Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Τώρα μας φταιν οι Γερμανοί…

Τελικώς πάλι εξευρέθη ο τρόπος να αισθανθούμε λίγο καλύτερα. Και εξηγούμαι. Μετά από τον Τρισέ, τον Αλμούνια, τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών, το ΔΝΤ και τους άλλους, άρχισε να μας φταιν οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Βρετανοί και ο ξένος Τύπος που τις τελευταίες ημέρες έχει επιδοθεί σε ένα πανηγύρι αρνητικών δημοσιευμάτων για την χώρα μας. Η συνταγή αυτή δεν είναι καινοφανής, αλλά καλά δοκιμασμένη. Ανέκαθεν η συνωμοσιολογία έδινε τη θέση της στον ρεαλισμό προκειμένου να σκεπαστούν καλά εθνικές και ατομικές ανεπάρκειες, οι γνωστές πλέον σε όλους παθογένειες του συστήματος.

Δεν λέω ότι θεωρώ αυτήν την επίθεση δίκαιη. Μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις είναι κακόγουστη και χυδαία. Το προτεταμένο δάχτυλο της Αφροδίτης της Μήλου, όπως απεικονίζεται στο εξώφυλλο της γερμανικής έκδοσης του «Focus» δεν διαθέτει ούτε χιούμορ ούτε πολιτικό πολιτισμό. Άλλωστε, η ελληνική περίπτωση είναι αλήθεια ότι αποτύπωσε αδρά την ενδογενή αδυναμία της Ευρωζώνης να αντιμετωπίσει τις κρίσεις, ελλείψει επί της ουσίας της πολιτικής ενοποίησης που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Όχι όμως και το αντίστροφο. Η αδυναμία της Ευρώπης δεν είναι αυτή που εξέθρεψε την ελληνική περίπτωση. Αυτό το κάναμε μόνοι μας. Να σημειώσω επίσης ότι η έλλειψη πολιτικής ενοποίησης δεν αφορά μόνο την ΕΕ. Έχω πολλές φορές γράψει από αυτήν εδώ τη στήλη ότι τα αρνητικά της καπιταλιστικής οργάνωσης του κεφαλαίου και της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, δεν διορθώνονται με αναπόληση της εσωστρέφειας, αλλά με περισσότερη παγκοσμιοποίηση της πολιτικής.

Είναι λάθος η ελληνική περίπτωση να συνδέεται με κάποιες άλλες. Τα γνωστά ως PIGS της Ευρώπης (Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία) έχουμε λίγα πράγματα κοινά να μοιραστούμε. Κατά συνέπεια δεν δικαιούμαστε και ίση μεταχείριση. Υπάρχουν πολλά στερεότυπα που ανακυκλώνονται τις τελευταίες ημέρες, τα οποία κρύβουν αλήθειες και ψέματα. Είναι αλήθεια ότι οι συνθήκες ένταξης μας στην Ευρωζώνη δεν ήταν οι ιδανικές και αυτό είχε ως αποτέλεσμα την πτώση μας σε ανταγωνιστικότητα. Είναι αλήθεια ότι η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης παρέμεινε ατελής. Είναι επίσης αλήθεια ότι οι στρεβλώσεις γέννησαν τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν σήμερα το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Σωστά όλα αυτά, αλλά τι σχέση έχουν με εμάς; Απολύτως καμία. Απλώς οι γνωστοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι με το γνωστό υψηλό εθνικό φρόνημα τα ενθυμήθηκαν προκειμένου να νομιμοποίησουν – όσο είναι δυνατό βέβαια- την σημερινή μας κατάντια.

Οι Ευρωπαίοι έχουν δίκιο. Έφτασε πια ο κόμπος στο χτένι. Για πολλά χρόνια τους κοροϊδεύουμε σαν κοινοί απατεώνες. Σπαταλήσαμε άπειρα λεφτά σε ρουσφέτια και προσωπικούς πλουτισμούς χωρίς ποτέ να καταφέρουμε να κάνουμε και την πιο μικρή διαρθρωτική αλλαγή. Τι κι αν υποσχόμασταν ότι όλα αυτά θα άλλαζαν, οι παθογένειες της ελληνικής οικονομίας βάθαιναν ημέρα με την ημέρα περισσότερο. Και απατεώνες λοιπόν είμαστε. Και διεφθαρμένους πολιτικούς διαθέτουμε. Και πολίτες με χαλαρή συνείδηση. Και επιχειρηματίες μιζαδόρους. Και διαπλεκόμενο Τύπο. Όσο εμμένουμε να υποστηρίζουμε ότι «έλα μωρέ αυτά συμβαίνουν παντού» ή να πιστεύουμε ότι κάποιοι συνεχίζουν να μας οφείλουν ακόμη ή ότι η τακτική «δώσε και σε εμένα καλέ μπάρμπα» θα συνεχίσει να μας κρατά στη ζωή, την πατήσαμε. Ο λαικισμός δεν έχει καμία θέση στην αντιμετώπιση της κρίσης. Η μετάθεση ευθυνών μας γελοιοποιεί παρααπάνω. Και όσο αυτό εμμένουμε να μην το κατανοούμε, ολοένα και θα ανακαλύπτουμε ότι ο πάτος του βαρελιού δεν έχει τέλος.

*Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα "Η Χώρα"

2 σχόλια:

George Karahalios είπε...

πεντακάθαρη σκέψη και κλασσικό 'κομμάτι' Τατούλη. Εύγε Πέτρο.

Α.Α.Τ. είπε...

Αγαπητέ Πέτρο

Καλά όλα όσα γράφεις, αλλά αισθάνομαι ότι κάτι λείπει. Τουλάχιστον σε αυτό:
"Η αδυναμία της Ευρώπης δεν είναι αυτή που εξέθρεψε την ελληνική περίπτωση. Αυτό το κάναμε μόνοι μας."

Δεν μπορεί να τα κάναμε όλα μόνοι μας (εξάλλου, ποιοί είμαστε εμείς οι μόνοι μας;).
Το θέμα Siemens (με τις βαθειές ρίζες στο παρελθόν) δεν δείχνει κάτι τέτοιο.
Είναι σαν να λέμε ότι ο Χριστοφοράκος π.χ. συνέλαβε ένα σχέδιο μόνος και έδρασε αυτοβούλως (χωρίς πλάτες και χωρίς "εξωτερική" καθοδήγηση και κάλυψη).
Ποιοί είναι λοιπόν οι πρώτοι απατεώνες (και μάλιστα μεγαλο-απατεώνες);

Με άλλα λόγια:
"Είπε ο αρχι-νταβατζής τη μάνα μας 'πουτάνα'".
Ο.Κ. Να το δεχθούμε.

Να μην ξεχνάμε όμως:
1) ότι αυτή μας έζησε και μας μεγάλωσε (όπως ήξερε και μπορούσε - διότι μόνο με την 'πουτανιά' μπορούσε να επιβιώσει)
2) ότι ο νταβατζής, πάντα παίρνει το μεγαλύτερο μερίδιο (της συναλλαγής) και
3) όταν η 'πουτάνα' κρύψει κανένα μικροέσοδο (για κολώνια έστω, και όχι για τα παιδιά της), τότε ο νταβατζής της χαράζει το πρόσωπο.


ΥΓ
1. Δεν υποστηρίζω το πολιτικό σύστημα. Θεωρώ όμως ότι το πολιτικό σύστημα που έχουμε δεν "αυτο"-επινοήθηκε αλλά δημιουργήθηκε στη διαδρομή αιώνων "αναγκαστικής" υποτέλειας.
Το κακό είναι ότι δεν μας εκπλήσσει τίποτα πια και τα αποδεχόμαστε όλα για να επιβιώσουμε (όπως η 'πουτάνα').

2. Όσον αφορά στα ξένα δημοσιεύματα (και δη των Γερμανών), δεν μπορεί, κάτι θα θέλουν.
Εκτός και αν δεχθούμε ότι εκεί τα ΜΜΕ είναι ανεξάρτητα και ότι ξύπνησαν ξαφνικά όλοι μαζί και με αφορμή τα στατιστικά στοιχεία (σαν να μην τα γνώριζαν) είπαν: "τί απατεώνες που είναι οι Έλληνες"!

Όσο δίκιο και αν έχουν για τα στατιστικά στοιχεία (που δεν είμαστε η μόνη χώρα στην οποία έχουν συμβεί παραποιήσεις), είναι δυνατόν να δεχόμαστε τη στάχτη στα μάτια (εμείς οι λαϊκοί) και να σκύβουμε ένοχα το κεφάλι χωρίς να αντιδράει κανείς με σθένος (από τους πολιτικούς μας τουλάχιστον) για όσα άλλα χειρότερα συμβαίνουν στην Ευρώπη και στον κόσμο (με πρωταγωνιστές τους κατηγόρους μας);
Για παράδειγμα, διάβασε τι έγραψε το "έγκριτο" Spiegel (Δεκέμβριος 2009) για το ότι "δήθεν" θα μπορούσε η Ελλάδα να παραχαράξει το Ευρώ (παντελώς αβάσιμο):
“Central bankers in the euro zone are already speculating, behind closed doors, what would happen if the Greeks started printing euros without ECB approval.
There is no answer to the question, and that makes central bankers from Lisbon to Dublin even more nervous than they are already.”
από το άρθρο “Timebomb for the Euro”, 8.12.2009, Wolfgang Reuter

http://www.spiegel.de/international/business/0,1518,665679,00.html

Τι θα σκεφτόταν κάποιος που θα ήθελε να κάνει τουρισμό στην Ελλάδα και που θα διάβαζε το άρθρο; Δεν θα σκεφτόταν ότι στην Ελλάδα κινδυνεύει το πορτοφόλι του να γεμίσει με πλαστά Ευρώ; Και φυσικά δεν είναι το μόνο δημοσίευμα αυτού του τύπου.

Τις απόψεις μου και την επιστολή μου στο περιοδικό Spiegel τα έχω αναρτήσει εδώ:
http://tempmedgr.wordpress.com/2009/12/31/greek-debt-defamation/