Ας φανούν χρήσιμοι έστω και στον εαυτό τους…

Καταλαβαίνουμε την αγωνία της Αριστεράς να μην αφήσει ημέρα να περάσει χαμένη ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα και την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Εκείνο όμως που ειλικρινά αδυνατώ να κατανοήσω είναι η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να μάθει το πολιτικό του μάθημα. Ας θυμηθούμε μαζί. Τον περασμένο Δεκέμβρη το αστέρι του κ. Αλέξη Τσίπρα έμοιαζε να ανατέλλει ψηλά στους νεοελληνικούς ουρανούς και ορισμένοι πολλοί μιλούσαν για γροθιά στον δικομματισμό και ανάδειξη ενός νέου σημαντικού πόλου πίεσης από την λεγόμενη ανένταχτη Αριστερά. Σε όσους αρέσουν οι τούμπες και τα δύσκολα τρίβαμε τα χέρια μας, καθότι επιτέλους θα υπήρχε αναβρασμός και πίεση για αλλαγή. Την τούμπα, ωστόσο έμελε να φάει, που λέει κι ο λαός ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του που είδαν, μετά την αμφιλεγόμενη στάση ανοχής που έδειξαν στα έκτροπα των Δεκεμβριανών, τα ποσοστά τους να καταποντίζονται και στις περασμένες εκλογές ίσα που κατάφεραν να κόψουν το νήμα της κοινοβουλευτικής τους παρουσίας.
Σήμερα, λοιπόν, και αφότου θα έπρεπε να έχουν σωρεύσει την πολύτιμη αυτή εμπειρία, εμμένουν στη στρατηγική που τους στέρησε ένα σημαντικό μερίδιο στη νομή της εξουσίας και τη χαρά να ανατρέψουν το «καθεστώς» συθέμελα. Διαβάζουμε από την ιστοσελίδα της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ: «Ο θερμός Δεκέμβρης της εξέγερσης όμως ήταν ένα συλλογικό και οργισμένο “ως εδώ” που ανέδειξε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο όλα τα αδιέξοδα της νεολαίας και του κόσμου της δουλειάς, που πρόβαλλε με τον πιο εκρηκτικό τρόπο την χρεοκοπία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. O Δεκέμβρης έδειξε ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε τους όρους τους, ότι η απάντηση στο ερώτημα “ποιος θα πληρώσει την κρίση;” περνάει μέσα από τους συλλογικούς μας αγώνες». Για να εξηγηθούμε. Προσωπικά, είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι υπήρξε πραγματικά εξέγερση. Και ότι οι νέοι άνθρωποι ασυνείδητα μάλλον σώρευσαν μέσα τους αδιέξοδα, τα οποία ξεχείλισαν. Αδυνατώ ωστόσο να αντιληφθώ πώς ερμηνεύουν οι νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ το «ως εδώ» και επίσης «πώς ο Δεκέμβρης απέδειξε ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε τους όρους τους»; Βέβαια, θα μου πείτε, η Αριστερά είχε πάντοτε τη δική της ερμηνεία για τα πράγματα. Έτσι ερμήνευσε κατά το δοκούν και συμφέρον το μήνυμα της κοινωνίας που στις τελευταίες εκλογές (έτσι αποφαίνεται καλώς ή κακώς η κοινωνία σε οργανωμένα δημοκρατικά πολιτεύματα) έκανε στροφή στον συντηρητισμό και άφησε τον δικομματισμό σε σημαντικό βαθμό ανέγγιχτο.
Δε θα μπω στη διαδικασία να μιλήσω ορθολογικά για το ότι στην Ελλάδα του κρατισμού, ο νεοφιλελευθερισμός είναι άγνωστη λέξη. Ούτε βέβαια, θα επιχειρηματολογήσω κατά της λογικής εκείνης που θέλει το 10% των Ελλήνων να ομιλούν εξ ονόματος όλων των υπολοίπων. Ούτε ασφαλώς θα αναφερθώ στο δεκανίκι που δίνει παραδοσιακά η Αριστερά του τόπου στα σκληρότερα προσωπεία της Δεξιάς. Θέλω απλώς να καταλήξω στο εξής. Αν δεν μπορούν να είναι χρήσιμοι για τον τόπο, ας έχουν τουλάχιστον την ευφυΐα να αποδειχτούν χρήσιμοι για τον εαυτό τους.


