίκησε κατά κράτος το δήθεν ισχυρό χαρτί της κεντροδεξιάς, τον κ. Καραμανλή. Την ίδια στιγμή, από τη δική του πλευρά, ο κ. Σαμαράς, ως πρωταγωνιστής των ημερών και διεκδικητής του νεοδημοκρατικού θρόνου, μας πληροφόρησε ότι οι ενέργειες του το 1993, οπότε έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη, την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δηλαδή, είχαν ως στόχο να αποτρέψουν την ευόδωση μιας εθνικής προδοσίας.

Για να θυμηθούμε ωστόσο λίγο καλύτερα. Ο τ. πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας ενθυμούμαι καλά ότι ήταν Κωστάκης, πριν γίνει Κώστας, για να εκπέσει σήμερα και πάλι στο Κωστάκης και πολύ σύντομα να ξεπέσει στην ανωνυμία όσων η κοινή γνώμη προσπαθεί να λησμονήσει για το α-έργο και το δυς- έργο τους. Ο Γιωργάκης, όπως συνεχίζουν να αποκαλούν ορισμένοι κοντόφθαλμοι τον κ. Παπανδρέου, στη συνείδηση του Έλληνα έχει γίνει εδώ και καιρό Γιώργος, και λίγο έξυπνα να κινηθεί με γνώμονα την διεθνή εμπειρία και τους ειδικούς, πολύ φοβούμαι/ χαίρομαι ότι θα γίνει και Γεώργιος. Ας θυμηθούμε και λίγο παλαιότερα. Ο κ. Σαμαράς προφανώς αναφέρεται στο πακέτο Πινέιρο, που τότε ως υπουργός Εξωτερικών απέρριψε (επειδή ήταν τάχα πιο πατριώτης από εμάς τους λίγους που επισημαίναμε το θετικό αποτέλεσμα της εξεύρεσης λύσης μεταξύ των Σκοπίων και της χώρας μας). Σήμερα ωστόσο η ηγεσία της παράταξης στην οποία επανεντάχθηκε θα προσευχόταν στον Κύριο να ξαναεπιτύχει μια τέτοια διαπραγμάτευση.

Τα λέγω όλα αυτά με πολιτικά και καθόλου προσωπικά κριτήρια. Η πολιτική αντιπαράθεση έχει κι αυτή ονοματεπώνυμο. Διότι αλλιώς οι ευθύνες αμβλύνονται διαχεόμενες υπό το καινούριο δόγμα του νεοκαραμανλισμού και των υποψηφίων διαδόχων του. Ένα νεότευκτο ευφυολόγημα που απλώς παραδέχεται με υποτιθέμενη συντριβή ότι «υπήρξαν συμπεριφορές που πλήγωσαν»…Ποιες συμπεριφορές και ποια άτομα είναι δύο ερωτήματα που για εκείνους δεν χρειάζεται να απαντηθούν ποτέ… Η ψυχή βγαίνει, το χούι δεν φεύγει ποτέ…


*Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η χώρα"