*το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η Χώρα"

«Η Ελλάδα δεν αλλάζει;»

Λέγαμε μόλις χθες ότι η πορεία προς την δημοκρατία είναι στρωμένη με πολλούς ακάνθους και ότι τα βήματα προς τη νεωτερικότητα μπορούν κάθε φορά να είναι μικρά- μικρά, αποδεικνύονται ωστόσο αρκετά για μεγάλες τομές. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις κυβερνήσεις Σημίτη. Απομονώνοντας τα μεγάλα και σημαντικά, όπως η ΟΝΕ ή οι Ολυμπιακοί Αγώνες, εκείνο που μέτρησε τελικά ως παρακαταθήκη είναι οι ανεπαίσθητες εκείνες αλλαγές στην ψυχοσύνθεση του Έλληνα και τις χρόνιες εγγενείς του εμμονές. Αλλαγές που συνέθλιψαν σε μεγάλο βαθμό τις γνωστές θεωρίες συνωμοσίας, που για χρόνια καθόριζαν την εξωτερική πολιτική της χώρας (πχ. τα γνωστά τόξα στα βόρεια σύνορα μας που απειλούσαν να μας πνίξουν), και έκαναν τον έλληνα να πάψει να ατενίζει με φοβίες το μέλλον. Όλα αυτά δεν συνέβησαν από την μια ημέρα στην άλλη. Θέλει χρόνο και θάρρος για να τα βάλει κανείς με τις εγχώριες δυνάμεις της συντήρησης.

Επανέρχομαι στο ζήτημα αυτό, διότι θεωρώ ότι είναι πολύ κρίσιμο αυτήν την στιγμή, καμία από τις προοδευτικές δυνάμεις αυτού του τόπου να μην κάνει πίσω από τις δεσμεύσεις τους για αλλαγή. Η χθεσινή αποπομπή ενός από τους γραμματείς που η νέα κυβέρνηση όρισε, αφότου ήλθαν στο φως στοιχεία που τον έφεραν να υπονοεί ότι θα αποταμιεύσει χρήματα από την νέα του δραστηριότητα, ερμηνεύτηκε από διάφορους δημοσιογραφικούς κύκλους ως η δεύτερη κατά σειρά επικοινωνιακή αποτυχία του ΠΑΣΟΚ, μετά την ανάκληση του μέτρου που αφορούσε το πάγωμα των μισθών που υπερβαίνουν στο δημόσιο τις 2000 ευρώ.

Τα πράγματα ασφαλώς δεν είναι έτσι. Ούτε είπε κανείς ότι σύστημα της ηλεκτρονικής κατάθεσης βιογραφικών εκτός κομματικής πυραμίδας είναι αλάθητο, ούτε υποστήριξε κάποιος ότι από την πρώτη στιγμή της εφαρμογής του θα λειτουργούσε απρόσκοπτα. Η ουσία ωστόσο, παραμένει μία, ότι επιχειρήθηκε μια αλλαγή στο κατεστήμενο. Βέβαια, και οι καθυστερήσεις υπήρξαν πολλές και οι σκέψεις ότι το μέτρο προσέκρουσε πάνω στα σκληρά του βαθέος ΠΑΣΟΚ, ως εκ τούτου και οι χρονοβόρες διαδικασίες, δικαίως πλέον πληθαίνουν.

Όπως και η κάθε αλλαγή θέλει μικρά μικρά βήματα για να εμπεδωθεί, έτσι και η διαφθορά ξεκινά από την ανοχή μας στο μικρό και σχετικά αμελητέο για να ανδρωθεί στη συνέχεια και να δημιουργήσει τα γνωστά σε όλους μας σκάνδαλα. Το ΠΑΣΟΚ με αυτήν την ιστορία ξεκίνησε καλά. Το θέμα ωστόσο παραμένει. Η διαλεύκανση των υποθέσεων που ακόμη βρίσκονται στο σκοτάδι, η θωράκιση των θεσμών και η αλλαγή της νομοθεσίας για το μαύρο πολιτικό χρήμα και τις υπουργικές ευθύνες, πρέπει να δρομολογηθούν άμεσα. Διότι, σε λίγο δεν θα αρκεί η απόφαση της απομάκρυνσης του τάδε ή του δείνα. Το ζήτημα είναι αφενός ο πολιτικός κόσμος να επανακτήσει την αξιοπιστία του και αφετέρου το ελληνικό κράτος να σταματήσει να αιμορραγεί από τη διευρυμένη σε όλες τις βαθμίδες, κάθετα και οριζόντια, διαφθορά. Και για αυτό το στόχο φέρουν μεγάλες ευθύνες όλα τα πολιτικά κόμματα.

Στους δύο προέδρους των μεγάλων παρατάξεων πέφτει κατά κύριο λόγο το βάρος να επανορθωθεί η οπισθοδρόμηση στις λογικές και τις συμπεριφορές που οι τελευταίες κυβερνήσεις Καραμανλή έφεραν. Και εννοώ αυτό το ψευτοεπιχείρημα απαξίωσης , οπισθοδρόμησης και συντηρητισμού που όλοι φαντάζομαι έχουμε ακούσει σε συζητήσεις «Ωχ αδελφέ, δεν ξέρεις ότι η Ελλάδα δεν αλλάζει;». Εκείνοι είναι που πρέπει να απαντήσουν, όχι με συνθήματα πια, αλλά με άμεσες ενέργειες.

Συμμετοχική Δημοκρατία

Θα θυμάστε ασφαλώς όλοι όταν και πριν από μια δεκαετία ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έφερε στο ελληνικό πολιτικό λεξικό μία νέα ορολογία, αυτήν της συμμετοχικής δημοκρατίας. Τότε το γνωστό σύστημα της συντήρησης, όπως ήταν αναμενόμενο, κάγχασε και τον πήρε στο ψιλό. Ο διασυρμός Παπανδρέου συνεχίστηκε και αργότερα όταν εκείνος έκανε λόγο για ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Στην πορεία βέβαια, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απέδειξε ότι όσα έλεγε τα εννοούσε και στην πράξη. Καταρχήν ανοίγοντας την εκλογή προέδρου στην κομματική βάση του ΠΑΣΟΚ και κατά δεύτερον θέτοντας σήμερα, ως πρωθυπουργός πλέον, σημαντικές αποφάσεις διακυβέρνησης σε ηλεκτρονική δημόσια διαβούλευση.

Μια δεκαετία μετά έρχεται η Νέα Δημοκρατία να ανοιχτεί και εκείνη στην κοινωνία και να προσπαθήσει έστω να εκσυγχρονιστεί υιοθετώντας κάποιες νέες τεχνολογίες. Σίγουρα Η διαδικασία δεν κύλησε ομαλά. Υπήρξε πληθώρα αστοχιών. Εξίσου επιφανειακή είναι και η προσέγγιση που επιχειρεί η κεντροδεξιά παράταξη απέναντι στον πολίτη του διαδικτύου. Η υπεροχή της κεντροαριστεράς καταγράφεται με αδιαμφισβήτητο τρόπο, όχι μόνο σε ιδεολογικό πια επίπεδο αλλά και στις πιο σύγχρονες εκφράσεις των ιδεών και της επικοινωνίας. Και εννοώ ασφαλώς τα New Media.