Η παράταξη του βέρτιγκο…

Εκεί ζουν προφανώς οι δήθεν κορυφαίοι της Νέας Δημοκρατίας. Εμμένω να ασχολούμαι με τις καταθέσεις ιδεών του ενός και του άλλου για έναν απλούστατο λόγο. Γίνεται κατανοητό ότι ακόμη και σήμερα αδυνατούν να αντιληφθούν τα αίτια της συντριβής του κ. Καραμανλή, της παρέας του και της ηγετικής τους ομάδας. Πώς αλλιώς μπορεί κανείς να συμμεριστεί την άποψη υποψήφιου προέδρου ότι παρήχθη έργο, το οποίο όμως…δεν μπόρεσε να επικοινωνηθεί καλά! Και το λέγει αυτό για την κυβέρνηση που επί χρόνια έκανε την επικοινωνία μοναδική της πολιτική. Πώς αλλιώς μπορεί κανείς να καταλάβει κάποιους έτερους παρεμβασιούχους (προσωρινούς ειδήμονες της παρέμβασης) που εμμένουν να αναρωτιούνται «πώς η κεντροδεξιά στην Ελλάδα υπέστη μία μεγάλη ήττα, ενώ στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης οι... ιδέες μας επικρατούν». Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς σοβαρά εκείνους που τώρα, κατόπιν εορτής ρητορεύουν «πως δεν μπορεί να υπάρξει ασφάλεια με απονευρωμένη αστυνομία και ανοχή στην παραβατικότητα». Όταν εκείνοι οι ίδιοι σιωπούσαν εκκωφαντικά επάνω στους θώκους τους μπροστά στην αδιάντροπη πολιτική αμηχανία που οδήγησε στον διεθνή διασυρμό της χώρας και την οικονομική καταστροφή εκατοντάδων συμπολιτών μας κατά τα γνωστά «Δεκεμβριανά». Πώς μπορεί να δει κανείς με νηφαλιότητα την ατζέντα εκείνων που επί πεντέμισι χρόνια στάθηκαν δίπλα στον Καραμανλή, χωρίς να έχουν το θάρρος να προτείνουν καμία αλλαγή, δίχως να παράγουν τίποτε το ουσιαστικό στις δικές τους θέσεις ευθύνης, χωρίς ουδεμία διάθεση να προασπίσουν από τότε την ηθική της παράταξης και αυτήν την παρακαταθήκη της στη χώρα; Τέλος, πώς να μη γελάσει κανείς με τον ψευτο-πατριωτισμό που δήθεν μας πουλούν κάποιοι άλλοι, όταν πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια «ζαλώσανε» στην πλάτη μας ένα βάρος που συνεχίζει να ανακόπτει τον βηματισμό της χώρας στο διεθνές περιβάλλον;

Ωραία η αυλή της Αλίκης, αλλά τα θαύματα κρατούν τρεις μόλις ημέρες και μετά τελειώνουν. Το δικό τους «θαύμα» τελείωσε προ καιρού και ας συνεχίζουν να βαυκαλίζονται περί του κορυφαίου τους ρόλου…

Κι αυτοί συνεχίζουν να φαντάζονται…

Προφανώς για τους Νεοδημοκράτες βουλευτές και κομματάρχες, τους παροικούντες στην πλατεία Κολωνακίου, η πολιτική συνεχίζει να είναι ένα ευχάριστο ερωτικό καβγαδάκι. Είδαμε τις τελευταίες ημέρες να έχουν επιδοθεί σε ένα μαραθώνιο τηλεοπτικών εμφανίσεων, προκειμένου να επικρίνουν με σφοδρότητα τις πρώτες δεκαπέντε ημέρες του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Με αυτόν τον τρόπο φαντάζομαι ότι φαντάζονται ότι η κοινή γνώμη φαντάζεται ότι η Νέα Δημοκρατία διαφεύγει από το φάντασμα της εσωστρέφειας και της κοινωνικής απομόνωσης! Φευ, η κοινωνία έχει άλλη άποψη και εκνευρίζεται μπροστά σε αυτόν τον εγωκεντρισμό που θέτει το κομματικό συμφέρον πάνω από αυτό της πατρίδας και την προσωπική ιδιοτέλεια πάνω από τα απτά καθημερινά τους προβλήματα. Βέβαια, από αυτόν τον διαγκωνισμό δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι υποψήφιοι, αλλά και οι επίδοξοι υποψήφιοι (εννοώ αυτούς που μεταφέρουν στα διάφορα παπαγαλάκια ότι το θέμα της συμμετοχής τους στη διαδικασία είναι ακόμη ανοικτό), οι οποίοι μάλιστα «κατεβάζουν» ήδη και τις δικές τους πλατφόρμες, προκειμένου να πλασαριστούν καλά στην ιεραρχία του κόμματος την επόμενη ημέρα. Οι διαφορές στις διάφορες πλατφόρμες δεν είναι πολλές, όπως επίσης λίγες είναι και οι διαφορές στις προσωπικές σταδιοδρομίες. Μια μόνο κουβέντα και αυτή αυστηρά πολιτική. Ουδείς από τους προαναφερόμενους δεν μπορεί να μιλά ούτε για ανοικτό κόμμα, ούτε για πάταξη των μηχανισμών, ούτε για αξιοκρατική οργάνωση…Αφού αυτοί ανελίχθησαν, εγκολπωμένοι στη λογική της παρέας, όπου καμία αξιοκρατία ποτέ δεν εφαρμόσθηκε….