Ο λόγος για τον οποίον επιχειρώ σήμερα την αναδρομή αυτή είναι για να θυμηθούμε όλοι μαζί ότι ο δρόμος προς την νεωτερικότητα και την πρόοδο είναι πάντοτε στρωμένος με πολλές δυσκολίες. Οι δυνάμεις της συντήρησης ορθώνουν εμπόδια μπροστά στο καινούργιο, εκμεταλλευόμενες την έμφυτη τάση του ανθρώπου, σε περιόδους κρίσης, να επιλεγεί το κακόσχημο πλην όμως βέβαιο παρόν παρά το αβέβαιο, ίσως όμως καλύτερο μέλλον. Ωστόσο αρκούν μικρά μικρά βήματα κάθε φορά προκειμένου η δημοκρατία να ξαναβρεί τις ουσιαστικές της ρίζες και η κεντρική εξουσία αργά αλλά σταθερά να εκχωρεί μέρος των δικών της υπερεξουσιών στον ενεργό πολίτη. Όλη αυτή η διαδικασία απαιτεί πολιτικούς τολμηρούς που αγνοούν το πολιτικό κόστος. Ο κ. Παπανδρέου υπήρξε τέτοιος. Ακόμη κρισιμότερο όμως είναι να αποδειχθεί τέτοιος σε μια τόσο σημαντική στιγμή για τον τόπο. Να γυρίσει την πλάτη στο οπισθοδρομικό ΠΑΣΟΚ που περιμένει οφίτσια και να προχωρήσει ταχέως και ανεμπόδιστα στην εμπέδωση της αξιοκρατίας και στην πραγμάτωση της συμμετοχικής δημοκρατίας. Από την άλλη πλευρά ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας να μην χαραμίσει το μικρό αυτό βήμα που έκανε στην πρόοδο προκειμένου αυτό να αποκτήσει ουσία.

*To άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η Χώρα"

Η Νέα Δημοκρατία θα βγει διαφορετική.

Χθες η Νέα Δημοκρατία πραγματοποίησε ένα σημαντικό βήμα στην πορεία της. Και μάλιστα σε μια στιγμή κομβική. Προφανώς, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, μόνο εκτιμήσεις υπάρχουν για το αποτέλεσμα, αλλά υπάρχει εντούτοις μια σαφέστερη εικόνα για την συμμετοχή, η οποία αγγίζει, όπως λέγεται τις 600.000 ψήφους πολιτών.

Το πρώτο λοιπόν θετικό που καταγράφεται σήμερα είναι ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της παράταξης επιχειρήθηκε να γίνει ένας διάλογος. Υποτυπώδης και χωρίς βάθος μεν, διατύπωση κάποιων θέσεων αφετέρου. Άλλωστε, ας μην ξεχνούμε ότι πρόκειται για μια πρωτόγνωρη διαδικασία, που έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά της προκειμένου να φθάσει στα επιθυμητά επίπεδα.

Το δεύτερο θετικό της εκλογής είναι ότι η ευρεία συμμετοχή δεν επιτρέπει καμία απόκλιση από κανέναν σχετικά με την αναγνώριση και την αποδοχή του αποτελέσματος. Η διαδικασία νομιμοποιήθηκε από την ευρεία προσέλευση στις κάλπες.

Το τρίτο θετικό της διαδικασίας είναι ότι ξεδιπλώθηκαν πλήρως οι διαφορετικές απόψεις. Έγινε για πρώτη φορά κατανοητό ότι αυτή η παράταξη υποθάλπει στους κόλπους της εξαιρετικά διαφορετικές απόψεις και βιοθεωρίες. Προσοχή! Δεν εννοώ αυτό που είναι φυσιολογικό για τα σύγχρονα κόμματα, να συνυπάρχουν διάφορες τάσεις που επενδύουν σε άλλα μέσα προκειμένου να επιτευχθούν οι κοινοί στόχοι. Στη Νέα Δημοκρατία, αυτή η αναμέτρηση ανέδειξε εντελώς διαφορετικές θέσεις για τα κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν τον τόπο, από την οικονομία έως τα εξωτερικά θέματα. Όχι απλώς άλλα μέσα. Εντελώς διαφορετικούς στόχους!

Από αυτήν την διαδικασία η Νέα Δημοκρατία θα βγει διαφορετική. Καλύτερη ή χειρότερη θα μπορούμε να πούμε τις προσεχείς ημέρες. Θα βγει διαφορετική, διότι ο διάλογος έφερε στην επιφάνεια αγεφύρωτες διαφορές, που μόνο η προσδοκία της εξουσίας μπορεί και γεφυρώνει. Θα είναι διαφορετική, διότι οι πολίτες που συμμετείχαν και εκείνοι που δεν συμμετείχαν μοιράζονται την ευθύνη για την επιλογή τους. Θα βγει διαφορετική, διότι κανένα στέλεχος της δεν θα μπορεί πια να ισχυριστεί ότι δεν γνώριζε τι πρεσβεύει ο διπλανός του, όταν η επόμενη ημέρα θα έλθει.

Με άλλα λόγια κανείς δεν θα μπορεί να «κάνει την πάπια», για να το πω λαικά. Όπως κάνουν σήμερα ορισμένοι που υποστηρίζουν ότι δεν όφειλαν να γνωρίζουν ή να κρίνουν έγκαιρα την αναξιότητα του απερχόμενου προέδρου τους και μάλιστα εμμένουν να τον δικαιολογούν, σκαρφίζοντας χίλια δυο παραμύθια. Η συμπεριφορά αυτή είναι αναμενόμενη για έναν τόπο που λησμονά με ταχύτητα φωτός και που ο προηγούμενος κρίνεται με βάση την αποτυχία ή την επιτυχία του διαδόχου του. Αυτοί οι ίδιοι λοιπόν υποστηρίζουν το εξής παράδοξο. Ότι αν ο Καραμανλής είναι επιτυχημένος ή αποτυχημένος θα κριθεί από το αν θα τα καταφέρει ο Παπανδρέου. Το ίδιο και στο κόμμα. Αν ο επόμενος καταβαραθρώσει ακόμη παραπάνω την Νέα Δημοκρατία, τότε ο Καραμανλής θα πάψει να είναι ο πλέον απαξιωμένος πρόεδρος που πέρασε ποτέ από τη Ρηγίλλης. Βέβαια, ξεχνούν είτε από επιδεξιότητα είτε από ανοησία, ότι οι διάδοχοι του – πρωθυπουργός της χώρας και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας - θα κοιμηθούν εκεί που ο Καραμανλής έστρωσε. Και το κρεβάτι που έστρωσε είναι γεμάτο αγκίθες…

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "η χώρα"

Η μεγάλη ευθύνη του κ. Προβόπουλου

Στις προηγμένες δημοκρατίες υπάρχει πάντοτε η συλλογική ευθύνη και η ατομική ευθύνη. Ατομική και συλλογική ευθύνη συνυπάρχουν αρμονικά χωρίς η μία να αναιρεί την άλλη, ή όταν την αναιρεί αυτό γίνεται μετά από διεξοδική έρευνα της εκάστοτε περίπτωσης. Στην σύγχρονη νεοελληνική κατ` επίφαση δημοκρατία είθισται η διάχυση της ευθύνης να αποσιωπά τους ατομικά υπεύθυνους. Το αποτέλεσμα; Ακρωτηριασμένη δημοκρατία και ιδιοτελείς πολίτες που έχοντας απολέσει την ατομικότητα τους έχουν γίνει ιδιώτες. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τους μεγάλους μύθους που έχουμε σαν έθνος δημιουργήσει (ποτέ δεν έχω καταλάβει γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε ακόμη και σήμερα μια νηφάλια καταγραφή του έργου ανδρών όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής- που κατέστρεψε κάθε δυνατότητα υποδομής μιας υγιούς ανάπτυξης της χώρας- ή ο Ευάγγελος Αβέρωφ που διέκρινε τους ευπάτριδες από τους κομμουνιστές ή ο Ανδρέας Παπανδρέου που έκανε το λαϊκισμό και τον εύκολο πλουτισμό ίδιον της ελληνικής ψυχοσύνθεσης ) αποτελεί τη βάση της σημερινής δυσοίωνης προοπτικής που σαν χώρα βιώνουμε για το μέλλον μας.