Ο περίγελος

Με δυο λόγια. Η παντελής απουσία διαλόγου για τα αίτια που οδήγησαν όχι απλώς στην εκλογική ήττα της Νέας Δημοκρατίας, αλλά στην ιδεολογική της συντριβή, έχει δημιουργήσει μία αίσθηση περίγελου στην κοινή γνώμη για τα τεκταινόμενα στην πρώην φιλελεύθερη, πρώην κεντροδεξιά, πρώην έντιμη παράταξη. Ακούω με ενδιαφέρον ότι οι τρεις υποψήφιοι κατέβασαν πλατφόρμες, ότι οι διαδικασίες εκλογής θα είναι ανοικτές, ότι δήθεν κάποιοι πιστεύουν ανέκαθεν στον κοινωνικό φιλελευθερισμό και κάποιοι άλλοι σε κάτι άλλο. Τα μαθήματα του παρελθόντος δεν έγιναν σε κανέναν τους μαθήματα. Δεν έμαθαν για παράδειγμα κανείς τους ότι όταν κάτι δεν έχει από πίσω του ισχυρή ιδεολογική ατζέντα, ενιαία και συνεκτική, όποιος όρος κι αν ακουστεί για λίγο εύηχος σε πολύ λίγο καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Όπως ακριβώς έγινε με τον μεσαίο χώρο που εμπνεύσθηκε ο κ. Λούλης για λογαριασμό του κ. Καραμανλή. Παρατήρηση δεύτερη. Όλες αυτές τις ιδεολογίες, για ποιο λόγο κανείς τους δεν εφάρμοσε κατά τις κυβερνητικές θέσεις που υπηρέτησε; Γιατί δεν επιχείρησαν να δημιουργήσουν ένα ανοικτό κόμμα όπως αυτό για το σήμερα δεσμεύονται; Γιατί τόσα χρόνια πορεύτηκαν με μηχανισμούς και τώρα ξάφνου υποκρίνονται ότι δεν διαθέτουν; Η απάντηση ανήκει σε εσάς. Όπως επίσης και η απάντηση στο τελευταίο ερώτημα. Δεν έμαθε κανείς από τα παθήματα Καραμανλή (case study προς αποφυγή) ότι το να περνιέσαι για μεσσίας έχει επώδυνη πτώση; Νομίζω ότι κανείς Έλληνας και κανείς Νεοδημοκράτης δεν αισθάνεται έξυπνος όταν ο κ. Σαμαράς του λέει ότι «μαζί θα σώσουμε την παράταξη»…Ε, όχι!

Κι όμως, οι απόντες έχουν δίκιο….

Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Είμαι από εκείνους που εύχονται ολόψυχα στο ΠΑΣΟΚ να επιτύχει στους στόχους που έθεσε. Μάλιστα, ήδη αναγνωρίζω ότι ο προοδευτισμός και η κοσμοπολίτικη νοοτροπία του σημερινού πρωθυπουργού κατάφερε μόλις σε δυο εβδομάδες να κάνει πράγματα που ο Κώστας Καραμανλής υποσχόταν από το 2000 ως αντιπολίτευση και επί πεντέμισι χρόνια ως πρωθυπουργός, κι όμως δεν έπραξε ποτέ. Κι εννοώ, εκείνο το περίφημο «Το κράτος δεν κομματικοποιείται» του κ. Καραμανλή, που ήλθε όμως ο κ. Παπανδρέου να το θέσει σε εφαρμογή και μάλιστα χωρίς να διατυμπανίζει και τόσο ηχηρά τις καλές του προθέσεις… Συνεχίζω να επαναλαμβάνω ότι το μήνυμα δεν έχει ληφθεί. Και όχι ότι δεν το ανέμενα, αλλά το θερμό, μανιώδες χειροκρότημα ορισμένων βουλευτών κατά την δειλή είσοδο του απερχόμενου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κατά την είσοδό του στη Βουλή, καταδεικνύει ότι οι χειροκροτητές δεν έχουν μάθει ακόμη το μάθημά τους: αφενός τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους, ειδάλλως οι επικοινωνισμοί τελειώνουν γρήγορα, και αφετέρου χωρίς αυτοκριτική πρόοδος δεν υπάρχει. Άλλωστε, χειροκροτητές αναζητούν και στη Νέα Δημοκρατία με τον τρόπο που προγραμματίζουν τις διαδικασίες. Κατά τα φαινόμενα θα πάνε σε έκτακτο συνέδριο για να υπερψηφίσουν την εκλογή προέδρου από τη βάση και στη συνέχεια θα τον εκλέξουν μέσα σε κλίμα πανηγυρικού, νομίζοντας ότι έτσι βρίσκονται ξανά ένα βήμα πιο κοντά στην εξουσία. Λες και η υπόθεση της διακυβέρνησης της χώρας είναι «γιούργια». Λες και δεν το πληρώσαμε πολύ ακριβά και ως παράταξη και ως τόπος την περασμένη περίοδο…Κριτική ουδεμία, αυτοκριτική ουδεμία, διάλογος ασφαλώς ουδείς… Βέβαια, το μήνυμα δεν έχει ληφθεί και από τους έτερους αποτυχόντες των τελευταίων εκλογών. Που είναι τα μίντια. Όλοι εκείνοι οι καλοπληρωμένοι δημοσιογραφίσκοι με τις μέτριες δυνατότητες και τη χουλιγκανική στάση απέναντι στην πολιτική και την ζωή, που δεν κατάλαβαν ότι ο ελληνικός λαός τιμώρησε το δικό τους δημιούργημα (τον «Ηγέτη» Καραμανλή), αλλά και τους ίδιους. Το διεφθαρμένο σύστημα ενημέρωσης που για χρόνια συντηρούσε το μύθο του ισχυρού πρωθυπουργού (άσχετα αν ο Καραμανλής ήταν από την πρώτη στιγμή ο ίδιος) και που εκτέθηκε ανεπανόρθωτα όταν το φτιασιδωμένο κουκλοθέατρο κατέρρεε. Και τώρα, πάλι το ίδιο σφάλμα κάνουν. Στέκονται χωρίς καμία κριτική διάθεση απέναντι στους υποψηφίους ηγέτες της Νέας Δημοκρατίας, αρνούνται να συζητήσουν επί της ουσίας για τις πραγματικές τους ικανότητες και ασφαλώς ουδείς κάνει καμία αποτίμηση της μέχρι τώρα μακρόχρονης διαδρομής τους. Την ίδια στιγμή, διαγκωνίζονται να πάρουν θέση κοντά στην νέα εξουσία, ξεχνώντας ακόμη και τις λυσσαλέες τους, προ μηνός, αντιδράσεις στην προοπτική ανέλιξης του Παπανδρέου στο τιμόνι της χώρας. Διάβαζα κάπου έναν πολιτικό συντάκτη να σχολιάζει τη γνωστή γαλλική φράση «Οι απόντες έχουν άδικο», με στόχο να προτρέψει τους Νεοδημοκράτες να συμμετάσχουν στις διαδικασίες. Εκείνο το οποίο δεν έχει γίνει κατανοητό είναι ότι η πλειοψηφία των πολιτών διαλέγει σήμερα να είναι απούσα από το γκρίζο παρελθόν, μπας και η απουσία της δώσει μια ευκαιρία παραπάνω σε ένα φωτεινότερο μέλλον….Παρουσία στο μέλλον….