Για την οικονομία έχω γράψει και πρόσφατα από αυτήν εδώ την στήλη και μάλιστα πρότεινα τα ζητήματα της χρεοκοπίας της χώρας να κληθεί να τα διαχειριστεί ενδεχομένως ο κ. Σημίτης. Την χρεοκοπία, συνεπεία της αδυναμίας δανεισμού ακόμη και στις διεθνείς αγορές, από ελεύθερους παίκτες και με δυσθεώρητα spreads, την έχω διαβλέψει εδώ και καιρό. Όχι βέβαια μόνον εγώ, αλλά και αρκετοί καλοί γνώστες των εθνικών δημοσιονομικών και των κανόνων των διεθνών αγορών. Για την προηγούμενη κυβέρνηση έχω εξίσου αναλώσει πολύ μελάνι και μάλιστα σε περιόδους που ακόμη είχε την εξουσία και θα μπορούσε να αλλάξει πράγματα. Ωστόσο, αποδείχτηκαν αμετανόητοι λαϊκιστές, ψεύτες και απατεώνες. Για την σημερινή κυβέρνηση, δυστυχώς ο κλοιός έχει αρχίσει να σφίγγει επικίνδυνα από τη μη δυνατότητα – όπως αποδεικνύεται- να ληφθεί μέχρι τέλους μια ορθή απόφαση, που να φανερώνει συγκεκριμένο σχέδιο πίσω από κάθε μέτρο που λαμβάνεται. Επίσης, κατώτερη των περιστάσεων αποδεικνύεται η εσφαλμένη της τακτική να επιμένει σε ψεύδη και ανακρίβειες με αποτέλεσμα να δίνει την εικόνα ακόμη μιας αναξιόπιστης διακυβέρνησης. Και αναφέρομαι ασφαλώς στην προχθεσινή δήλωση του κ. Προβόπουλου, ο οποίος επιβεβαίωσε την φήμη ότι ο κ. Παπανδρέου γνώριζε και προεκλογικά το διψήφιο έλλειμμα.

Επανερχόμενος ωστόσο στην αρχική μου διαπίστωση, πιστεύω ακράδαντα ότι ο κ. Προβόπουλος, την ίδια στιγμή που προέβη σε αυτήν την αποκάλυψη θα έπρεπε να είχε υποβάλλει και την παραίτηση του. Με ποια υπευθυνότητα υπηρέτησε τον θεσμικό του ρόλο, πώς υπηρέτησε την κοινωνική ευθύνη που είναι συνυφασμένη με κάθε παρόμοιο υψηλό θώκο, με ποιον τρόπο υπήρξε συνεπής ως πολίτης πλέον απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, όταν έβλεπε να περνά μπροστά από τα μάτια του μια ολόκληρη προεκλογική περίοδος και μάλιστα τόσο κρίσιμη όσο η προηγούμενη, βουτηγμένη σε ψεύδη, και δεν έλεγε τίποτε; Γιατί δεν ενημέρωσε τον ελληνικό λαό έγκαιρα και έγκυρα για τις ψεύτικες δεσμεύσεις που αναλάμβαναν και ο ένας και ο άλλος; Γιατί μας άφησε να πάμε με λάθος εντυπώσεις στις κάλπες;

Όσο ο καθένας μπορεί να διατυπώνει απόψεις δεξιά και αριστερά χωρίς να τεκμηριώνει πρώτα την δική του αξιοπιστία και φερεγγυότητα ως ομιλητή, και όσο κανείς δεν αναλαμβάνει το ρίσκο να εξατομικεύσει τις ευθύνες, τότε αυτή η δημοκρατία θα συνεχίσει να είναι χωλή και η οικονομία θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Από μάντεις δεινών κατόπιν εορτής και Κασσάνδρες χωρίς την φερεγγυότητα του έγκαιρου και ως εκ τούτου έγκυρου χρησμού, χορτάσαμε. Ας εξατομικεύσουμε την ευθύνη και τότε θα βρεθούμε μπροστά σε πολλές εκπλήξεις. Πολλοί θα είναι εκείνοι που θα εκπαραθυρωθούν και από την σημερινή κεντρική πολιτική σκηνή και από την υψηλή θέση που τους έχει κρατήσει μέχρι τώρα η σύγχρονη νεοελληνική ιστορία.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε σήμερα στην εφημερίδα "Η χώρα"

Δυο σκυλιά τσακώνονται σε ξένο αχυρώνα…

Βρισκόμουν προχθές σε μια ενδιαφέρουσα ομήγυρη. Στην κουβέντα πάνω, μια γηραιά κυρία, κλασική μορφωμένη αστή, μου έκανε την δική της εκτίμηση σχετικά με τις επερχόμενες εκλογές στη Νέα Δημοκρατία. «Πέτρο, είναι σαν να τσακώνονται δύο σκυλιά για ένα κουρέλι».

Όσο κι αν μας αρέσει εδώ στην Ελλάδα να ζούμε τον μύθο μας, όπως λέει και η γνωστή διαφήμιση, και το παραμύθι έχει κάποιο τέλος. Η ανερυθρίαστη υποστήριξη στον ένα ή τον άλλο υποψήφιο εκ των δύο της Νέας Δημοκρατίας, από σύσσωμα τα μίντια της χώρας, υποδηλώνει για πολλοστή φορά, ότι σε αυτόν τον τόπο τα πάντα έχουν τιμή. Και μάλιστα, οι δοσοληψίες είναι και απροκάλυπτες και προκλητικές. Ο πόλεμος του Αντώνη ενάντια στους μηχανισμούς και η νηφαλιότητα της Ντόρας, σε διαφορετικούς βαθμούς, απέχουν από κάθε ρεαλιστική προσέγγιση.

Ο κ. Σαμαράς υπήρξε ανέκαθεν αγαπημένο παιδί των μηχανισμών και σήμερα σε αυτούς βασίζεται για την εκλογή του. Η κ. Μπακογιάννη δε, σε θέσεις ευθύνης που της ανατέθησαν ουδέποτε κατάφερε να συνδυάσει το ρεαλισμό και την αποτελεσματικότητα. Ο πρώτος υπήρξε ανέκαθεν αποτυχημένος στους θώκους που κάποιοι πάτρωνες του εμπιστεύθηκαν. Η δεύτερη δεν κατάφερε να επιτύχει τα προσδοκώμενα και ελέγχεται σήμερα για την φερεγγυότητα των μελλοντικών της δεσμεύσεων. Ο Αντώνης υπήρξε ο μετρ του δημοσιογραφικού «pay roll» από τα χρόνια που θήτευσε υπουργός εξωτερικών, με αποτέλεσμα κάποιοι ευνοούμενοι του να του το ξεπληρώνουν με τυφλή υποταγή σήμερα. Η Ντόρα έχει κι αυτή στο πλευρό της στρατιά συμφερόντων.

Όποιος κι αν εκλεγεί θα κληθεί να διαχειριστεί το κουρέλι. Το οποίο μάλιστα θα είναι εξαρχής και απόλυτα εξαγορασμένο. Η συνδιαλλαγή και των δύο με τους βαρόνους των μίντια είναι εξόφθαλμη. Το γεγονός αυτό, σίγουρα δεν είναι καθόλου ευοίωνο για την χώρα. Ο τόπος δεν αντέχει άλλα σκυλιά που τσακώνονται και μάλιστα…σε ξένον αχυρώνα. Τον αχυρώνα της Ελλάδας.

Στον πόλεμο του ΚΚΕ απαντάς με πόλεμο….

Ακριβώς το αντίθετο εκστόμισε χθες η κ. Παπαρήγα, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση ξεκινά έναν πόλεμο ενάντια στους εργαζομένους και σε αυτόν τον πόλεμο πρέπει οι τελευταίοι να απαντήσουν τα όπλα. Δεν θα έμπαινε κανείς στον κόπο να ασχοληθεί με το ΚΚΕ, αν αυτός ο συντηρητισμός που εκπροσωπεί δεν αποδεικνυόταν εξαιρετικά επικίνδυνος για τις εξελίξεις στην χώρα.

Ας ξεκινήσουμε από την μόνιμη επίκληση του κομουνιστικού κόμματος παραμονές εκλογών. Ζητά από τον ελληνικό λαό να το ψηφίσει, όχι για να κυβερνήσει το ίδιο, αλλά για να μην κυβερνήσει κανείς. «Ψηφίστε μας, για να μην είναι ισχυροί», λένε ανερυθρίαστα. Συνεπώς, αντιλαμβάνεται κάποιος εύκολα ότι ένα τέτοιο κόμμα στερείται ευθύς εξαρχής την οποιαδήποτε ρεαλιστική δυνατότητα. Δεύτερο το κρατούμενο. Πρόκειται για την μόνιμη συνωμοσιολογική θεωρία της κ. Παπαρήγα ότι κάποιοι (σκοτεινά και αόριστα) μηχανεύονται το κακό της παράταξής της και ασφαλώς επιβουλεύονται το δίκιο του εργάτη! Τα γνωστά παραμύθια κατά της παγκοσμιοποίησης, του καπιταλισμού, της αγοράς κτλ κτλ. Και τελευταία παρατήρηση. Ξεκάθαρη ανακύκλωση του ψεύδους που θέλει την ιστορία να ξαναγράφεται με τη γραφή που επιλέγει ο βαθμός του αριστερισμού. Ως εκ τούτου ο Στάλιν μπορεί να είναι από λίγο σφαγέας έως μέγας απελευθερωτής του λαών ανάλογα με το πόσο κομμουνιστής είναι εκείνος που διατυπώνει απόψεις.

Μετά από όλες αυτές τις παραδοχές είναι αρκετά εύλογες οι χθεσινές διατυπώσεις της κ. Παπαρήγα σε σχέση με το ασφαλιστικό ζήτημα. Όχι μόνο δεν προσέρχεται στον διάλογο, αλλά τον εμποδίζει, «πιστή» στα βαθιά δημοκρατικά της ιδεώδη. Όχι μόνο δεν καλλιεργεί την κοινωνική συνοχή που έχει τόσο ανάγκη η χώρα αυτήν την στιγμή, αλλά βάζει πυρίτιδα στην αποθήκη. Όχι μόνο δεν μας λέει τι πρέπει επιτέλους να κάνουμε, αλλά λέει και ψέματα ότι δήθεν το σύστημα δεν καταρρέει.

Υπάρχει ένα πρόβλημα με την ελληνική αριστερά. Μπορεί να συγκεντρώνει το ακραίο της κομμάτι περί το 10%, αλλά οι πεποιθήσεις του έχουν ποτίσει σε βάθος την συνείδηση του κοινωνικού ιστού. Έτσι λοιπόν, οι πολίτες αμύνονται με συντηρητισμό απέναντι στην προοπτική των απαραίτητων αλλαγών, ενώ οι πολιτικοί όλων των αποχρώσεων διαγκωνίζονται σε αριστερίστικο λαικισμό. Δείτε πόσο γκρινιάζουν οι πολίτες για το χάλι της Ελλάδας, λες και δεν ήταν αυτοί που έκαναν πολυτελή αυτοκίνητα τα λεφτά των αγροτικών επιδοτήσεων επί Ανδρέα Παπανδρέου ή δεν έδειξαν τεράστια ανοχή στις κυβερνήσεις Καραμανλή, ή δεν είναι εκείνοι που φοροδιαφεύγουν ή δεν είναι εκείνοι που βάζουν μέσον για την εφορία, την πολεοδομία, την αρχαιολογία και πάει λέγοντας. Δείτε επίσης τον αγώνα που καταβάλουν πολιτικοί στο ΠΑΣΟΚ να μην ληφθούν απαραίτητα μέτρα ή στη Νέα Δημοκρατία που ξάφνου ο κ. Σαμαράς και λοιποί άλλοι παίζουν στο γήπεδο της λαϊκής δεξιάς, άσχετα που η μέχρι τώρα πορεία τους αναδεικνύει ξεκάθαρα και τυχοδιωκτισμό και ανθελληνισμό τους.

Όλοι αυτοί έχουν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με όλους τους άλλους. Ο αριστερισμός προβάλλει πάντοτε έναν ιδανικό κόσμο που όταν αντιπαραβάλλεται με τον πραγματικό (όσα καλά ή κακά κι αν γίνονται), είναι φυσικό να κερδίζει τις εντυπώσεις. Σε αυτή όμως την κυρίαρχη ιδεολογία, όσοι αγαπούμε αυτόν τον τόπο πρέπει να φέρουμε σκληρές αντιστάσεις.


*To άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Η χώρα"